ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Org::. .:: @ninemovieOfficial ::.
‫مترجم: «مرتضی مهراد»
به لطف و حمایت آقای قدسی منش
‫این پل جلوی هتل کانتیننتاله.
‫و اینم همون پله، از یه زاویه دیگه گرفته شده.
‫این یه نقاشیه از همون پله.
‫اینم یه پله روی خط راه‌آهن ریِکا-زاگربه.
‫اون ساختمون دراز تو بک‌گراند، دبیرستان منه، دبیرستان سوشاک.
‫و اینم پل دم دهنه‌ی رودخونه ریچینا.
‫شب کریسمس سال 1920،
‫یه شاعر ایتالیایی به اسم گابریله دانونزیو
‫دستور داد همه‌ی پُل‌های روی ریچینا رو منفجر کنن.
‫این پُل‌ها شهر سوشاک رو، سمت چپ تصویر،
‫به شهر ریِکا که تو ایتالیایی بهش می‌گن فیومه،
‫وصل می‌کردن. سمت راست.
‫چند سال بعد از دانونزیو،
‫این نقطه شد مرز شرقی ایتالیا تو دوره‌ی فاشیستا.
‫امروزه فیومه و سوشاک یکی شدن، به اسم ریِکا.
‫تو طول قرن بیستم، شهر ما تو 8 یا 9 کشور مختلف بوده،
‫و الان تو کشوری به اسم جمهوری کرواسی قرار داره.
‫الان اسم این خیابون شده خیابون قربانیان فاشیسم،
‫ولی زمان فاشیسم، اسمش بود ویا روما.
‫چهارراه جلو این کاخ، کاخ فرمانداری،
‫اسمش بود پیاتزا گابریله دانونزیو.
‫اینجا ویا گابریله دانونزیو بوده.
‫اینجا هتل گابریله دانونزیو بوده.
‫اون مدرسه‌ای که تو نیمه راست تصویر می‌بینین، اسکولا گابریله دانونزیو بود .
‫این مهدکودک به اسم مادر دانونزیو بود،
‫لاسيلو نيدو لوئیزا دانونزیو.
‫این پادگان سابق، سه دقیقه با خونه‌م فاصله داره،
‫اسمش بود کازرما گابریله دانونزیو،
‫بعد از اینکه فاشیستا سوشاکو تو جنگ جهانی دوم اشغال کردن.
‫همکارای ایتالیایی‌م بهم گفتن
‫زیادی از فاشیسم حرف نزنم تو مقدمه،
‫واسه اینکه بیننده‌های ایتالیایی اذیت نشن، پس همینجا قطع می‌کنم.
‫سلام، می‌تونم یه سوال بپرسم؟ – حتما
‫می‌خوایم بدونیم شما می‌دونی گابریله دانونزیو کیه؟
‫شنیدم اسمشو ولی...
‫گابریله دانونزیو؟ نه زیاد نمی‌دونم.
‫– می‌دونی کیه؟ ‫– نه.
‫تا حالا نشنیدم اسمشو. ‫– منم همینطور.
‫نه.
‫نه، متاسفم
‫نه واقعا.
‫نه.
‫– نه. ‫– هیچ نظری ندارم.
‫دقیقا نمی‌دونم، فقط می‌دونم یه ایتالیایی معروفه.
‫می‌دونم، صبر کن، شوهرم تو موزه کار می‌کنه.
‫ایو، زود باش، گابریله دانونزیو کیه؟
‫از تو پرسید. ‫– اوه، بابا بیا اینجا ایوه!
‫– بیا ایو!
‫تو موزه‌ کار می‌کنه. گابریله دانونزیو؟
‫یه فاشیست ایتالیایی که ریِکا رو اشغال کرد، فکر کنم تو سال 1921.
‫1919. ‫– خب زیاد دور نگفتم.
‫– سال 1921 ریِکا رو ترک کرد. ‫– آره درسته.
‫اشغال 16 ماه طول کشید. ‫– بله، بله.
‫می‌دونی گابریله دانونزیو کیه؟ ‫– بله، یه فاشیست بود.
‫یه فاشیست وحشتناک که ریِکا و اطرافشو اشغال کرد.
‫الانم متأسفانه هستن، فقط نمی‌دونیم کیان.
‫از کجا درباره‌ش شنیدی؟ مدرسه؟
‫توی مدرسه، از پدر مادرم، من از پیش‌آهنگای تیتو بودم، می‌دونی...
‫– منم همینطور.
‫– پس تو نسل آخری. ‫– دقیقا نسل آخر، آره.
‫بله، متأسفانه بله! ‫– چرا متأسفانه؟
‫چون ازش خوشم نمیاد. ‫– چرا؟
‫– چون فاشیست بود. ‫– آره، فاشیست بود.
‫طبیعتاً، لعنتی، همه می‌دونن اینو.
‫خودشم می‌گفت فاشیسته.
‫آره، فاشیست بود ولی نویسنده خوبی بود، شاعر، عاشق‌پیشه قهار.
‫عاشق الئونورا دوزه بود، نه؟ ‫– دیدی؟ همه چیو می‌دونیم!
‫هم هنرمند بود، هم دیکتاتور،
‫هم وحشی بود، هم مهربون، به نظرم یه‌کم عجیب بود.
‫فکر کنم مشکل روانی داشت. واقعاً همین حسو دارم.
‫تو از اقلیت ایتالیایی هستی؟
‫– نه نیستم.
‫استاو
‫فکر می‌کنم روانی بود.
‫– می‌دونی تو ریِکا کجا زندگی می‌کرد؟
‫تو کاخ فرمانداری. آره می‌دونم.
‫کاخو تو 12 سپتامبر 1919 گرفت،
‫ساعت 6 عصر سخنرانی کرد.
‫کل شهر اومده بودن ببیننش،
‫ببینن کیه این یارو،
‫با 26 تا کامیون دزدی اومد،
‫به ریِکا،
‫با 26 تا اومدن ولی فقط 15 تاش رسیدن.
‫اینو نمی‌دونستم، تو از من بهتر می‌دونی.
‫حتی یه لزبین هم باهاش بود.
‫می‌دونی اینو، درسته؟
‫عاشقش شده بود، ولی خودش لزبین بود.
‫همون موقع‌ها هم!
‫فهمیدی دیگه؟
‫– کلی طرفدارِ ِ دختر داشت. ‫– آره، آره.
‫ولی دندون نداشت.
‫می‌خوای نقش گابریله دانونزیو رو بازی کنی؟
‫من؟ من قیافه‌م شبیه اونه مگه؟
‫خب، مو که نداری...
‫نه مرسی.
‫چرا نه؟
‫استعداد ندارم.
‫اشکالی نداره.
‫خب، دوست داری تو یه فیلم درباره دانونزیو بازی کنی؟
‫نمی‌دونم..!
‫یه نقش فرعی... می‌تونم نقش فرعی بازی کنم.
‫ولی خودشو بازی می‌کنی؟
‫خودشو؟
‫نه بابا، اون کوچیک و قدکوتاه بود.
‫وقتی دانونزیو رییکا رو اشغال کرده بود،
‫بخش عکاسیش بیشتر از ده هزار تا عکس گرفت.
‫براش خیلی مهم بود که این اشغال تو ذهنا بمونه،
‫همون‌جور که واسه ما مهمه، چون داریم فیلم می‌سازیم.
‫SPIELEN BINGO ‫CHTE OPAS
‫ما الان تو کاخ فرمانداریم.
‫با روزنامه‌ی نووی لیست، لا وُچه دل پوپولو و رادیو رییکا،
‫به همه‌ی زن و مردای رییکا گفتیم بیان کمکمون کنن
‫که داستان دانونزیو رو تو خیابونای شهر تعریف کنیم.
‫باید طرفدارش باشم یا مخالفش؟
‫ما حتی کسایی که تو خیابون دیدیم یا تو بازار، دعوت کردیم...
‫یا حتی موقع خرید دیدیمشون...
‫کیو دلم می‌خواد بازی کنم؟
‫خب...
‫نه دانونزیو، چون من هنرمند نیستم.
‫بعضیا رو وقتی تو کافه و بار نشسته بودن صدا زدیم،
‫بعضیا هم داشتن تو باغ کار می‌کردن.
‫– تو نقشی که توش کشته می‌شی بازی می‌کنی؟
‫آره، چرا که نه.
‫بعضیا رو چون کچل بودن دعوت کردیم،
‫بعضیا رو چون قیافه‌شون شبیه سربازا بود.
‫– دوست داشتی تو واقعیتم سرباز باشی؟
‫نه.
‫نه واقعاً.
‫منم همین‌طور.
‫نه.
‫خب نه دیگه.
‫بعضیا رو چون بوکس یا شیرجه بلد بودن دعوت کردیم...
‫– اول دستاتو می‌بری بالا، می‌چرخی، پاتو می‌گیری،
‫یه دور می‌زنی و با سرت میری تو آب.
‫بعضیا چون آواز، رقص یا پیانو بلد بودن،
‫بعضیا هم چون فیومانو بلد بودن.
‫– دیدم تو فرم ثبت‌نامت نوشتی فیومانو بلدی.
‫دقیقاً.
‫– عالیه، خونه‌تونم ایتالیایی صحبت می‌کنین؟
‫فیومانو.
‫– هنوزم تو خونه فیومانو حرف می‌زنین؟
‫با بی‌بی بزرگم آره.
‫با مامانم هم دلم می‌خواد، ولی خب...
‫الان که ۲۳ سالمه، یهو سخته شروعش
‫خیلی وقته با پدر و مادرم فقط کروات حرف می‌زنم
‫ولی وقتی پدربزرگ و مادربزرگم زنده بودن، مخصوصاً طرف بابام،
‫اون موقع فقط ایتالیایی صحبت می‌کردیم
‫انقدر زیاد که
‫منو فرستادن مهد کودک کرواتی، ‫تا کرواتی یاد بگیرم.
‫– خونوادت از دانونزیو چیزی می‌گفتن؟ ‫نه.
