‫میخوای یکی امتحان کنی؟‬
‫- چی میگی؟ - بزن بریم. آره.‬
‫-بزنیم. -آره. بزن.‬
‫جان، شلیک کن.‬
‫بزن بریم.‬
‫کیانو رو دوباره بیارید بالا. بزنیم.‬
‫خب، بریم سر کار.‬
‫بزن بریم.‬
‫شارژ رو نگه دار. وقتشه.‬
‫خیلی خب. بزن که بریم.‬
‫لطفاً ساکت.‬
‫و بزن که بریم.‬
‫داره ضبط میشه. لطفاً همه جا ساکت.‬
‫-ب. -ویکتوری ۸۸ چارلی، برداشت ۱. آ-مارک.‬
‫بچه هایی که پوکه جمع می کنن، از این طرف میاد.‬
‫یه خط دید خوب اینجا چیه که بهشون نگاه کنیم؟‬
‫ببینیم. خوبه.‬
‫از اینجا تا اینجا تا اینجا؟‬
‫نه، اِ... یکم بیارش این طرف تر.‬
‫خوبه.‬
‫بهتره. خوشت اومد؟‬
‫خب، من از اینجا شروع می کنم. سه، دو، یک، و من فقط میگم، "لعنتی."‬
‫-آماده باش. -آماده ایم. بزن بریم.‬
‫آره، ببینیم چی میشه. ولی اگه بتونیم کشش رو بگیریم و...‬
‫لطفاً ساکت. خیلی خب، خیلی خوبه.‬
‫و ممنونم. خیلی خب. آماده، حرکت.‬
‫-خوبه. کات. -کات.‬
‫-بفرمایید. -خوشت اومد؟‬
‫یه کم عصبانیت خوبه.‬
‫وقتی میگیم، "جان ویک درد است"،‬
‫یه جورایی مثل یه "لعنت به به"، میدونی؟‬
‫مثل یه "لعنت به به. ویک درد است."‬
‫مثل اینه که، "انقدر خوبه که درد میگیره."‬
‫یا، "انقدر درد داره که خوبه."‬
‫ام...‬
‫و فکر کنم...‬
‫فکر کنم برای همینه که تماشاچی ها هم خوششون میاد.‬
‫فکر کنم میشه اونو روی پرده دید،‬
‫و یه جور فیلم درجه ب، اکشن درجه ب توش هست،‬
‫که به یه جورایی، سطح هنری فوق‌العاده بالا برده شده.‬
‫اما لذت این هست که مردم با ماشین زده میشن‬
‫و از ارتفاعات غیرممکن میفتن... انگار که، "نمیشه از این جون سالم به در برد."‬
‫و-- و بعد جان ویک یه جورایی دوباره بلند میشه یا تقلا میکنه.‬
‫مثل یه دعوته، میدونی؟‬
‫و یه جورایی ازت مراقبت میکنه، و حس واقعی بودن میده.‬
‫من معتقدم که این حس توی فیلم ها هست،‬
‫و وقتی تماشاشون میکنی، میگی، "آره، این مثل..."‬
‫همونطور که جان ویک در جان ویک میگه،‬
‫"مسئله شخصیه."‬
‫میدونی، من همیشه بهش با حسادت هنری نگاه کردم،‬
‫با، میدونی، اسکورسیزی و دنیرو.‬
‫میدونی، مثلاً، دنیرو کارگردان خودشو داشت، میدونی؟‬
‫خب، وقتی به اون فکر می کنم، همون به ذهنم میاد.‬
‫مثلاً، با نقش جان ویک، من-- من کارگردان خودمو اونجا داشتم.‬
‫اینجا ‌87eleven‌ هست.‬
‫سعی می کنم هر روز صبح ساعت ‌6‌ صبح اینجا روزمو شروع کنم،‬
‫قبل از اینکه برم دفتر.‬
‫اینجاست که همه بازیگران بدلکار میان تمرین کنن.‬
‫ما برای همه فیلم های جان ویک اینجا تمرین کردیم.‬
‫اینجا جایی هم هست که من باید بیام و سعی کنم مفصل هامو سرپا نگه دارم.‬
‫آره، بدنم خیلی کار کرده.‬
‫فرسودگی و پارگی نه فقط کار بدلکاری،‬
‫بلکه همه هنرهای رزمی و فعالیت بدنی که انجام دادم.‬
‫من دستام، هر دو مچ پام، هر دو زانوم، هر دو لگنم، هر دو شونم، شکسته،‬
‫هر دو آرنج، هر دو بازو، چندین ضربه مغزی.‬
‫اما اگه به چیزی علاقه داشته باشی، درد بخشی از اونه.‬
‫فکر نمی کنم بتونی یکی رو بدون دیگری داشته باشی.‬
‫همه چیز به انتخاب برمیگرده.‬
‫اینکه حاضری چه کار کنی تا به چیزی که می خوای برسی.‬
‫عالیه.‬
‫وقتی بزرگ می شدم، پدرم خیلی ورزشکار بود. مامانم خیلی ورزشکار بود.‬
‫همه توی خونه ساعت ‌6‌ بیدار می شدن.‬
‫قبل از اینکه بریم مدرسه، با مامان تو استخر دور می زدیم،‬
‫یا برای پیاده روی می رفتیم، با سگا می دویدیم یا یه همچین چیزی.‬
‫اونها این انضباط رو داشتن که پاشو، برو یه کار فیزیکی انجام بده.‬
‫این حس از همون موقع توی وجودم نهادینه شده بود.‬
‫یادمه چد گفت: "داری چیکار می‌کنی؟ می‌خوای تمرین کنی؟"‬
‫من گفتم: "امشب شب کریسمسه." اونم گفت: "عصر کریسمس."‬
‫"میتونی صبح تمرین کنی." یه همچین چیزایی.‬
‫من، به دلیلی، هیچ وقت جذب ورزش های تیمی نشدم.‬
‫بچه خجالتی‌ای بودم.‬
‫ولی وقتی که احتمالاً فقط ده سالم بود،‬
‫یه فیلم بروس لی دیدم. با خودم گفتم: "من میخوام این کارو بکنم."‬
‫برای همین وقتی ده یازده سالم بود شروع کردم به جودو کار کردن.‬
‫همین مسئله منو به سمت حرفه هنرهای رزمی سوق داد‬
‫که وقتی برای تحصیل به دانشگاه ‌USC‌ به کالیفرنیا رفتم شروعش کردم.‬
‫تو دانشگاه، با یه دانشجویی آشنا شدم که یکی از مربیانِ‬
‫آکادمی اینوسانتو در مارینا دل ری بود.‬
‫دن اینوسانتو با بروس لی تمرین کرده بود،‬
‫و یکی از بزرگترین مربیان هنرهای رزمی اون زمان بود.‬
‫آکادمی اینوسانتو تقریباً فضای آکادمیک داشت.‬
‫فقط یه رشته رزمی نبود.‬
‫اون مربی‌ها رو از سراسر دنیا می‌آورد.‬
‫مربی‌های فوق‌العاده‌ای.‬
‫راستش رو بخواین، اگه قرار نبود برم دانشگاه، یا چهار مایل رو می‌دویدم‬
‫یا با اتوبوس شهری از مرکز شهر لس‌آنجلس می‌رفتم مارینا دل ری‬
‫و کلاس می‌گرفتم یا آخر هفته‌هام رو اونجا می‌گذروندم.‬
‫روی زمین می‌خوابیدم یا هر چیزی شبیه به این.‬
‫چد احتمالاً بهترین کیک‌بوکسور اون مدرسه بود.‬
‫من همیشه این یارو رو می‌دیدم که همه رو لت و پار می‌کرد.‬
‫یادم میاد، اگه کیک‌بوکسینگ تمرین می‌کردیم،‬
‫سعی می‌کرد بهترین تمرین‌ها رو برای کیک‌بوکسینگ پیدا کنه،‬
‫بهترین تمرین‌های کیک‌بوکسینگ.‬
‫همه چیز برای این بود که تو کاری که انجام می‌دادیم بهترین باشیم.‬
‫این همیشه هدفش بوده.‬
‫سال آخرم تو کالج، چند بدلکار رو از طریق آکادمی اینوسانتو ملاقات کردم،‬
‫مثل جف ایمادا و براندون لی.‬
‫براندون داشت روی حرفه بازیگری‌اش کار می‌کرد،‬
‫تلاش می‌کرد، می‌دونید، جای پای پدرش بذاره.‬
‫خیلی با انگیزه بود.‬
‫بهترین خنده رو تو دنیا داشت. واقعاً تو هنرهای رزمی با استعداد بود.‬
‫آخر هفته‌ها، با هم جمع می‌شدیم،‬
‫و کاری رو می‌کردیم که فکر می‌کردیم، امیدوار بودیم، طراحی هنرهای رزمی باشه،‬
‫ولی یه مشت آدم بودیم که فقط سعی می‌کردیم یاد بگیریم چطوری یه مشت رو بفروشیم‬
‫و یاد بگیریم چطوری بدلکار باشیم.‬
‫یه دوربین وی‌اچ‌اس بزرگ قدیمی داشتیم، سعی می‌کردیم زاویه‌ها رو بفهمیم.‬
‫هنوز چند تا از اون نوارها رو دارم.‬
‫برمی‌گردم و نگاهشون می‌کنم و می‌گم، "چطوری همدیگه رو نکشتیم؟"‬
‫یادمه براندون یه شب قبل تمرین اومد تو باشگاه،‬
‫گفت، می‌دونید، "بالاخره گرفتمش."‬
‫ما گفتیم: "چی رو گرفتی؟" و اون گفت: "ببینید، می‌خوان فیلم کلاغ رو بسازن.‬
‫من نقش اریک دراون رو گرفتم."‬
‫خیلی خیلی باحال بود. انگار خیلی خوشحال بودیم براش.‬
‫خیلی مهم بود. خیلی مهم بود که براندون اون نقش رو گرفت.‬
‫و این، امم، اینطوری شد که من اولین کار بزرگم رو تو هالیوود گرفتم.‬
‫من هنوز در آن زمان رقابت می‌کردم و برای یک مسابقه بزرگ در ژاپن آماده می‌شدم،‬
‫و براندون تازه به کارولینای شمالی رفته بود به استودیو کارولکو،‬
‫جایی که داشتند فیلم‌برداری فیلم "کلاغ" را انجام می‌دادند.‬
‫و یک تماس تلفنی داشتیم که گفتند یک تصادف رخ داده است.‬
‫ما گفتیم: "حالش خوب میشه. اون براندونه."‬
‫می‌دانید، ما به چیزی فکر نکردیم.‬
‫و او، فکر می‌کنم، ۱۴ ساعت بعد فوت کرد.‬
‫و بعد فیلمبرداری تعطیل شد. هنوز چند هفته تا پایان کار باقی مانده بود.‬
‫بین الکس پرویاس، کارگردان، استودیو، و لیندا لی، مادر براندون،‬
‫آن‌ها تصمیم گرفتند فیلم را تمام کنند.‬
‫جف ایمادا با من تماس گرفت، و او می‌دانست چقدر به براندون نزدیک بودیم.‬
‫او می‌دانست که من در آن زمان کمی بدلکاری انجام می‌دهم.‬
‫و من و براندون تیپ بدنی بسیار مشابهی داشتیم.‬
‫نمی‌دانی چه فکری بکنی.‬
‫خودخواهانه، یک بخش از من می‌گوید، "وای، این می‌تواند واقعاً جالب باشد که تمامش کنیم، مرد."‬
‫چیز دیگر این است که، "داری در مورد چی مزخرف میگی؟"‬
‫تو میگی، "دوستت مرده."‬
‫من - من نمی توانم به خاطر بیاورم که حالت ذهنی یا طرز فکر من در آن زمان چه بود،‬