‫– چرا فکر می‌کنی راجع‌بهش حرف نمی‌زدن؟
‫می‌خواستن فراموشش کنن، کاملاً.
‫نمی‌خواستن مردم چیزی بگن یا فکر کنن ما فاشیست بودیم و این حرفا.
‫– می‌تونم یه متن بهت بدم که اول کروات بخونی،
‫بعد اگه تونستی، به فیومانو ترجمه‌اش کنی؟
‫– بذار اول کرواتشو ببینم،
‫کرواتی من که... اوه چاپش درشته! چه خوب!
‫فیومانو، لهجه محلی ما از زبان ایتالیاییه،
‫دیگه خیلی کم تو رییکا فهمیده یا صحبت میشه.
‫منم بلد نیستم، ولی هروقت جایی بشنوم کسی
‫تو ساحل یا اتوبوس فیومانو حرف می‌زنه،
‫زبان رییکای قدیمی رو می‌شنوم که دیگه وجود نداره.
‫به فیومانو یا ایتالیایی؟ چجوری؟
‫چجوری؟ هر جور راحتی.
‫من زبان رییکایی رو می‌شنوم
‫که توش ساختمون بلند نیست و مردم با تراموا این‌ور اون‌ور می‌رن.
‫یعنی می‌تونم بخونم بعد ترجمه‌اش کنم؟
‫هر جوری برات آسون‌تره.
‫داستان ما هم از همون زمان شروع می‌شه.
‫خب...
‫این ساختمون، کاخ فرماندار،
‫تو سال ۱۸۹۷ ساخته شده،
‫وقتی که شهر فیومه زیر سلطه مجارها بوده.
‫تو این دوره، فیومه به راه‌آهن وصل بوده
‫به بوداپست و وین،
‫و کنار تریسته،
‫بزرگ‌ترین بندر امپراتوری اتریش-مجارستان حساب می‌شده.
‫صنعت رشد می‌کنه، جمعیت زیاد می‌شه، شهر هم گسترش پیدا می‌کنه.
‫تو اون زمان، گابریله دانونزیو تو ایتالیا زندگی می‌کرد.
‫اون معروف‌ترین شاعر زنده بود، هم به خاطر نوشته‌هاش،
‫هم زندگی لوکس و عشق‌بازی‌های رسواش معروف بود.
‫تو سال ۱۹۰۷،
‫برای اولین بار تو زندگیش، دانونزیو میاد شهر ما.
‫تو خیابونای فیومه، لهجه‌ی فیومانو زیاد شنیده می‌شده.
‫ولی تو شهر کرواتی، چاکاوی، اسلوونیایی و آلمانی هم حرف می‌زدن،
‫همین‌طور زبون‌های رسمی: ایتالیایی و مجاری.
‫اون‌ور رود ریچینا، تو شوشاک، همون موقع مثل حالا
‫کرواتی صحبت می‌کردن، مثل همه‌ی مناطق اطراف شهر.
‫دانونزیو نیمه‌شب با قطار می‌رسه به فیومه،
‫و شهر به نظرش غمگین و خلوت میاد.
‫یه گروه تئاتر ایتالیایی دعوتش کرده بودن،
‫که داشتن نمایش جدیدشو به اسم «کشتی» اجرا می‌کردن.
‫نمایش در مورد قدرت گرفتن ونیزه.
‫تو اون نمایش، اسلاو‌ها رو «دزد» و کروات‌ها رو «گرگ» صدا می‌کنن.
‫می‌ره تو هتل اروپا کنار اسکله اقامت می‌کنه،
‫که خود فرماندار مجار هم میاد دیدنش.
‫شب می‌ره تئاتر کوموناله
‫تا نمایش اورستیا از آشیل رو ببینه.
‫فرداش می‌ره با حلقه‌ی ادبی ایتالیایی دیدار می‌کنه.
‫فیومه.
‫از اینکه نمی‌تونه بیاد مهمونی شامی که
‫تو فیومه
‫براش ترتیب دادن، معذرت‌خواهی می‌کنه.
‫همون شب با کشتی بخار راهی آنکونا می‌شه.
‫تو سال ۱۹۱۴،
‫جنگ جهانی اول شروع می‌شه.
‫دانونزیو تو سراسر ایتالیا جلو هزاران نفر سخنرانی می‌کنه،
‫و همه رو دعوت به جنگ می‌کنه.
‫تو سال ۱۹۱۵،
‫ایتالیا وارد جنگ می‌شه،
‫و دانونزیو با ۵۲ سال سن می‌ره تو ارتش ثبت‌نام می‌کنه.
‫چهار سال بعد، جنگ جهانی تموم می‌شه،
‫و امپراتوری اتریش-مجارستان فرو می‌پاشه.
‫تو ورسای مذاکراتی شروع می‌شه ‫واسه تعیین مرزهای جدید.
‫ارتش پیروز متحد وارد فیومه می‌شه.
‫اینا دارن کنار اسکله رژه می‌رن.
‫بیشتر سربازا ایتالیایی‌ان،
‫ولی چندتا سرباز فرانسوی، انگلیسی، آمریکایی و صرب هم هستن.
‫شهر پر از هرج‌ومرج می‌شه.
‫تو فیومه، بدون هیچ انتخاباتی،
‫یه گروه از شهروندای محترم و محلی
‫قدرت رو دست می‌گیرن ‫زیر عنوان «شورای ملی ایتالیا».
‫اونا می‌خوان فیومه بره زیر پرچم ایتالیا.
‫CIETA DI NAV
‫یه عده دیگه از محلیا هم می‌خوان ‫فیومه بره زیر سلطنت تازه‌تأسیس
‫پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوون‌ها، ‫که خلاصه‌ش می‌شه یوگسلاوی.
‫یه گروه دیگه هم دنبال خودمختاری‌ان،
‫می‌خوان فیومه یه شهر-کشور آزاد بشه.
‫پادشاهی ایتالیا ناوهای جنگیشو
‫نه فقط تو فیومه، بلکه تو کل ساحل شرقی آدریاتیک لنگر می‌اندازه.
‫تو ورسای، ایتالیا تلاش می‌کنه ‫همه‌ی این مناطق رو ضمیمه کنه،
‫ولی متحدای دیگه قبول نمی‌کنن.
‫تو شهر ما، درگیری‌ بین ایتالیایی‌ها و فرانسوی‌ها
‫که طرف یوگسلاوی‌ان،
‫به یه اتفاق روزمره تبدیل می‌شه.
‫تو ارتش فرانسه، سربازای ویتنامی هم هستن،
‫که فقط یه ثانیه ازشون فیلم گرفته شده.
‫اوج بحران توی یه اتفاق کنار اسکله‌ست
‫که ایتالیایی‌ها حدود ۱۰ نفر رو می‌کشن ‫و ۵۰ تا ویتنامی رو زخمی می‌کنن.
‫از ورسای دستور می‌رسه که ‫بیشتر سربازای ایتالیایی فوراً شهر رو ترک کنن.
‫نیروهای گارد سلطنتی ساردینیا ‫از فیومه می‌رن،
‫ولی قسم می‌خورن که یه روز برگردن.
‫اونا دنبال یه رهبر می‌گردن ‫که دوباره برشون گردونه.
‫و دانونزیو به نظرشون بهترین گزینه‌ست.
‫تو زمان جنگ، این شاعر معروف ‫به یه قهرمان تبدیل شده.
‫دوباره تو سراسر ایتالیا داره سخنرانی می‌کنه.
‫می‌گه بدون فیومه ‫و سواحل شرقی آدریاتیک،
‫پیروزی ایتالیا «ناقص»ه.
‫نمی‌خواد سرزمین‌های قدیمی رم
‫بیفته دست «حروم‌زاده‌های اسلاو و خوک‌چوپوناشون»،
‫یا اینکه «کروات‌های کثیف مثل میمون‌های دیوونه از دیوارای ونیز بالا برن.»
‫* دوست داری واقعا یه سرباز باشی؟
‫آره، دوست دارم.
‫اگه موزیسین نبودم،
‫اگه این رسالتم نبود،
‫چرا که نه، انجامش می‌دادم.
‫- نمی‌دونم چرا، ولی من تو رو ‫بیشتر آنارشیست می‌بینم...
‫تو ارتش هم از اینا زیاده.
‫به دانونزیو نگاه کن.
‫- خیلی‌ها معتقدن ‫دانونزیو فاشیست نبود
‫بلکه بیشتر یه هنرمند ‫و سیاستمدار مترقی بود.
‫خب، اگه از اون طرف ماجرا نگاه کنیم، ‫از سمت ایتالیایی‌ها،
‫اون شاعر و میهن‌دوسته،
‫انقلابی یا هر چی که اونجا صداش می‌زنن،
‫براش تو تریسته مجسمه ساختن و از این حرفا.
‫ولی برای ما، اشغالگره ‫و یه فاشیست.
‫رفتم یوتیوب فقط ببینم
‫چه شکلی بوده، با اینکه قبلاً هم دیده بودم،
‫ببینم به قول فیومی‌ها، چطور حرکت می‌کرد، ‫یا به قول اونا "come se moveva"
‫حرکاتش و این چیزا...
‫ببینیم چی از آب درمیاد... ‫باید دوباره بگم،
‫به نظرم بازی جذابیه
‫که باید با جدیت کامل بهش نگاه کرد.
‫چیزی تو زندگی هست که بخوای امتحان کنی ‫ولی هنوز امتحان نکرده باشی؟
‫نمی‌دونم، روم نمی‌شه بگم، ولی فکر کنم ‫همه‌ چی رو امتحان کردم.
‫فکر کنم هر چی که دوست داشتم رو امتحان کردم. ‫نزدیک ۶۰ سالمه، خب...
‫تو تورین، در منطقه پیمونت به دنیا اومدم.
‫حدود ۶۰ سالمه، دقیق‌تر بگم ۵۹ سالمه.
‫افسر بازنشسته کارابینیری‌ام،
‫اینجا تو کرواسی، توی رییکا زندگی می‌کنم.
‫یه شریک زندگی هم اینجا تو رییکا دارم.
‫- ایتالیایی بلدی بخونی؟ ‫می‌تونی یه متن ازش برامون بخونی؟
‫مدت زیادیه نخوندم، ‫ولی آره، ایتالیایی می‌خونم. آره...
‫- ببینیم چی می‌شه، اگه نشد ‫می‌ذاریمش کنار.
‫اگه لازم باشه یه دوره ایتالیایی دیگه هم می‌رم.
‫فیومانی‌ها که این دور و بر پره. ‫میشه راحت یادش گرفت.
‫ببین، وقتی بچه بودم،
‫۱۹۵۷، ۱۹۵۶،
‫اون موقع که کوچیک بودم،
‫اگه می‌خواستم با بچه‌های دیگه، همسایه‌ها ‫بازی کنم،
‫باید ایتالیایی یاد می‌گرفتم.
‫اون موقع تو رییکا همه ایتالیایی حرف می‌زدن.
‫البته نه ایتالیایی ایتالیایی، فیومانو.
‫"تو این دنیای دیوونه و پست، ‫فقط یه حقیقت هست: اونم فیومه‌ست.
‫فقط یه عشقه: اونم فیومه‌ست!"
‫"ایتالیایی‌ها، زمانش رسیده!"
‫باشه، بریم سراغ چند تا دیگه...
‫تو واقعاً فکر می‌کنی من فاشیستم، ‫ولی من فاشیست نیستم...
‫در واقع من بی‌طرفم از نظر سیاسی.
‫- ما واقعاً یه نقش اصلی داریم،
‫اون هم گابریله دانونزیوئه. ‫دوست داری اون نقش رو بازی کنی؟
‫منو ببین. قطعاً آره.
‫آره!
‫ونیز، کانال بزرگ، کازا روسا.
‫اقامتگاه دانونزیو.
‫۱۱ سپتامبر ۱۹۱۹.
‫دانونزیو آماده‌ست که گِرِنادیرها ‫رو به سمت فیومه رهبری کنه.
‫همه‌چیز هماهنگ شده.
‫بودجه‌ی عملیات توسط صنعت‌گران تریسته،
‫بانک بازرگانی ایتالیا،
‫و لژ فراماسونری "گراند اورینته دی ایتالیا" تأمین شده
‫گروهی از فیومیایی‌های ایتالیایی به او قول دادن
‫که استقبالی باشکوه در انتظارش خواهد بود.
‫ساعت ۲ بعد از ظهر، بیمار و با تب بالا،
‫دانونزیوی ۵۶ ساله راهی بزرگ‌ترین ماجراجویی‌اش می‌شه.
‫برای هوادارانش نامه می‌نویسه،
‫از جمله برای روزنامه‌نگار جوان، بنیتو موسولینی،
‫که شش ماه پیش، جنبش "فاشی دی کومباتیمنتو" را بنیان نهاده بود.
‫«رفیق عزیز، کار از کار گذشته! من در آستانه‌ی حرکت‌ام.
‫صبح فردا، فیومه را با زور اسلحه تصرف خواهم کرد.
‫خدای ایتالیا یارمان باشد.
‫با تب از تخت برمی‌خیزم، اما دیگر امکان تأخیر نیست.
‫در طول نبرد، با قدرت از آرمان حمایت کن.
‫خدا نگهدارت!»
‫زودتر!
‫در ساحل مقابل ونیز، یک فِیات قرمز مدل کابریولت به استقبالش می‌آد،
‫گرچه بسیاری از مورخان معتقدند ‫که خودرو مدل دیگری بوده،
‫نه این، بلکه مدل ۵۰۱ T4.
‫باید بی‌حرکت بمونیم.
‫این، اولین عکس از اقدام دانونزیو اس.
‫ا ۱۸۶ سرباز گارد گرانادیِ ساردینی در رونکی،
‫در میانه‌ی راه ونیز تا فیومه، در انتظار دانونزیو هستند.
‫آن شب، دانونزیو در رونکی خواهد خوابید،
‫در خیابانی که امروز به نام اوست: ‫ویای گابریله دانونزیو.
‫شب رو تو این اتاق سپری می‌کنه.
‫امروز، این اتاق خواب خانم آنتونیاست،
‫که با مهربانی پذیرفته در صحنه‌ی بعدی حضور داشته باشه.
‫دانونزیو، با بدنی تب‌دار و خسته، به رونکی می‌رسه.
‫تو خونه‌ی یه آهنگر اقامت می‌کنه
‫خانواده‌ای که آن‌جا زندگی می‌کنند،
‫از هویت واقعی مرد تب‌داری که به خونه‌شان آمده، بی‌خبرند.
‫خبر بد به دانونزیو می‌رسه
‫قرار بود حرکت نیمه‌شب باشه
‫و سربازان با کامیون‌ها به فیومه منتقل بشن
‫اما کامیون‌ها هنوز به رونکی نرسیدن.
‫کامیون‌ها! کامیون‌ها رو بیارید، من کامیون می‌خوام!
‫می‌خواید بمیرم؟
‫سعی کن استراحت کنی، کمی بخوابی
‫تا تب‌ات پایین بیاید.
‫* کامیون‌ها؟ ‫* استراحت کن، کمی آرام بگیر.
‫سعی کن بخوابی، تب داری، ببین.
‫سر تا پات سرخ شده! خدای من! حتماً تبت خیلی بالاست.
‫امروزه، بر دیوار خانه‌ی آنتونیا ‫پلاک یادبودی نصب شده که روی آن نوشته شده:
‫در شب دوازدهم سپتامبر ۱۹۱۹، گابریله دانونزیو این‌جا توقف کرد
‫با تب سوزان و اراده‌ای قهرمانانه، ‫در انتظار طلوعی درخشان.
‫سرانجام، در آن طلوع درخشان، کامیون‌ها از راه می‌رسند.
‫از رونکی تا فیومه، دانونزیو کاروانی ۲۶ کامیونی رو هدایت می‌کنه
‫پر از گرانادی‌های مسلح.
‫یک قرن بعد،
‫آقای چیکو در نقش دانونزیو، کاروانی با ۱۴ کامیون رو هدایت می‌کنه
‫با رانندگانی از ریِکا و پولا.
‫پس از سفری چهار ساعته ‫با توقف‌های متعدد به خاطر پنچری،
‫چشم‌های دانونزیو به خلیج کوارنر روشن می‌شه.
‫وقتی فیومه دیگه تقریباً توی دست دانونزیو بود،
‫ژنرال ایتالیایی ویتوریو امانوئله پیتالوگا،
‫که فرمانده نیروهای متحدین توی فیومه بود، کاروان رو متوقف کرد.
‫از ملاقات با پیتالوگا ‫هیچ عکسی گرفته نشد،
‫حالا می‌بینین
‫ایزت، خواننده گروه ‫"Izet Medošević and Borgie"،
‫و من در نقش پیتالوگا، داریم اون دیدار رو بازی می‌کنیم.
‫ـ اینجوری ایتالیا نابود میشه!
‫اگه نذاری سرنوشت واقعی ایتالیا محقق بشه، ‫داری کشور رو به نابودی می‌کشونی.
‫اگه بخوای تن بدی ‫به یه سیاست ننگین.
‫تو دیگه کی‌ای؟ خودِ خدا؟
‫هیچ‌کس حق نداره با اقتدار دولت مخالفت کنه.
‫باید به هر قیمتی جلوی کاری رو بگیرم ‫که عواقب غیرقابل‌پیش‌بینی داره.
‫می‌فهمم.
‫شما، ژنرال محترم، اگه لازم باشه، ‫بی‌درنگ به سربازای من شلیک می‌کنین،
‫که برادر سربازای خودتن...
‫خب، پس اول از همه، ‫به خودم شلیک کن.
‫آره، همین‌جا بزن!
‫نه نه، من فرزند و نوه طرفدارای گاریبالدیم.
‫هیچ‌وقت خون برادری رو نمی‌ریزم.
‫ولی تو، به‌عنوان یه سرباز خوب، باید اطاعت کنی!
‫نه، من به هر قیمتی باید برم فیومه.
‫حرکت!
‫ساعت ۱۱:۴۰ صبح
‫دانونزیو برای بار دوم در عمرش وارد فیومه میشه،
‫در حالی که صدها سرباز ایتالیایی
‫در مسیر بهش ملحق شدن.
‫ورودش رو «ورود مقدس» نام‌گذاری می‌کنن.
‫SAXAS
‫روزنامه‌های ایتالیایی اون روز نوشتن
‫که کل شهر اومده بودن ‫توی خیابون اصلی ببیننش.
‫در همین حین، مطبوعات کروات نوشتن ‫که خیلیا اون روز تو خونه قایم شدن.
‫بعد از استراحتی کوتاه تو هتل اروپا، ‫حدود ساعت ۶ عصر،
‫دانونزیو می‌ره ‫به کاخ فرمانداری.
‫فقط می‌خواست چند کلمه بگه، ‫چون حالش خیلی بد بود.
‫ـ فقط چند کلمه می‌گم.
‫حالم خیلی بده.
‫توی کاخ، با یه مرد سفیدپوش دیدار می‌کنه، ‫آنتونیو گروسیک،
‫جراح، و رئیس "شورای ملی ایتالیایی فیومه".
‫گروسیک اونو به عنوان فرماندار فیومه اعلام می‌کنه،
‫و دانونزیو برای اولین بار ‫به ایتالیایی‌های فیومه
‫اینجوری سخنرانی می‌کنه:
‫ایتالیایی‌های فیومه! من اینجام.
‫اومدم تا خودمو کامل در اختیار شما بذارم.
‫این همون مردیه که از همه‌چی گذشته،
‫و همه‌چی رو از یاد برده،
‫تا آزاد و تازه، ‫در خدمت آرمان زیبا، در خدمت آرمان شما باشه:
‫زیباترین آرمان دنیا.
‫تو این دنیای دیوونه و پست، ‫فیومه امروز نشونه آزادیه.
‫تو این دنیای دیوونه و پست، ‫فقط یه چیز خالص وجود داره: فیومه!