‫اما تصمیم گرفتم این کار را انجام دهم.‬
‫و الکس من را به یک زیرزمین کوچک در استودیو برد،‬
‫و ما حدود دو روز پشت سر هم هر صحنه ای که از براندون داشتیم را تماشا کردیم.‬
‫و او من را وادار می‌کرد راه رفتن، صحبت کردن، نشستن را تقلید کنم،‬
‫فقط هر رفتاری که براندون داشت.‬
‫و از آنجایی که من او را برای چند سال می شناختم،‬
‫این یکی از سورئال ترین تجربه هایی بود که تا به حال از سر گذرانده اید.‬
‫شروع حرفه‌ات به خاطر اون بود.‬
‫چاد، وقتی اولین بار دیدمش،‬
‫یه همچین موهای بلند و زیبایی تا اینجا داشت.‬
‫دیوانه کننده بود. فوق العاده بود.‬
‫شبیه دانیل دی-لوییس در آخرین موهیکان بود.‬
‫ما در واقع از طریق یه دوست مشترک در یکی از اولین مسابقات یواف‌سی آشنا شدیم.‬
‫یکی داشت توی خونه تماشا می‌کرد، و همه‌مون توی خونه‌ی یکی آشنا شدیم،‬
‫و من و چاد همدیگه رو ملاقات کردیم، و شروع کردیم به صحبت درباره هنرهای رزمی.‬
‫خیلی زود صمیمی شدیم.‬
‫و من گفتم: «هی، من برای ساختن دنباله‌ی ‌Bloodsport‌ هستم.»‬
‫اون گفت: «من عاشق ‌Bloodsport‌ هستم. خیلی دوست دارم توش باشم.»‬
‫پس اون ملحق شد.‬
‫اون یکی از مبارزها شد. یکی از مبارزه‌ها رو با من انجام داد.‬
‫و چاد در واقع اون مبارزه رو طراحی کرد.‬
‫و در اون زمان، چاد خیلی به تله‌گذاری علاقه‌مند بود.‬
‫ما خیلی تله‌گذاری می‌کردیم.‬
‫چاد از تمام ضربات من استفاده کرد. من یه آدم تکواندوکارم.‬
‫و معلوم شد که بهترین مبارزه‌ی من توی فیلم شد.‬
‫پس وقتی ‌Bloodsport‌ ‌III‌ به وجود اومد،‬
‫ازش پرسیدم: «دوست داری هماهنگ‌کننده‌ی مبارزه باشی؟»‬
‫پس اون ملحق شد.‬
‫این بار، نوبت منه.‬
‫و من واقعاً فکر می‌کنم مبارزه‌هایی که چاد در اون زمان انجام داد، فوق‌العاده بودن.‬
‫حتی اگه الان هم تماشاش کنی،‬
‫هنوز هم یه کم مثل، می‌دونی، دهه‌ی ۹۰، مثل...‬
‫اما تکنیک‌ها از قبل عالی هستند.‬
‫بعدش یه فیلم بازی کردم به اسم هدف بی‌نقص.‬
‫فیلم کوچیک‌تری بود. توی مکزیک فیلم‌برداریش کردیم.‬
‫بعد چد بهم گفت، «هی، گوش کن. یه رفیق دارم‬
‫که قراره بیاد ملاقات کنه و بخواد بچرخه و شاید یه سری حرکات نمایشی انجام بده.»‬
‫منم گفتم، «حتما.»‬
‫و با دیوید لیچ آشنا شدم.‬
‫من شروع کردم به تمرین توی یه مدرسه هنرهای رزمی در کالج‬
‫به اسم گروه مینه‌سوتا کالی،‬
‫و اونا وابسته بودن به دن اینوسانتو.‬
‫وقتی با اون هنرهای رزمی آشنا شدم‬
‫و اون جور اجتماع هنرهای رزمی، دیگه وسواس پیدا کردم.‬
‫و اونجا بود که خیلی از دوستامو برای اولین بار دیدم‬
‫که هنوزم دوستای منن. و یکی از اونا چد بود.‬
‫یه روز همینجوری داشت میگفت که خیلی دلش میخواد بازیگر بشه.‬
‫منم گفتم، «خب، اگه میخوای انتخاب بشی، چرا نمیای بیرون؟‬
‫تو رو توی فیلم میذاریم. یادت میدیم چطوری بدلکار باشی.»‬
‫میدونی، میخواستم برای تعطیلات برم لس آنجلس.‬
‫و اون گفت، «چرا نمیای مکزیک و سر یه فیلم‌برداری نمیری؟»‬
‫منم گفتم، «خب، من که قرار نیست کار کنم. یه کم عجیب میشه.»‬
‫اون گفت، «فقط بیا. باحال میشه. میتونی ببینی.»‬
‫آره، پولی رو که میخواستم برای اون سفر خرج کنم برداشتم و پرواز کردم به مکزیک.‬
‫تجربه فوق‌العاده‌ای بود.‬
‫ما فقط اون رو به عنوان سیاهی لشکر به کار گرفتیم‬
‫و بعد شروع کردیم به آموزش حرکات نمایشی بهش.‬
‫و بعدش شبیه یکی از بچه ها شد.‬
‫خب، "هی، فقط این یارو رو تو این صحنه مبارزه دوبل کن."‬
‫اون میگه، "من باید چیکار کنم؟"‬
‫"فقط سرتو اینجوری بچرخون."‬
‫یه روز سر کار روی اون [صحنه] رفتم.‬
‫برایان تامپسون منو از توی یه صندلی حصیری پرت میکنه.‬
‫من خیلی هیجان زده بودم. لحظه شماری میکردم.‬
‫فقط دوباره انجامش بده. برداشت ۲. برداشت ۳. بیا انجامش بدیم.‬