‫تو این دنیای دیوونه و پست، ‫فقط یه حقیقت وجود داره:
‫و اون فیومه‌ست!
‫فقط یه عشقه که وجود داره: و اون فیومه‌ست!
‫اولین سخنرانی دانونزیو رو چِنان اجرا کرد،
‫یه رفتگر از شرکت خدمات زباله‌ی شهرداری،
‫که معمولاً هم اصلاً ایتالیایی حرف نمی‌زنه.
‫زنش، آدویا، و پسرش، بیلال، ‫هم اومدن که حمایتش کنن.
‫برای جلوگیری از درگیری ‫بین ایتالیایی‌ها و ایتالیایی‌ها،
‫ژنرال پیتالوگا از فیومه می‌ره.
‫بعد از اون، ‫همه نیروهای متحدین هم فیومه رو ترک می‌کنن.
‫همه از جنگ خسته شدن.
‫پادشاهی ایتالیا تصمیم می‌گیره ‫همه روابط و دادوستدهاشو با فیومه قطع کنه.
‫در محاصره‌ی ارتش کشور خودش ‫از همه طرف،
‫دانونزیو کنترل ۲۱ کیلومتر مربع ‫از شهر ما رو در دست می‌گیره.
‫دانونزیو قسم می‌خوره که تا وقتی ‫فیومه بخشی از ایتالیا نشه، ترکش نمی‌کنه.
‫این شاعر، که توی جنگ ‫تا درجه سرهنگ دوم ارتقا پیدا کرده بود،
‫تو فیومه لقب "فرمانده" به خودش می‌گیره.
‫چند روز بعد،
‫دانونزیو از هتل اروپا ‫به کاخ فرمانداری نقل مکان می‌کنه.
‫امروز این ساختمان محل
‫موزه دریایی و تاریخی مناطق ساحلی کرواسیه،
‫و اونجایی که می‌گن اتاقش بوده،
‫الان این آمفورها (ظرف‌های سفالی) به نمایش گذاشته شدن.
‫تو فیومه، دوباره سگ محبوبش کریسا رو می‌بینه،
‫که اینجا نقش‌شو سگ نژاد ویپت، "باب"، بازی می‌کنه.
‫اون همین‌طور از منبع الهام جدیدش هم دعوت می‌کنه ‫که بیاد شهر، ‫یه پیانیست ۲۶ ساله اهل ونیز،
‫به اسم لوئیزا باکارا.
‫ساختمونی که اون بهش می‌گفت ‫"کاخ زشت مجارستانی"،
‫اینجوری خونه جدیدش میشه.
‫توی اون روزا، ‫خانواده‌های زیادی از شهر فرار می‌کنن.
‫روزنامه ایتالیایی محلی "ودتا دایتالیا" نوشت:
‫"هرگونه وحشت در بین کروات‌ها ‫افراطی و غیرمنطقیه"
‫چون "کسی که رفتار خوبی داشته باشه، ‫آسیبی نمی‌بینه".
‫فیومه می‌ره روی صفحه اول روزنامه‌های دنیا،
‫و دانونزیو دوباره حس یه جوون رو داره.
‫ـ اسمت چیه؟
‫لوسیا.
‫ـ و تو چی؟ اسمت چیه؟ ‫ـ نوئمی.
‫مايسترو، دلم می‌خواد قشنگ‌ترین شعرتو برات بخونم،
‫"باران در جنگل کاج".
‫هیس. لب جنگل، ‫من حرف‌های انسانی‌ای که می‌زنی رو نمی‌شنوم؛
‫ولی واژه‌های تازه‌ای می‌شنوم، ‫که از قطره‌ها و برگ‌های دوردست میان.
‫گوش بده. بارون داره می‌باره.
‫اینجا داستان من تموم میشه، ‫ولی دارم اونو می‌سپرم به
‫دوست عزیزم، سیلوانا.
‫مرسی، رنتسو!
‫یه هفته بعد از «ورود مقدس»، ‫دانونزیو یه رژه عمومی برا نیروهاش می‌ذاره.
‫اولین باره که سربازاش رژه می‌رن جلو مردم.
‫یه دستور از رم میاد که شورشی‌ها باید فوری برگردن ایتالیا
‫وگرنه فراری حساب می‌شن.
‫تقریباً هیچ‌کی گوش نمی‌ده به این دستور.
‫مارینتی، بنیان‌گذار فیوتوریسم،
‫میاد فیومه،
‫ولی فقط دو هفته می‌مونه اون‌جا.
‫چون تو این شهر فقط واسه یه شاعر جا هست.
‫حتی خود موسولینی یه روز میاد به شهر
‫و به دانونزیو یه کمک‌هزینه‌ی حسابی می‌ده: ‫۸۵۷٬۸۴۲ لیره
‫بعدش سریع می‌ره فلورانس، واسه اولین همایش فاشیستا.
‫من شماها رو دیدم، ‫شمردم‌تون، اندازه‌تون گرفتم.
‫الان دیگه همتون یه قیافه و یه نگاه دارین.
‫جوون ایده‌آل ایتالیا ‫باید قیافه و نگاه شما رو داشته باشه.
‫آره، فقط قیافه‌ی شما.
‫یا فیومه یا مرگ
‫تو هفته‌های بعدی،
‫حدود ۵ هزار جوون ایتالیایی میان فیومه.
‫پادگان‌های سطح شهر،
‫که الان مدرسه‌س و دانشگاه شده،
‫پر از جووناس، طوری که افسرای دانونزیو
‫به ایتالیا التماس می‌کنن کسی دیگه نفرسته.
‫چهارم نوامبر ۱۹۱۹،
‫دو تا سرباز از میلان و لیورنو
‫می‌زنن نماد شهرمون، ‫اون عقاب دو سر رو خراب می‌کنن.
‫آقای فدریکو کارلو سیمونلی، ‫پژوهشگر این موضوعه،
‫قراره بیشتر براتون راجع‌بهش بگه.
‫تو سال ۱۹۰۶، مردم فیومه
‫تصمیم گرفتن یه مجسمه درست کنن ‫از اون عقاب دو سر
‫با اون کوزه‌ی بی‌پایانش،
‫که نشونه‌ی خودمختاری دیرینه‌شون ‫تو امپراتوری هابسبورگ بود.
‫تو سال ۱۹۱۹، دو ماه بعد از اومدن دانونزیو،
‫دو تا افسر ایتالیایی ‫یکی از سرهای مجسمه رو بریدن،
‫تا از یه عقاب هابسبورگی، ‫یه عقاب رومی بسازن.
‫من، فدریکو کارلو، تاریخ‌دان از برشا،
‫نقش «گوگلیلمو باربیری» رو بازی می‌کنم ‫که این ایده‌ رو داشت.
‫اون یکی، میرو، یه کوهنورد از رییِکا،
‫نقش «آلبرتو تاپاری» رو بازی می‌کنه ‫که شهامت داشت کارو تموم کنه.
‫برو آلبرتو!
‫باشه گوگلیلمو!
‫اون سربازا سر عقابو ‫کادو می‌دن به دانونزیو.
‫هیچ اعتراضی از سمت مردم به این اتفاق نمی‌شه.
‫تو شهر، مخالفت با دانونزیو ممنوعه
‫و "جریمه‌ش تا ۱۰ هزار لیر و تا ۱۰ سال زندونه".
‫اینجا اون میخونه‌ایه که دانونزیو ‫ازش خوشش میومد،
‫گوزن طلایی.
‫شبا میومد اینجا، دور از چشم مردم،
‫دور از دوربین‌ها.
‫- اینو کی زده اینجا؟ ‫خودت زدی؟
‫آره، راحته برداشتنش.
‫الان اینجا یه سالن ناخنه ‫به اسم فانه‌اند‌نیلز.
‫- این خانما کی‌ان؟ می‌شناسیشون؟
‫این انگورا و گلاشون، ‫ا ۲۰۰ کونا.
‫دوتا ناخن بزنی، اونم ۲۰۰ کونا درمیاد؟
‫دوتا ناخن؟ ما خیلی ارزونیم.
‫دوتا ناخن ۶۰ کونا.
‫واقعاً؟ ‫دوتا ناخن.
‫صاحب سالن، بویانا، ‫رضایت داده که سالنشو
‫تبدیل به میخونه کنیم،
‫به شرط اینکه اگه چیزی شکست، جبرانش کنیم.
‫آلبانو هم که شادترین کچل جمعمونه،
‫پیشنهاد داده خودش سالن رو ‫برای مهمونی خودش و دانونزیو آماده کنه.
‫اینم لووروی ماست، ‫خواننده حرفه‌ای،
‫که نقش فرمانده محبوب دانونزیو رو بازی می‌کنه،
‫خلبان ارتش، بارون گویدو کلر، ‫اهل سوئیس.
‫اونم یه هدیه واسه دانونزیو آورده.
‫از موزه تاریخ طبیعی فیومه یه نوک‌اردکی دزدیده ‫و آورده اینجا،
‫که اسم میخونه رو عوض کنه:
‫نوک‌اردکی!
‫فرمانده... این مال شماست.
‫چیه این؟
‫یه نوک‌اردکی!
‫کلر هم مثل دانونزیو، ‫عاشق کوکائینه،
‫و همیشه دنبال هیجانه.
‫فرمانده
‫اون چیزی که فیومه نداره، خشونت فردیه،
‫شهر هیچ نشونه‌ای ‫از قتل و خون‌ریزی نداره.
‫لذت غارت و چپاول رو نداره
‫حالا من، نوئمی، داستانو ادامه می‌دم،
‫و نقش یه زن فیومه‌ایو بازی می‌کنم ‫که عاشق رقصیدنه.
‫اون موقع تو شهر
‫شایعه بود که دانونزیو ‫تو نوک‌اردکی
‫همیشه بساط عیاشی جمعی راه می‌ندازه،
‫ولی هیچ‌وقت ‫کسی نتونست ثابتش کنه،
‫واسه همین داستان همین‌جا تموم می‌شه.
‫ایا، ایا! ‫- آلالا!
‫زمستون می‌رسه ‫و فیومه هنوز تو محاصره‌ست.
‫تقریباً همه کارخونه‌ها تعطیله،
‫تو کشتی‌سازی کاری نیست،
‫بندر بسته‌ست.
‫اکثر مردم بی‌کارن.
‫نه کفش هست، نه شیر، نه غذا، نه زغال‌سنگ.
‫مردم دارن قاچاقی ‫خوراکی وارد شهر می‌کنن.
‫برای پیدا کردن جنس، ‫سربازای دانونزیو دارن
‫کشتی‌های تجاری کنار سواحل ایتالیا رو می‌دزدن.
‫از یکی از این کشتی‌ها، ‫سی‌هزار تفنگ پیاده می‌کنن
‫و بیست میلیون فشنگ.
‫فیومه، که اون موقع ‫فقط ۵۰ هزار نفر جمعیت داره،
‫تا آخر سال حدود ۱۰ هزار جوون ایتالیایی توش اقامت داشتن.
‫هر سه‌شنبه و جمعه صبح، ‫دانونزیو می‌ره پادگان‌ها.
‫لباس مخصوص آردیتی می‌پوشه، با کراوات، ‫واحد ویژه ارتش ایتالیا،
‫با اینکه زمان جنگ ‫جزو اون گروه نبوده.
‫ولی حالا اون لباسو تنش می‌کنه.
‫آهنگ "جُووینتزا" یا همون "جوانی" ‫تو همه‌جای شهر شنیده می‌شه.
‫موسولینی بعدها همینو ‫می‌کنه سرود رسمی
‫حزب فاشیست، چند سال بعد که میاد سر قدرت.
‫بعد از اینکه به قدرت رسید.
‫سه ماه بعد از "ورود مقدس"ش،
‫ایتالیا یه پیشنهاد می‌فرسته واسه دانونزیو ‫به اسم "مودوس ویوندی".
‫می‌خوان فیومه بشه شهر-دولت،
‫زیر حمایت ایتالیا.
‫دانونزیو از مصالحه متنفره،
‫ولی یه همه‌پرسی آماده می‌کنه ‫که مردم فیومه خودشون تصمیم بگیرن
‫می‌خوان اون و سربازاش برن یا بمونن.
‫اینا کارمندای مدرسه اقتصاد ‫میجو میرکوویچ‌ان، همراه با دانش‌آموزاش.
‫یه صبح شنبه، که کلاس نداشتن،
‫تو همه‌پرسی شرکت کردن،
‫که ۱۸ دسامبر ۱۹۱۹ برگزار شد.
‫این مدرسه همون‌جاییه ‫که قبلاً پادگان شهرداری بوده.
‫یکی از یازده حوزه رأی‌گیری فیومه همین‌جا بوده.
‫هوادارای دانونزیو همه‌جای شهر ‫حواسشون به رأی‌گیریه.
‫زودی می‌فهمن که تقریباً همه مردم ‫می‌خوان اشغال تموم شه.
‫سربازا حوزه‌های رأی‌گیری رو تصرف می‌کنن.
‫از بین بیشتر از ۱۰ هزار عکسی ‫که از دوره اشغال گرفته شده،
‫انگار حتی یه دونه عکس ‫از اون روز باقی نمونده.
‫سربازا صندوق‌های رأی رو می‌شکنن و می‌دزدن،
‫و دانونزیو رأی‌گیریو به خاطر "تخلف" لغو می‌کنه.
‫دیگه هیچ‌وقت رأی‌گیری برگزار نمی‌کنه.
‫بعد از اینکه همه‌پرسی لغو می‌شه، ‫خیلی از افسرها تصمیم می‌گیرن
‫دیگه تو اشغال شرکت نکنن.
‫ژانویه، با صدها تا سرباز، فیومه رو ترک می‌کنن.
‫من، ساندرو،
‫انتخاب شدم نقش یکی از اون افسراییو بازی کنم
‫که قراره تو صحنه بعدی فیومه رو ترک کنن.
‫دانونزیو اونایی که باهاش می‌مونن رو ‫«لژیونر» صدا می‌زنه.
‫سندیکالیست آلچسته د آمبریسو دعوت می‌کنه به فیومه،
‫که یکی از نویسنده‌های مانیفست ‫"فاشی دی کومباتیمنتو" بود.
‫د آمبریس به دانونزیو پیشنهاد می‌ده ‫با هم یه قانون اساسی جدید واسه فیومه بنویسن
‫که توش "همه آزادی‌های تفکر مدرن" باشه.
‫"که توش همه آزادی‌هایی که ‫توی تفکر امروزی هست، لحاظ شه."
‫وقتی د آمبریس تو ماه‌های بعد داره ‫اون قانون اساسی رو می‌نویسه،
‫دانونزیو یه تصمیمای دیگه می‌گیره:
‫روزنامه‌هایی که ‫علیه دانونزیو چیزی چاپ کنن،
‫ممکنه تا ۵۰۰۰ کرون جریمه بشن.
‫هر تجمع غیرمجاز، چه عمومی چه خصوصی،
‫می‌تونه تا ده روز زندان ‫یا هزار کرون جریمه داشته باشه.
‫اینم جریمه‌ش.
‫به دلایل امنیتی،
‫محبوب‌ترین مراسم فیومه لغو می‌شه:
‫کارناوال فیومه.
‫همه مردای فیومه بین ۱۸ تا ۲۲ سال
‫باید برن تو ارتش دانونزیو
‫وگرنه سه سال می‌رن زندون.
‫اعتصاب ممنوعه،
‫و هر کی دنبال تبلیغ سوسیالیستی، ‫کمونیستی
‫یا آنارشیستی باشه ‫باید شهر رو ترک کنه.
‫دانونزیو اعلام می‌کنه:
‫"هر کی با من نیست، علیه منه.
‫هر کی با ما نیست، دشمن ماست."
‫بهار می‌رسه،
‫و دانونزیو می‌خواد مبارزه‌شو گسترش بده.
‫دنبال متحدای جدیده.
‫با فلامنکا، ایرلندی‌ها، مصریا،
‫رومانیایی‌ها، مونته‌نگرویی‌ها ‫و حتی کروات‌ها مذاکره می‌کنه
‫واسه یه مبارزه مشترک ‫علیه قدرتای جهانی.
‫متنفرم، متنفرم،
‫از تیم فوتبال هایدوک اسپلیت متنفرم!
‫هیچ‌کدوم از این سناریوها واقعی نمی‌شن.
‫دانونزیو محکومه که تو فیومه بمونه.
‫از اینجا به بعد، نقش دانونزیو رو ‫تیهومیر بازی می‌کنه،
‫فرمانده سابق گردان اول ‫از تیپ ۱۱۱ ارتش کرواسی،
‫و کهنه‌سرباز جنگ استقلال کرواسی.
‫بازی‌هایی که شبیه جنگ منظمه، ‫در واقع تمرین نبرده.
‫واسه همین، من فقط به عنوان جنگجو ‫تو مراسم امروز شرکت می‌کنم.
‫رهبر جنگجوها.
‫داد می‌زنم آماده‌اید؟
‫و شما، چی جواب می‌دید؟
‫آماده‌ایم!
‫تو درِنُوآ، بالای فیومه، ‫تمرینات نظامی شروع می‌شه.
‫با هم درگیر می‌شن،
‫یه عده نقش ایتالیایی‌ها رو بازی می‌کنن، ‫یه عده نقش اسلاوها.
‫از گلوله واقعی استفاده می‌کنن،
‫و هر روز صبح ‫چهار پنج تا جوون زخمی می‌شن.
‫تو اون روزا، موسولینی یه نامه می‌نویسه به دانونزیو:
‫«فقط تویی که می‌تونی آخرین ایتالیایی‌های ‫واقعی رو بفرستی به آخرین نبردشون.»
‫چون دانونزیو و لژیونراش ‫آخرین سربازای واقعی ایتالیا هستن،
‫و براشون یه آیین‌نامه‌ی ‫نظامی جدید می‌نویسه:
‫"قوانین جدید ارتش آزادی‌بخش"
‫تو ماده‌ی ۴۴ نوشته شده...
‫یه لژیونر وقتی کامله ‫که تو اینا مهارت داشته باشه:
‫دویدن،
‫سنگ پرت‌کردن،
‫مشت‌زنی،
‫قایق‌رانی،
‫شنا
‫بالا رفتن از هر درخت یا تیر،
‫رد شدن از دیوار یا دروازه‌ها،
‫عبور ایمن از وسط آتش،
‫جمع کردن خودش برا قایم‌شدن ‫تو تنگ‌ترین جاها تو کمین،
‫تقلید صدای آدم و حیوان،
‫رقصیدن،
‫ساز زدن،
‫و آواز خوندن.
‫با خنجر و بمب،
‫تو زندگی و تو وحشت،
‫وقتی توپ شلیک می‌کنه،
‫قلب من نمی‌لرزه.
‫تو، تنها پرچم ما،
‫تو یه رنگی
‫تو یه شعله‌ی سیاه‌پوشی
‫که تو دل همه‌مون می‌سوزه.
‫جوانی، جوانی،
‫بهار زیبایی،
‫توی درد، توی شور،
‫آواز تو پیروز می‌شه.
‫جوانی، جوانی،
‫بهار زیبایی،
‫توی درد، توی شور،
‫آواز تو پیروز می‌شه.
‫تابستون که می‌رسه، ‫ساختار نظامی ارتش دانونزیو عوض می‌شه.
‫جوونای تازه‌ای از ایتالیا میان
‫که تو کشور خودشون کاری واسه انجام ندارن.
‫افسرای دانونزیو بهش هشدار می‌دن
‫که خیلی از لژیونراش ‫اصلاً تجربه‌ی جنگی ندارن.
‫همه اونایی که بی‌مدرک میان فیومه، ‫فرستاده می‌شن به پورتو باروش،
‫جایی که لژیون دیسپرَتا مستقره،
‫گارد شخصی دانونزیو ‫که گویدو کلر پایه‌گذاریش کرده بود.
‫روزاریو آناستازی، از مسینا. پسر خوبیه!