‫خوشبختانه فیلم کم بودجه بود، بنابراین فقط میتونستند از پسِ یه برداشت بر بیان،‬
‫پس یه صندلی شکستنی، و کار من تموم شد.‬
‫دیو اصلا متظاهر نبود،‬
‫پس قضیه باحال به نظر رسیدن مثل بچه های بدلکار که سعی میکنن باحال به نظر برسن نبود.‬
‫او هر نقشی را بازی میکرد. او نقشی را بازی میکرد که گریه میکرد.‬
‫او نقش مرد بی خانمان را بازی میکرد. او نقش پلیس را بازی میکرد.‬
‫خیلی از بدلکارها فقط میخواستند بدلکاری را انجام دهند.‬
‫آنها نمی خواستند بازی کنند.‬
‫دیو می گفت، "من این نقش رو بازی میکنم."‬
‫بنابراین، خیلی سریع، حرفه اش یه جورایی اوج گرفت.‬
‫بعد از اون چند سال، در نهایت اجرای برنامه ای در تلویزیون رو بدست آوردیم.‬
‫چاد داشت نقش اصلی در سریال "فریبکار" رو دوبله میکرد،‬
‫و من داشتم یه عالمه آدم مختلف رو دوبله میکردم.‬
‫یه اتفاق دیگه هم داشت می افتاد.‬
‫هنرهای رزمی کم کم داشت از نظر اکشن به آمریکا میومد.‬
‫برنامه هایی مثل بافی قاتل خون آشام یا قانون رزمی.‬
‫و دنیای بدلکاری در اون زمان خیلی کابویی بود،‬
‫مربوط به ماشین و موتورسیکلت.‬
‫اما حالا وقتی این نیاز خاص به بدلکاران هنرهای رزمی رو داشتید،‬
‫ما به کالاهای داغ تبدیل شدیم.‬
‫و اون موقع بود که چد اولین فرصتش رو توی ماتریکس اول گرفت.‬
‫اوه، خدای من. اون اولین باری بود که تو رو دیدم.‬
‫ماتریکس.‬
‫واقعاً نمیشه درباره هیچ کدوم از جان ویک‌ها صحبت کرد‬
‫بدون صحبت کردن درباره ماتریکس.‬
‫-آره. -همونجا همدیگه رو دیدیم.‬
‫یه تماسی داشتم که میگفت دنبال بدلکار هنرهای رزمی برای‬
‫کیانو برای یک فیلم علمی تخیلی میگردن.‬
‫-یه فیلم علمی تخیلی! -یه فیلم علمی تخیلی بود.‬
‫تماس گرفتم و من فقط برای تست بازیگری رفتم،‬
‫و اونجا بود که یوئن وو پینگ و همه بچه‌ها رو ملاقات کردم.‬
‫بعد اونا منو به تایگر چن معرفی کردن.‬
‫دو دوره قهرمان ملی ووشو چین.‬
‫آره. راستش خیلی شوکه کننده بود.‬
‫ایشون چن هو هستن. تایگر چن صداش کنید.‬
‫اون مسئول آموزش کیانو ریوز برای تمام فیلم های ماتریکس بود.‬
‫اون مربیمم هست.‬
‫یکی از بهترین اجرا کننده‌ها در ووشیا.‬
‫بنابراین، وقتی برای تست بازیگری در بربنک با من تماس گرفتن،‬
‫تنها چیزی که به من گفته شد این بود که این یه فیلم علمی تخیلی کیانو ریوز هست‬
‫-و به یه آدم کونگ فو کار نیاز دارن. -فیلم علمی تخیلی.‬
‫من گفتم: "به کونگ فو نیاز دارید؟"‬
‫گفت: "فقط برو اون پایین و تست بده."‬
‫وو-پینگ رو ملاقات کردم، واچوفسکی‌ها رو ملاقات کردم، و اونا گفتن: "باشه، دنبالش برو."‬
‫و اون مثل وایل ای. کایوت میشه و فقط مثل شیطان تاسمانی عمل میکنه.‬
‫بعضی از بهترین حرکات رزمی که تا حالا دیدم.‬
‫و من میگم، "دنبالش برم؟"‬
‫هر حرکت چرخشی، هر لگد، هر فرم، همه چیز.‬
‫من، مثلاً، با شلوار جین و تی‌شرت، غرق در عرق، میگم،‬
‫"خب، این یه جور تست دادن متفاوته."‬
‫اون داشت میپرید، لگد میزد، مشت میزد. وو-پینگ میگه: "این خوبه.‬
‫شبیه کیانو هم هست."‬
‫از همون روز اول، اون تمام مدت تمرین میکنه.‬
‫هر روز، حتی آخر هفته.‬
‫هر آخر هفته فقط به من زنگ میزنه.‬
‫من مثلاً، میدونی، سعی میکردم برم بیرون و بازی کنم،‬
‫میدونی، برم یه جایی بازی کنم، اون داشت به من زنگ میزد، مثلاً--‬
‫-نه، لطفا. لطفا. -"میتونیم تمرین کنیم؟ میتونیم تمرین کنیم؟"‬
‫لطفا نرو کارائوکه.‬
‫فقط نمیخواستم بد باشم.‬
‫چون کیانو رو دیدم، و چقدر بهش تمرین داده بودن،‬
‫و اون مثل اینکه شش ماه جلوتر بود، و از قبل، مثلاً، خیلی خوب بود.‬
‫من مجبور شدم خیلی تمرین کنم تا یاد بگیرم، مثلاً، کونگ فو و این چیزا رو.‬
‫به سبک هنگ کنگی. همه بدلکاری‌های دیوانه‌وار با سیم.‬
‫و بدلکاری با سیم حتی در بدلکاری‌های معمولی هم اون موقع خیلی رایج نبود،‬
‫بنابراین من تقریباً خیلی وقت‌ها از کیانو یاد میگیرم.‬