‫جوزپه باگارلو، پالرمو
‫جیووانی بیانکو، اودینه.
‫و این یکی کیه؟ جیووانی موراتی از چیویداله.
‫آلبرتو کالیاری از فلورانس. – بجنبید بچه‌ها!
‫جیاچینو فورتی از باری. – همیشه رو به جلو!
‫کورادو فیکو از ناپل.
‫– حرکت!
‫اینجاست، تو پورتو باروش،
‫که بهترین فیلمای اشغال ‫فیومه ضبط شدن.
‫آه ایتالیا چه قشنگه، ‫ای شعله‌های سیاه من،
‫عشق‌مون به ایتالیا چقدر پرشور و قویه،
‫چه شیرینه زندگی‌کردن و درد کشیدن، ‫جنگیدن و مردن براش.
‫رفقا، این ایتالیای قشنگ مال کیه؟
‫– مال ما!
‫غیر از سربازا،
‫بانکدارا و صنعت‌گرا هم از ایتالیا مرتب میان فیومه.
‫دانونزیو بهشون می‌گه ‫"لژیون مالی".
‫اونا دارن خرج اشغال رو می‌دن،
‫و دانونزیو هم خوشحال می‌شه وقتی شهر شد مال ایتالیا
‫صنعت فیومه رو بده بهشون
‫امروز، پورتو باروش اجاره داده شده به سرمایه‌دارای آلمانی که کشتی جنگی می‌سازن.
‫قراره یه مارینای لوکس بسازن که ۲۳۰ تا مگایات جا بده.
‫* بندر فیومه.
‫* ترمینال‌های کانتینری بندر رییکا الان اجاره‌ن
‫دست شرکت‌های فیلیپینی و دانمارکی.
‫* پالایشگاه نفت معدنی.
‫پالایشگاه دیگه فعال نیست.
‫* کارناروی ما.
‫* توی کوار‌نر، مردم خونه‌هاشونو اجاره می‌دن به توریستا.
‫کشتی‌سازی دانوبیوس.
‫الان اسمش شده کشتی‌سازی "سوم ماه مه"،
‫یاد روزی که فیومه تو ۱۹۴۵ آزاد شد.
‫دوران اوجش توی یوگسلاوی سوسیالیستی بود،
‫وقتی که چه‌گوارا هم اومد دیدنش.
‫وقتی بابام اونجا کار می‌کرد،
‫رکوردشون ۸ هزار نفر بود.
‫اون موقع‌ها سالی ۱۰، ۱۲ تا کشتی می‌ساختن.
‫الان سالی یه دونه هم نمی‌سازن، نمی‌دونم...
‫هر دو سه سال یکی شاید.
‫آندریا تو نسخه تابستونی دانونزیو بازی می‌کنه.
‫معمولاً به لهجه فیومانو حرف می‌زنه و بعد من داستانو ادامه می‌ده،
‫وقتی تابستون تموم شد.
‫اون خبرنگار تیم ایتالیایی رادیو رییکا‌ست
‫و عاشق کارناواله.
‫وای صورتم خشک شد ـ
‫تشکر ویژه از دوستای آندریا از باشگاه کارناوال لامبر اوپاتیا
‫که تو این هوای داغ همکاری کردن.
‫تابستونا، بارون کلر ریش می‌ذاره.
‫می‌ره حاشیه شهر، یه خونه توی حومه کوزالا می‌گیره
‫که نزدیک‌تر به طبیعت باشه.
‫یه گروهی از لژیونرا دور خودش جمع می‌کنه
‫به اسم "اتحاد یوگای ارواح آزاد در جستجوی کمال".
‫باهاشون نیچه می‌خونه، راجع به فردگرایی و کشاورزی بحث می‌کنه،
‫حذف پول، و نیروی نژاد ایتالیکی.
‫زود باش!
‫به دلایل بهداشتی، دستور داده می‌شه کل تیپ‌ها برن دریا حموم کنن.
‫برا همین، لژیونرها هفته‌ای دست‌کم یه بار می‌رن ساحل.
‫اینا تو ساختمون شماره ۴۰ خیابون براتسه برانچتا زندگی می‌کنن،
‫سه دقیقه با استودیویی که من دارم صدامو ضبط می‌کنم فاصله‌س.
‫در زمان اشغال، ‫این ساختمان زندان بود.
‫پس از اینکه اعضای محلی ‫حزب خودمختار
‫جزوه‌ای منتشر کردند ‫با عنوان
‫«درخواست آزادی از دانونزیو»
‫دانونزیو ‫ده-دوازده نفر از آن‌ها را در این ساختمان زندانی کرد.
‫این یکی از معدود عکس‌های ‫حزب خودمختار فیومه است.
‫در دوازدهم ژوئیه ۱۹۲۰،
‫تنها سه روز پس از ‫گرفته شدن این عکس،
‫خبرهای دراماتیکی از اسپلیت ‫می‌رسه.
‫در درگیری در ساحل اسپلیت،
‫سربازان کشتی جنگی ایتالیایی پوگلیا
‫و مردم اسپلیت ‫بهم شلیک کردن
‫این درگیری به کشته شدن ‫یک غیرنظامی کروات
‫و کاپیتان و مهندس کشتی پوگلیا منجر شد.
‫حملات انتقام‌جویانه در فیومه آغاز شد.
‫تخریب تمامی مغازه‌ها و کسب‌وکارهای غیرایتالیایی ‫به مدت ۴۸ ساعت ادامه داشت
‫گویدو کلر از همه این‌ها جا ماند،
‫چون تو خلیج کوارنر مشغول گشت‌زنی بود.
‫این مکان‌ها از جمله آسیب‌دیدگان بودند:
‫بانک کشاورزی کروات ‫در کنار کلیسای ارتدوکس.
‫بانک مردمی رییکا.
‫کتابفروشی تر بویویچ صربی ‫و مغازه لوازم‌التحریر شیکیچ.
‫کافه پاناشوف در فیومارا ‫کاملاً نابود شد.
‫کنسولگری سوئد ‫به اشتباه مورد حمله قرار گرفت،
‫و عذرخواهی فوری دیپلماتیک ‫به سوئد ارسال شد.
‫یه جایی، دانونزیو جلو خشونتو می‌گیره
‫و به همه‌ی نیروها دستور می‌ده تو پادگان‌ها بمونن.
‫همه‌ی فیومی‌هایی که طرفدار اسلاوها بودن ‫ا۲۴ ساعت وقت دارن از شهر فرار کنن.
‫مرکز فرهنگی اسلوونیایی‌ها ‫تو تریسته رو آتیش زدن.
‫بلچان واسه تِستِر می‌نویسه ‫(---)
‫درود به فاشیستای شجاعمون. ‫بلچان بروتز...
‫اگه نیروی کمکی خواستین، ما حاضریم.
‫حدود یه ماه بعد، ‫قانون اساسی جدید فیومه
‫بالاخره آماده می‌شه واسه اعلام رسمی.
‫تنها تصویری که از اون رویداد هست، ‫از طبقه‌ی همکف این برج گرفته شده.
‫یه نقاشی دیواریه که چند سال ‫بعد از مرگ دانونزیو کشیده شده،
‫و چند سال بعدش هم ‫روش رو پوشوندن.
‫زنده‌باد فیومه‌ی ایتالیا!
‫تنها چهره‌های شاد اون نقاشی، ‫آدمای ته‌منظره‌ن که دارن شادی می‌کنن.
‫دانونزیو رو با یونیفرم قدیمیش کشیدن،
‫با این‌که سال‌ها بود دیگه نمی‌پوشیدش.
‫بعد از ماه‌ها که د آمبریس ‫داشت قانون اساسی رو می‌نوشت،
‫دانونزیو واسه چند هفته ‫از منظر عموم کنار رفت
‫تا از نظر ادبی و سبکی متن رو بازنویسی کنه.
‫قانون اساسی بالاخره تموم شد،
‫و مردم فیومه
‫حالا ابزارشو دارن ‫که آینده‌شونو بسازن.
‫شاید اولین باره تو تاریخه ‫که همچین چیزی اتفاق می‌افته.
‫تغییرات سیاسی
‫تقریباً همیشه با خشونت همراه بوده‌ن.
‫اما ساختار سیاسی و اجتماعیمون ‫با تفکر آروم و عمیق
‫ذهن یه نابغه ساخته شده،
‫مثل یه اثر هنری.
‫۳۰ آگوست ۱۹۲۰، تو تئاتر فنیشه،
‫دانونزیو قانون اساسی رو ‫برای مردم فیومه می‌خونه،
‫و اسمشو می‌ذاره "منشور کارنارو".
‫هیچکدوم از مردم فیومه ‫توی نوشتن این قانون اساسی دخیل نبودن.
‫این قانون مال شهر ماست، ‫ولی خودمون توش نبودیم.
‫ماده‌ی اول:
‫ملت حاکم فیومه،
‫که تصمیم دارن سرزمینشونو ‫نزدیک به سرزمین مادری در غرب نگه دارن،
‫از یه مرز شرقیِ عادلانه‌تر ‫و امن‌تر صرف‌نظر نمی‌کنن،
‫حتی اگه حوادث سیاسی آینده ‫چیز دیگه‌ای رقم بزنه.
‫ماده‌ی چهارم:
‫سلطنت، حاکمیت همه‌ی شهروندها رو به رسمیت می‌شناسه
‫بدون هیچ تفاوتی از نظر جنسیت، ‫نژاد، زبان، طبقه یا مذهب.
‫ماده‌ی چهاردهم:
‫زندگی قشنگه و ارزش داره ‫که جدی و باشکوه زندگی بشه،
‫توسط مردمی که با آزادی ‫شرافتشونو پس گرفتن.
‫ماده‌ی پنجاه:
‫ریتم رومی باید
‫به جاده‌های کنسولی اون نژاد آشفته‌ برگردونه
‫که خیال می‌کنه می‌تونه تاریخ عظیم روم رو تغییر بده.