‫اون حداقل دو ماه قبلش طراحی رقص رو انجام داده بود، درسته؟‬
‫و بعضی از کونگ فوهای تو فوق العاده بود.‬
‫خب، نه. کونگ فو فیلمی.‬
‫-کونگ فو فیلمی خیلی-- -کونگ فو فیلمی.‬
‫تو قبلاً فرم‌ها رو درست انجام داده بودی، همه‌چی خوب به نظر می‌رسید.‬
‫-انعطاف پذیری‌اش رو هم داشتی. -آره.‬
‫اوه، آره. اینجا داری به من کمک می‌کنی.‬
‫آره، این تویی. آره. لعنتی عالیه.‬
‫این چاد توی دیواره.‬
‫این چاد توی سقفه.‬
‫اوه، آره. بعد زانوش می‌شکنه وقتی از اونجا میاد پایین.‬
‫درسته. آره.‬
‫اینم اون، با عصا.‬
‫-قبل و بعد. -قبل و بعد.‬
‫آره. ما خیلی چیزا تو اون برنامه یاد گرفتیم. وای خدا.‬
‫چاد از ماتریکس برگشت،‬
‫و گفت، "بچه ها، این چیزیه که داره اتفاق می افته.‬
‫مثلاً، خودشون فیلم‌برداری و ویرایش می‌کنن.‬
‫طراحی رقص می‌کنن، و همه‌اش رو با هم تدوین می‌کنن.‬
‫و داستان‌های خودشون رو در سکانس‌های خودشون تعریف می‌کنن."‬
‫و اونا هم گفتن، "ما باید این کار رو بکنیم.‬
‫این روشیه که باید به همه این چیزا نگاه کنیم."‬
‫و اکشن.‬
‫شروع کردیم خودمون انجامش بدیم،‬
‫و همه‌ی بدلکارهای هنرهای رزمی رو جمع می‌کردیم،‬
‫و ما طراحی رقص و صحنه‌های مبارزه رو تدوین می‌کردیم‬
‫به عنوان تمرین، اما همچنین چون عاشقش بودیم.‬
‫ما می‌رفتیم و صحنه‌ای از جکی چان رو برمی‌داشتیم،‬
‫و ما اون صحنه رو بازسازی می‌کردیم.‬
‫و خیلی زود مشخص شد که چاد و دیو‬
‫مثل کارگردان‌ها فکر می‌کردند.‬
‫مثلاً، چرا دوربین اونجا رفت؟‬
‫چرا از این لنز استفاده کردیم؟ چند تا نما؟‬
‫چند حرکت رو اینجا نگه می‌داریم قبل از اینکه به اینجا حرکت کنیم؟‬
‫پیش‌نمایش یک تحول بود. حالا کارگردان‌ها می‌دیدند چه کار می‌توانیم بکنیم.‬
‫به زودی به این معروف شدیم.‬
‫مردم درخواست می‌کردند. کارگردان‌ها درخواست می‌کردند.‬
‫یه جایی تو همین مسیر، یه تیم بدلکاری راه انداختیم.‬
‫بعد یه شرکت بدلکاری راه انداختیم.‬
‫اونا اون دوربین رو دوست ندارن.‬
‫-دوستش ندارن؟ -نه. می‌تونم بفهمم.‬
‫ایده پشت ‌87eleven‌ این بود که یک فروشگاه همه‌کاره باشه.‬
‫اونا یه شرکت طراحی اکشن بودن.‬
‫شما اینجا میای و یک تیم مبارزه، یک هماهنگ‌کننده مبارزه،‬
‫هماهنگ‌کننده بدلکاری، کارگردان واحد دوم، کل پکیج رو یکجا می‌گیرید.‬
‫هوو!‬
‫همه‌مون یه جورایی با این تیم بودیم،‬
‫با هم کار می‌کردیم، با هم تمرین می‌کردیم.‬
‫چاد و من ازدواج کردیم.‬
‫بنابراین دوران خیلی خوشی بود.‬
‫به سلامتی.‬
‫-یه کم دیگه باهات حرف می‌زنم. خداحافظ. -بعداً می‌بینمت. خداحافظ.‬
‫حتی اگه پروژه‌ای هم نداشتیم،‬
‫چد باز هم مجبورمون می‌کرد تمرین‌هایی مثل این‌که پروژه داریم انجام بدیم.‬
‫ما رو تو موقعیت‌هایی قرار می‌داد، مثل "این رو طراحی کنید.‬
‫شماها باید این هنر رزمی رو یاد بگیرید. بزن بریم. مبارزه کنیم.‬
‫یه چاقو تو دست بذاریم. ببینیم وقتی این کارو می‌کنیم چی میشه."‬
‫شرکت ما شروع کرد به بزرگ‌تر شدن،‬
‫و من کسی بودم که بیشتر هماهنگ‌کننده بودم،‬
‫برای همین دیو خیلی برای من کار می‌کرد.‬
‫دیو و چد. خب، بیاید یه لحظه بریم بیرون و این رو روایت کنیم، باشه؟‬
‫خیلی خب...‬
‫دو تا شریک. دو تا صمیمی‌ترین دوست. بزن بریم.‬
‫اوه، ببین، بغل کردن. اوه.‬
‫اونا صمیمی‌ترین دوست بودن، جونشون به هم بسته بود.‬
‫می‌دونی، همیشه با هم تمرین می‌کردن، همیشه با هم کار می‌کردن.‬
‫ولی بعدش خیلی خوش‌شانس بودیم، پیشنهادهای کاری زیادی داشتیم،‬
‫برای همین دیو شروع کرد کار خودشو انجام دادن.‬
‫و اون بدل‌کار و طراح رقص صحنه‌ها هم شد.‬
‫جای پاتون رو به پای راست تغییر بدید.‬
‫تا اون موقع، اونا مثل یه زوج قدیمی شده بودن‬
‫که با هم دعوا و بحث می‌کردن، ولی در عین حال، خیلی هم صمیمی بودن.‬
‫ما معمولاً بهشون می‌گفتیم بابا و عمو بابا.‬