‫ماده‌ی شصت‌وچهار:
‫در قلمرو نایب السلطنه‌ی ایتالیایی کارنارو،
‫موسیقی یه نهاد دینی ‫و اجتماعی محسوب می‌شه.
‫E
‫این قانون اساسی هیچ‌وقت اجرا نشد.
‫یه هفته بعد،
‫دانونزیو اعلام می‌کنه که فیومه یه کشوره.
‫اسمشو می‌ذاره ‫"نایب‌السلطنه‌ی ایتالیایی کارنارو".
‫I-tal-i-an Re-gen-cy of Car-na-ro.
‫یازده هجا به ایتالیایی، ‫و یازده، عدد شانسشه.
‫دولت ایتالیا دنبال راهیه ‫که از شر دانونزیو خلاص بشه.
‫گوگلیلمو مارکونی با کشتی الکتراش می‌رسه فیومه.
‫اون دوست دانونزیوئه
‫و مخترع تلگراف بی‌سیمه که جایزه‌ی نوبل گرفته.
‫نخست‌وزیر ایتالیا از مارکونی می‌خواد ‫دانونزیو رو راضی کنه
‫که این بساطو جمع کنه و قضیه رو تموم کنه.
‫اما دقیقاً برعکسش اتفاق می‌افته.
‫مردم رنج‌کشیده‌ی فیومه ‫و مدافعای شهر زخمی،
‫به دنیا اعلام می‌کنن که ‫با تمام وجود می‌خوان
‫تا همیشه به سرزمین مادری وصل بمونن.
‫گوگلیلمو مارکونی هم ‫از نایب‌السلطنه‌ی ایتالیایی کارنارو حمایت می‌کنه،
‫و طرفدار الحاق فیومه به ایتالیاست.
‫اشتباه تلفظ کردی.
‫گوگلیلمو مارکونی هم از نایب‌السلطنه‌ی ایتالیایی کارنارو حمایت می‌کنه...
‫نه، درست گفتی، کارنارو بود.
‫– درسته؟
‫گوگلیلمو مارکونی هم از نایب‌السلطنه‌ی ایتالیایی کارنارو حمایت می‌کنه،
‫از الحاق فیومه به ایتالیا،
‫از پیروزی آرمان درست برای فرمانده گابریله دانونزیو،
‫با تمام وجود فریاد می‌زنه: ‫ایا، ایا، ایا، آلالا!
‫با اومدن مارکونی، تابستونم تموم می‌شه.
‫پادشاهی ایتالیا دیگه طاقت نداره.
‫نماینده‌های ‫ایتالیا و یوگسلاوی
‫اینجا تو ویلای اسپینولا ‫تو راپالو نزدیک جنوا هستن.
‫بعد از پنج روز مذاکره‌ی سخت
‫تو تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۲۰
‫قرارداد راپالو رو امضا می‌کنن.
‫توافق می‌کنن که فیومه ‫نه مال ایتالیا باشه نه یوگسلاوی،
‫حتی نه مال دانونزیو، ‫و بشه یه شهر آزاد،
‫به اسم «ایالت آزاد فیومه».
‫دانونزیو از قرارداد عصبانی می‌شه،
‫گویدو کلر می‌ره ‫تو معروف‌ترین مأموریتش.
‫پرواز می‌کنه به رم ‫و هفت تا گل رز قرمز
‫برای ملکه جلوی قصر سلطنتی پرت می‌کنه.
‫بالای واتیکان، یه گل رز سفید می‌ندازه.
‫و بالای پارلمان ایتالیا ‫یه لگن توالت پرت می‌کنه.
‫ولی هدفش خطا می‌ره،
‫و لگن می‌افته رو یه هتل اون نزدیکی.
‫دانونزیو یه واکنش جدی‌تر نشون می‌ده.
‫دستور اشغال فوری جزیره‌های کرک و راب ‫تو خلیج کوار‌نر رو می‌ده،
‫که بیشتر مردمش اهل کرواسی‌ان.
‫بعد می‌شینه ببینه یوگسلاوی چی کار می‌کنه.
‫یوگسلاوی هم می‌شینه ‫ببینه ایتالیا چی کار می‌کنه.
‫ایتالیا هم منتظره ‫دانونزیو دست بکشه.
‫ولی دانونزیو کوتاه نمیاد.
‫نقششو حالا یه ایتالیایی واقعی بازی می‌کنه،
‫ماسیمو از تورین، ‫یه کارابینیری سابق
‫که چند سال پیش اومده بود رییِکا.
‫دانونزیو آماده‌ست واسه آخرین نمایش بزرگ.
‫آخرین مهمون ویژه‌ش
‫معروف‌ترین رهبر ارکستر دنیاست:
‫آرتورو توسکانینی.
‫تو مجموعه‌ی ورزشی کانترید، ‫دانونزیو بهش مدال می‌ده...
‫لژیونرها با یه نمایش نظامی ازش استقبال می‌کنن.
‫شب، کنسرتی تو تئاتر وردی برگزار می‌کنه،
‫بعدشم می‌رن شام تو رستوران پلاتیپوس.
‫اجرای کنسرت با ‫کنسرتو ویوالدی در لا مینور برای زهی‌ها شروع می‌شه.
‫ما می‌خوایم این نمایش‌های گرون تموم شن!
‫lada via d'Annunzio e venga l'Italia! ‫Vogliamo: Libertà Pace e Lavoro!
‫ما یه حکومت درست و حسابی و قانونی می‌خوایم، ‫نه یه مشت آدم تروریست و آشوب‌طلب.
‫دانونزیو بره خونش، ‫ایتالیا بیاد سر کار. ‫ما آزادی، صلح و کار می‌خوایم.
‫هنوز یه ماه از قرارداد راپالو نگذشته،
‫ولی دانونزیو هیچ قصدی واسه ترک فیومه نداره.
‫واسه همین، حدود ۳۰۰۰ سرباز ارتش ‫از ایتالیا راهی فیومه می‌شن
‫به فرماندهی ژنرال انریکو کاویلیا.
‫دانونزیو فقط ۴۰۰۰ لژیونر براش می‌مونه،
‫ا۶۰۰۰ تا کمتر از سال پیش.
‫بهشون می‌گه ‫amme Arditi alla fronte di Se
‫«اگه لازمه فدا بشیم، ‫با لبخند این کارو می‌کنیم.»
‫با لبخند این کارو می‌کنیم.
‫به اسمِ حکومت ایتالیاییِ کارنارو،
‫دانونزیو به کشور خودش اعلام جنگ می‌کنه ـ پادشاهی ایتالیا.
‫ایتالیا ساعت ۵ بعدازظهر،
‫در شبِ کریسمس، ۲۴ دسامبر ۱۹۲۰، حمله رو شروع می‌کنه.
‫جنگ پنج‌روزه‌ای شروع می‌شه
‫که دانونزیو بهش می‌گه «کریسمس خونین».
‫آخر این قصه رو می‌ذارم برا دخترم، سارا.
‫ساعت ۶، وقتی مردم دارن خریدای کریسمسشونو تموم می‌کنن تو مرکز شهر،
‫اولین صدای توپ از سمت غرب شنیده می‌شه.
‫خیابونا یه‌دفعه خالی می‌شن.
‫جوونی، جوونی،
‫بهارِ زیبایی!
‫تو رنج و شور،
‫آوازت پیروز می‌شه!
‫بجنب!
‫اولین لژیونری که می‌میره ماریو آسوئه.
‫وقتی نیروهای ارتش ایتالیا محاصرش می‌کنن،
‫می‌گه حاضره بمیره ولی تسلیم نشه.
‫Morto si, vivo no! ‫(مُرده آره، زنده نه!)
‫بچه‌های دیسپرِتا کاخ فرمانداری رو
‫با سیم خاردار، مسلسل و شعله‌افکن محاصره می‌کنن.
‫رادیو و تلفن رو قطع می‌کنن.
‫با اینکه کاویلیا قصد نداره از سمت سوشاک حمله کنه،
‫دانونزیو ساعت ۸ شب دستور می‌ده همه پل‌های رود ریه‌چینا رو منفجر کنن.
‫افسرا، کریسمس مبارک!
‫Eia, eia! ‫- Alalà!
‫نصفه‌شب، یه بیانیه می‌نویسه که توش می‌گه:
‫هیچ‌کس وارد نمی‌شه، مگر از رو جنازه‌مون رد شه.
‫صبح، یه نامه برا لوئیزا می‌نویسه.
‫عزیز کوچولوی من،
‫می‌تونم با تو صبحونه بخورم؟
‫فکر می‌کنم
‫نبرد
‫شروع می‌شه
‫دمِ غروب.
‫منتظرتم.
‫روز کریسمس، آتش‌بس اعلام می‌شه.
‫لژیونرا تو کل شهر سنگر می‌سازن.
‫Buongiorno, che intenzione avete?
‫ایتالیایی بلد نیستم، ببخشید.
‫باشه، اشکال نداره. نگران نباش، فقط داشتم شوخی می‌کردم.
‫مال کدوم ارتشین شما؟
‫داریم یه فیلم درباره دانونزیو می‌سازیم.
‫ایتالیاییا یا؟
‫فاشیستا.
‫پس... درست گفتم "صبح بخیر ("Buongiorno")".
‫درست گفتی.
‫حالا بذار یه چیزی بگم...
‫من تو همین شهر به دنیا اومدم ‫وقتی هنوز اسمش فیومه بود.
‫پس حالا می‌دونی چند سالمه...
‫برات آرزوی بهترین‌ها دارم، آقا.
‫- بفرما. ممنون. ‫- قابلی نداشت.
‫داری فیلم می‌سازی؟
‫فیلم مستند درباره ارتش دانونزیو...
‫آه، دانونزیو...
‫...که چطور رییکا رو اشغال کرد ‫و کشور خودش رو ساخت.
‫من همیشه باهاشون دعوا دارم ‫وقتی می‌گن رییکا مال اوناس.
‫رییکا از کی مال اونا شده؟!
‫بعد می‌گه: "ساکت شو، مایا...
‫چرا همچین حرفی می‌زنی وقتی...