‫قبل از جان ویک، من و چد کارگردانی‬
‫تیم دوم رو با هم زیاد انجام داده بودیم.‬
‫و بعد شرکت ما تماس‌های خیلی زیادی دریافت می‌کرد‬
‫که شروع کردیم جداگانه کار کنیم.‬
‫من مشغول واحدهای دوم بزرگ بودم. او هم مشغول واحدهای دوم بزرگ بود.‬
‫حرکت.‬
‫هر روز همدیگر را می‌دیدیم و هر روز صحبت می‌کردیم.‬
‫ایده‌های مختلف برای طراحی رقص را بررسی می‌کردیم.‬
‫او مثلاً درگیر فیلم ترون بود و می‌گفت: "چطور حرکات لیزر دیسکی انجام بدم؟"‬
‫و من می‌گفتم: "ایده‌هایی دارم" و با هم تبادل نظر می‌کردیم.‬
‫کم کم متوجه می‌شوی، "من دارم یک سوم داستان را تعریف می‌کنم.‬
‫بهتر است کل داستان را تعریف کنم."‬
‫دیو زودتر از من در مسیر کارگردانی واحد اول قرار گرفت.‬
‫قبل از اینکه من واقعاً وارد این کار شوم.‬
‫من هنوز از انجام تمام کارهای واحد دوم راضی بودم.‬
‫واقعاً داشتم وسوسه می‌شدم،‬
‫و دنبال فیلمنامه‌ها بودم تا پیدایشان کنم و توسعشون بدم،‬
‫ولی خیلی موفق نبودم.‬
‫فیلم‌ها پشت سر هم بهشون پیشنهاد می‌شد،‬
‫ولی همه‌شون فیلم‌های ویژه پنج میلیون دلاری بودند،‬
‫و اون‌ها همه رو رد کردند.‬
‫اون‌ها منتظر پروژه مناسب، مناسب بودند.‬
‫در آن زمان،‬
‫من بالاخره اولین فیلمنامه‌ام را به ولتیج پیکچرز فروختم.‬
‫۱۵۰۰ دلار بود که آن موقع اجاره دو ماه من بود.‬
‫و داشتم سعی می‌کردم بفهمم بعدش چی کار کنم.‬
‫یادمه که با خودم گفتم: "من فیلم انتقامی نساختم."‬
‫و همسایه‌هامون داشتن از شهر می‌رفتن،‬
‫و اونها تازه یه چورگی به فرزندی قبول کرده بودن،‬
‫که یه چی‌واوا-کورگی، توله سگی به اسم موس بود.‬
‫و من همیشه قوز کرده تو صندلیم با یه بالش روی سینه‌م می‌نویسم،‬
‫و توله سگ روی بالش می‌خوابید.‬
‫و شروع کردم به نوشتن، و با خودم می‌گفتم،‬
‫"اگه یه نفر این توله سگ لعنتی رو بکشه چی؟"‬
‫ما درک رو توی یه جلسه عمومی ملاقات کردیم. یه فیلمنامه دیگه ازش خونده بودم.‬
‫و اون اینو پیشنهاد داد. گفت: "من این فیلمنامه اکشن رو نوشتم به اسم 'تحقیر'."‬
‫به وضوح یادمه اون آخر هفته خوندمش و به باسیل ایمیل زدم.‬
‫هنوز اون ایمیل رو دارم، و نوشته بودم: "یه چیزی تو این فیلمنامه هست.‬
‫فکر کنم به خاطر اینه که من عاشق سگم.‬
‫آدم بده خیلی سطحی‌ه،‬
‫و به هیچ وجه بی عیب و نقص نیست،‬
‫ولی فکر می‌کنم باید امتحانش کنیم."‬
‫و اون در جواب نوشت، "موافقم."‬
‫یه ایده جذاب و دیوانه وار وجود داشت.‬
‫"سگ من رو کشتی، و حالا من انتقام می‌گیرم."‬
‫من اینو با در نظر داشتن پل نیومن نوشتم.‬
‫یعنی، اون اوایل دهه ۷۰ زندگیش بود. یه چیزی مثل رابرت دنیرو بود.‬
‫زنش می‌میره، سگ رو می‌گیره، و ماشین دزدیده می‌شه،‬
‫و حسابی آدم می‌زنه.‬
‫سگ آخرین ارتباط ضعیفی بود که اون با زنش داشت.‬
‫ولی تعداد کشته‌ها، می‌دونین، کمتر از دو دوجین بود.‬
‫ولی خیلی زود بعدش فهمیدم‬
‫شاید به خاطر سن خودم را در گوشه‌ای گیر انداخته باشم.‬
‫و بعد فکر کردم، "خب، آیا سراغ یک کمی جوان‌تر برویم؟"‬
‫می‌دونی، اون سن زیرش چیه؟"‬
‫بعد شروع کردیم به فکر کردن درباره کیانو.‬
‫ایجنت کیانو بهترین دوست باسیل از دوران کودکی و اولین رئیس من است.‬
‫و او گفت، می‌دونی، "کیانو دنبال یه چیزی می‌گرده."‬
‫او به تازگی ۴۷ رونین را بازی کرده بود و تازه فیلم‌برداری مرد تای چی را تمام کرده بود.‬
‫او آماده بود تا روی ستاره سینمایی بودنش تکیه کند.‬
‫چون قضیه کیانو اینه، و خیلی از بازیگرها هم مثل اینن،‬
‫مخصوصاً کیانو، وقتی حس می‌کنه داره خودش رو تکرار می‌کنه،‬
‫فرار می‌کنه.‬
‫و بعضی وقتا باید یه بازیگر رو گیر بندازی‬
‫وقتی که او آماده است که به تماشاچی چیزی رو بده که می‌خوان.‬
‫و کیانو در لحظه‌ای بود که انگار می‌گفت،‬
‫"من آماده‌ام که دوباره یه ستاره اکشن باشم."‬
‫و این‌طوری همدیگه رو دیدیم، و کمی بعدش، اون خودش رو به این پروژه متصل کرد.‬