‫این تفنگ E-37 ئه؟
‫E-37؟ ‫راستش دقیق نمی‌دونم این چیه.
‫ باید بپرسم سرباز کی هستی ‫- معلومه...
‫ما ارتش دانونزیو هستیم. اشغال. ‫- خدای من!
‫مثل سوراخ توی سر بهشون نیاز داشتیم.
‫چه فایده‌ای داشتن برای ما؟
‫ادعا می‌کرد شاعر بوده.
‫خب، واقعا شاعر بود.
‫پس تفنگ واسه چی بود؟ شاعر که این کارو نمی‌کنه.
‫شاعر باید یه‌جوری قدرت رو حفظ می‌کرد. ‫فقط با اسلحه می‌شه این کارو کرد.
‫اوه خدا، واقعا همون چیزی بود که لازم داشتیم.
‫تو خیلی پسر خوش‌قیافه‌ای هستی برای این وضعیت، ‫که این‌طوری لباس پوشیدی...
‫باید توی دیسکو باشی ‫با یه دختر خوشگل.
‫نه اینجا، این کار برای تو نیست.
‫این فقط یه نقشه، بعدش نوبت اون می‌رسه.
‫نه، نه، این کفشا، درست نیست. ‫بهت نمیاد.
‫صبح روز بعد، درگیری‌ها از ساعت ۶ صبح ادامه پیدا می‌کنه.
‫به پیش
‫ساعت ۳ بعدازظهر، دانونزیو توی تالار سفید قصره.
‫۲۰۰ا متر اون‌طرف‌تر، ‫ناو جنگی آندریا دوریا
‫یه گلوله ۱۵۲ میلی‌متری شلیک می‌کنه
‫که مستقیما به تالار سفید برخورد می‌کنه.
‫یه افسر در اثر اصابت کشته می‌شه،
‫اما دانونزیو ظاهراً فقط کمی زخمی می‌شه.
‫او در آپارتمانی نزدیک قصر پناه می‌گیره ‫که لوییزا از قبل در اون پنهان شده بود.
‫ای جوانی، ای جوانی،
‫ای بهار زیبایی...
‫در رنج و در شور،
‫سرود تو پیروز خواهد شد!
‫در طول کریسمس خونین،
‫ا۲۲ تن از لژیونرهای دانونزیو کشته می‌شن.
‫ا۲۵ سرباز ایتالیایی و پنج غیرنظامی ‫هم کشته می‌شن، از جمله زنی
‫به نام آنتونیا کوپتی ۳۶ ساله.
‫شب ۲۹ دسامبر،
‫دانونزیو بیانیه‌ای عمومی برای مردم فیومه می‌نویسه
‫که آمده بود برای خیر و صلاح اون‌ها، ‫و حالا برای خیر و صلاح اون‌ها خواهد رفت.
‫لژیونرها سلاح‌هاشونو پس می‌دن به ارتش ایتالیا.
‫گویدو کلر سلاح‌هاشو تو یه تابوت بچگونه تحویل می‌ده.
‫ارتش کاروان‌های قطار راه می‌ندازه
‫که قراره تو هفته‌های بعد برگردن ایتالیا.
‫دانونزیو آخرین نفره که می‌ره،
‫در تاریخ ۱۸ ژانویه ۱۹۲۱.
‫آخرین عکسش تو فیومه اینجا گرفته شده، جلوی تالار شهر
‫تو آخرین دیدارش با طرفداراش.
‫با یه فیات 501 تی فور می‌ره،
‫خسته و نشئه از کوکائین.
‫هیچ وقت دیگه به فیومه برنمی‌گرده.
‫سال بعد، موسولینی قدرتو تو ایتالیا می‌گیره.
‫تو سال ۱۹۲۴، فیومه رسماً می‌شه بخشی از ایتالیا‌ی فاشیست.
‫کنار رود ریه‌چینا، دیواری ساخته می‌شه بین فیومه و سوشاک،
‫که بیشتر از ۲۰ سال همون‌جا می‌مونه.
‫تو غار اشپاروژنا نزدیک رییکا، از اون دوره فاشیستی یه نوشته مونده
‫در عمق ۱۰۱ متری،
‫که با حروف درشت نوشته: زنده باد موسولینی،
‫و زیرش، با حروف کوچیک‌تر: زنده باد دانونزیو.
‫آخرین کسی که نقش دانونزیو رو بازی می‌کنه آقای چیچوئه،
‫که اول فیلم، تو خیابون اصلی باهاش آشنا شدیم.
‫دانونزیو آخرین ۱۷ سال عمرشو تو گاردونه ریویرا می‌گذرونه،
‫کنار دریاچه گاردا.
‫بعد از برگشت به ایتالیا، یه ویلا و یه قطعه زمین می‌خره
‫که اسمشو می‌ذاره ویتوریاله دلی ایتالیانی ‫(یعنی زیارتگاه پیروزی‌های ایتالیایی‌ها).
‫الان ورود به ویتوریاله ۱۸ یورو هزینه داره،
‫و هر سال حدود ۲۸۰ هزار نفر ازش بازدید می‌کنن.
‫گفته می‌شه موسولینی یه بار گفته دانونزیو مثل دندون فاسده:
‫"یا باید بکَنی بندازی دور، یا طلاش کنی."
‫به دانونزیو پیشنهاد می‌ده که به عنوان شاهزاده معرفی شه.
‫دانونزیو خودش پیشنهاد می‌ده
‫شاهزاده آدریاتیک بشه یا شاهزاده مونتنِووزو.
‫پادشاه بهش لقب شاهزاده مونتنِووزو رو می‌ده.
‫تو ویتوریاله، خودش رو با چیزایی احاطه می‌کنه
‫که یادآور اشغال فیومه‌ن براش.
‫اینه ماشینی که باهاش از فیومه رفت.
‫اونم سر عقابِ برج ساعت فیومه‌ست که توی حیاطه.
‫حتی دماغه‌ی کشتی پوگلیا رو هم آورده،
‫که ناخداش همون تابستونی که فیومه اشغال شده بود، تو اسپلیت کشته شد.
‫تو این تصاویر روی کشتی، لوئیزا باکارا کنارشه.
‫از زمان اشغال فیومه تا آخر عمرش پیشش می‌مونه.
‫این تصاویر مال سال ۱۹۳۱‌ان، چند سال بعد از اختراع فیلم صدادار.
‫این تنها تصویریه که توش می‌تونیم صدای دانونزیو رو بشنویم.
‫نیمه‌ی راه زندگی‌مون بود...
‫خودمو تو آغوش کلیماتی پیدا کردم...
‫...چون گم‌راه شده بودم!
‫چطوری ممکنه مردی مثل من
‫آزار ببینه از دست حدود ۱۵ تا عکاس؟
‫اون موقع چندتا لژیونر همراهم بودن، لژیونرهایی که خیلی باانگیزه بودن!
‫پس بهشون گفتم: «بریزین سرشون، همون‌طور که اونا می‌خوان بریزن سر من!»
‫بنگ! بنگ! بنگ! یه آشوب حسابی راه افتاد.
‫بوم! بوم! بوم! و وضعیتی حسابی درهم و برهم شد.
‫گابریله دانونزیو در سن ۷۴ سالگی با سکته می‌میره،
‫و ظاهراً آخرین حرفاش این بوده:
‫حوصلم سر رفته، حوصلم سر رفته.
‫سال ۱۹۳۸ می‌میره، یعنی هیچ وقت جنگ جهانی دوم رو نمی‌بینه.
‫هیچ وقت نمی‌فهمه که بعد از جنگ، فیومه می‌شه بخشی از یوگسلاوی سوسیالیستی،
‫و زبان رسمی شهر می‌شه کروات.
‫هیچ وقت نمی‌فهمه که بیشتر ایتالیایی‌ها بعد از جنگ از فیومه فرار کردن،
‫و اونایی که موندن،
‫الان هم به لهجه فیومه‌ای حرف می‌زنن، هم به کرواتی.
‫الان، در مرز شرقی ایتالیا، تو تریسته، ۷۵ کیلومتری فیومه،
‫به مناسبت صدمین سالگرد اشغال فیومه،
‫یه مجسمه‌ی دیگه به افتخار دانونزیو ساختن.
‫ما تو فیومه، ‫براش مجسمه نمی‌سازیم.
‫می‌تونی اینو به کرواتی هم بگی؟
‫ما تو رییکا، ‫براش مجسمه نمی‌سازیم.
‫بزرگ‌ترین بنای یادبود شهر ما، «یادبود آزادی»،
‫دقیقاً همون‌جایی قرار داره که لژیونرهای دانونزیو
‫همه پل‌ها رو خراب کرده بودن،
‫و بعدها مرز بین ایتالیا و یوگسلاوی اونجا تعیین شد.
‫اون پل‌ها سال‌هاست که دوباره ساخته شدن، ‫و مرز هم سال‌هاست که از بین رفته.
‫تو سراسر شهر، فقط چند تا یادگاری مونده ‫که نشون بده دانونزیو اینجا بوده.
‫تو حومه‌ی شهر، نشونه‌های زیادی از مرز راپالو باقی مونده،
‫که آقای لائورو از اون سنگ‌مرزها استفاده کرده
‫تا بین بخش بالایی و پایینی باغش پله درست کنه.
‫تو حیاط یه ویلای شخصی تو کوستابِلا،
‫یه نقش‌برجسته هست با تصویر دانونزیو.
‫آنا به‌طور اتفاقی متوجه شد که
‫روی دیوار دانشکده علوم دریایی،
‫شعار لژیونرها هنوز دیده می‌شه:
‫«مرگ آره، زندگی نه!»
‫فقط چند تکه باقی مونده از نقاشی دیواری‌ای
‫که دانونزیو رو نشون می‌ده در حال اعلام قانون اساسی کنار این در.
‫جلوی کاخ فرمانداری،
‫این عقاب هنوز یه سرش قطعه.
‫و توی کاخ، این پرتره‌ی دانونزیو هست،
‫که توش یکی از شونه‌هاش خیلی پایین‌تر از بقیه کشیده شده.