‫حدود شش ماه صرف توسعه فیلم‌نامه کردیم‬
‫با یادداشت‌های کیانو با درک کولستاد.‬
‫ما زمان زیادی رو با هم گذروندیم روی اون اولی،‬
‫و خیلی آهسته پیش می‌رفت، صفحه به صفحه، خط به خط.‬
‫به اندازه دیالوگ‌های خودش، روی دیالوگ بقیه هم وقت می‌ذاشت.‬
‫در یه مقطعی، انگار این‌طوری بود، "خب، تا کی می‌تونه این ادامه پیدا کنه؟"‬
‫ما می‌تونیم این رو تا ابد توسعه بدیم.‬
‫و بعد، همیشه-- همیشه یه نقطه عطف تو این فیلما هست، درسته،‬
‫تو توسعه، وقتی با یه بازیگر توسعه می‌دی، جایی که می‌گی،‬
‫"خب، میشه یه کارگردان بیاریم؟"‬
‫و او گفت بله.‬
‫متاسفانه، در دوره توسعه ما، چند اتفاق افتاد.‬
‫فیلم ۴۷ رونین اکران شد، و خوب عمل نکرد.‬
‫فیلم مرد تای چی اکران شد و ناامید کننده بود.‬
‫بنابراین این باور که کیانو ریوز یک ستاره اکشن است از بین رفت.‬
‫و ناگهان، لیست کارگردانان ما از اینجا به اینجا رسید.‬
‫باید خیلی سخت تلاش کنیم تا یک کارگردان مناسب برای این کار پیدا کنیم.‬
‫کیانو گفت: "گوش کن، من این فیلم را می‌دهم‬
‫به چاد و دیو برای گروه دوم. اونا کارگردان اکشن هستن.‬
‫اگه اونا کارگردانی کنن چی؟"‬
‫خب، از یادداشت های من از یک ایمیل، در بررسی دقیق جان ویک،‬
‫شما با باسیل ملاقات کردید.‬
‫من میخواستم شما و دیو ایده خودتون رو برای کارگردانی به اونا ارائه بدید‬
‫در ۲۹ آوریل ۲۰۱۳.‬
‫یک هفته قبلش، شما فیلمنامه رو برای من فرستاده بودید.‬
‫-آره. -و ما صحبت کرده بودیم.‬
‫-و ما صحبت کرده بودیم. -خب، شما اون رو برای من فرستاده بودید‬
‫-برای اکشن. -برای اکشن. آره.‬
‫-من گفتم، "آره"-- -خب، نه، من برای اکشن تماس گرفتم،‬
‫ولی بعدش فکر کنم شما به من برگشتید و گفتید،‬
‫"دیو و من دوست داریم کارگردانیش کنیم."‬
‫اوه، نه. فکر کنم لبخند زدید و گفتید: "آره، برای همین اینجایی..."‬
‫آره. و بعدش، من گفتم، باسیل...‬
‫-شما داشتید ما رو دستکاری می‌کردید. -من...‬
‫امیدوار بودم.‬
‫و بعد دیدم از ایمیل باسیل به من،‬
‫نوشته بود، "بهترین جلسه کارگردان‌هایی که داشته."‬
‫ما این دفترچه تصویری فوق‌العاده رو آماده کردیم،‬
‫و شروع کردیم به ساختن دنیاهای جان ویک، اونطوری که ما تصورش می‌کردیم.‬
‫خیلی بیشتر از اون چیزی بود که فکر کنم کسی روی کاغذ دیده بود.‬
‫-صلح. او دنبال صلح می‌گرده. -اون نمای کلوزآپ کیانو رو ببین.‬
‫ارتباط احساسی.‬
‫می‌بینی، ما همه حرف‌های درست رو زدیم.‬
‫ما صحبت کردیم که این یک افسانه‌ی مدرن باشه.‬
‫ما در مورد این نوع مینیمالیسم بصری صحبت کردیم.‬
‫او می‌دانست که او نیاز به وابستگی داره.‬
‫آره. و یه هفته کامل دنبال بازیگر برای دیزی گشتیم.‬
‫ما می‌خواستیم یه دنیایی مثل ماشین‌های باحال داشته باشیم.‬
‫ما می‌خواستیم یه جورایی اکتشاف خودمون رو از اکشن و گان‌فو داشته باشیم.‬
‫آره، و دوباره، یه جورایی نامه‌ای عاشقانه به رمان‌های گرافیکی‬
‫و انیمه و تمام چیزهایی که دوست داریم.‬
‫دگرگونی. تفنگ، کلی تفنگ.‬
‫لولوخورخوره. دنیا. نیویورک. کانتیننتال.‬
‫اون‌ها فقط درباره اکشن صحبت نکردند.‬
‫درباره احساسات صحبت کردند.‬
‫درباره اینکه دنیا چطور به نظر می‌رسید و درباره همه چیز.‬
‫من تحت تاثیر قرار گرفتم.‬
‫این... این یه دفترچه تصویری خیلی خوبه.‬
‫باید یادت باشه، ما جان ویک رو یه چیز کوچیک می‌دیدیم.‬
‫دو بدلکار کارگردانی می‌کردند، انگار که "هیچ‌کس این فیلم رو نمی‌بینه، پس بیخیال."‬
‫"فقط چند تا ایده‌ی عجیب رو امتحان می‌کنیم. ازش مثل یه تمرین آموزشی استفاده می‌کنیم."‬
‫و، می‌دونی، بعدش اون‌ها گفتند بله.‬
‫و حالا ما می‌گیم، "بهتره بدونیم داریم چیکار می‌کنیم."‬
‫یادمه فکر کردم، "خدای من، ما این دوتا بدلکار حرفه‌ای رو گیر آوردیم‬
‫قبل از اینکه کس دیگه‌ای بتونه اون‌ها رو بگیره.‬
‫چه برد بزرگی."‬
‫و هیچوقت یادم نمیره، حدود سه هفته بعد از اینکه استخدامشون کردیم،‬
‫اد پرسمن، اد پرسمن معروف که از اون موقع فوت کرده،‬
‫درباره‌ی یه چیز دیگه بهم زنگ زد.‬
‫و گفت، "شما کارگردان‌های منو دزدیدی." گفتم، "منظورت چیه؟"‬
‫"آره، ما داشتیم آماده می‌شدیم برای فیلمی که من تهیه‌کننده‌ش بودم.‬
‫اون‌ها قرار بود کارگردانیش کنن."‬
‫گفتم، "چه فیلمی؟"‬
‫و اون‌ها مثل...‬
‫یه فیلم مثل ‌Midnight‌ ‌Run‌ با ژان کلود ون دام بود‬
‫و ‌PSY‌ از ‌"Gangnam‌ ‌Style".‌‬
‫و من می‌گم، "اونا کارگردان‌هایی بودن که من گرفتم؟ اون یکی گزینه بود؟"‬
‫ام، هرچی ریش کوتاه‌تر باشه، سخت‌تره که واقعی به نظر برسه.‬
‫خب، ما می‌خوایم که یه ریش پرپشت باشه.‬
‫باشه. درسته، درسته.‬
‫منظورم اینه که، ما باید تصمیم‌های سختی بگیریم.‬
‫منظورم اینه، من فقط داشتم می‌کشیدم، مثل اینکه چی هست--‬
‫دقیقاً نمی‌دونستم چی.‬
‫آیا اون‌ها بیشتر در این خوشحالی هستن؟‬
‫بله، این بیشتر در خوشحالی آنهاست.‬
‫-امیدواریم همینطور بشه. -باشه، باشه.‬
‫و البته، چیزی که من نگرانشم اینه،‬
‫میشه این طرف دید، اینکه ریش چقدر ناهمواره.‬
‫منظورم اینه، این منو اذیت نمی‌کنه.‬
‫اگه شماها می‌تونید باهاش کنار بیاین، چون اگه اونقدر کوتاه بشه،‬
‫نمی‌تونم مو اضافه کنم تا اون قسمت رو پر کنم.‬
‫این منو اذیت نمی‌کنه. این منو اذیت می‌کنه.‬
‫هر کاری کنیم، ازش عکس گرفته میشه‬
‫و برای کسایی فرستاده میشه که تصمیم‌گیرنده هستن.‬
‫اونا تایید می‌کنن و ما یه جوری حلش می‌کنیم.‬
‫ما ریش رو می‌خوایم.‬
‫پخش‌کننده می‌خواد ریش نداشته باشه.‬
‫انگار قراره کیانو ریوز ماتریکس باشه.‬
‫و ما می‌ترسیم بزنیمش چون، می‌دونید،‬
‫اون قیافه رو یه میلیون بار داشته.‬
‫متاسفانه، اونا دارن فیلم رو پخش می‌کنن و حق پخش خارجیش رو فروختن،‬
‫و اونا می‌دونن مردمشون چی می‌خوان، پس...‬
‫-فکر کنم هیچکس اهمیت نمی‌ده ما چی می‌خوایم. -آسیا از ریش بدش میاد.‬
‫می‌دونم.‬
‫-آسیا از-- -این چیزیه که اونا گفتن.‬
‫اگه ریش بذاریم، هیچ‌کس فیلم رو نمی‌بینه.‬
‫فیلم شکست می‌خوره.‬
‫نمیشه که یه کارگردان بار اولی--‬
‫"کارگردان‌های بار اولی، می‌خواید ریسک کنید و ریش داشته باشید؟ باشه."‬
‫خداحافظ، جان ویک.‬
‫خداحافظی نسبی. هنوز کاملاً خداحافظی نمی‌کنیم.‬
‫آره، نه. بیشتر شبیه اینه که، "سلام، جان ویک جدید."‬
‫خب، این محافظ بعدیه که از دور خارجه.‬
‫هنوز شبیه ریش به نظر میاد.‬
‫نگرانی منم همینه، و اینکه اونا چی فکر میکنن.‬
‫دقیقا شبیه یه ریشه.‬
‫-بریم مرحله بعد؟ -باید بریم مرحله بعد.‬
‫یه مرحله دیگه بریم پایین؟‬
‫خب، این که ریشه.‬
‫-همه‌مون فقط داریم تحمل می‌کنیم. -می‌دونم.‬
‫اونا کاملاً صادقانه درباره...‬
‫-ریش نیست. -آره.‬
‫آره.‬
‫می‌خوایم از موها یه حرکتی بگیریم.‬
‫باید یکم پُف‌دارش کنیم.‬
‫یکم...‬
‫باشه.‬
‫بندازش دور! بندازش دور! بندازش دور!‬
‫کت و شلوار قطعاً کمک می‌کنه.‬
‫همه‌چیز به کت و شلواره.‬
‫فردا روز اول خواهد بود، درسته؟‬
‫فردا روز اول خواهد بود.‬
‫فردا روز اول فیلمبرداری خواهد بود.‬
‫داریم خونه جان ویک رو نگاه می‌کنیم،‬
‫و تقریباً سه چهارمش آماده‌ست.‬
‫و قراره اینجا چند تا صحنه رو تمرین کنیم‬
‫و امیدوارم فردا برای فیلمبرداری آماده باشیم.‬
‫داریم کار رو پیش می‌بریم.‬
‫چی نوشته؟‬
‫دوشنبه فیلمبرداری داریم؟‬
‫اوه. پیتر لاسون.‬
‫پیت.‬
‫من عالیم. تازه ایمیلش رو گرفتم.‬
‫ما به طور موقت تعطیل شدیم تا اطلاع ثانوی.‬
‫به نظر میاد سرمایه‌گذار سهامیمون‬
‫که باید ۶.۵ میلیون جور می‌کرد تا کمبود رو جبران کنه،‬
‫ام، پنج و نیم میلیون کم داره.‬
‫ما یه سری سرمایه‌گذار برای تامین مالی کوتاه مدت داشتیم‬
‫چون لاینزگیت حق پخش بین‌المللی رو پیش‌فروش کرده بود،‬
‫ولی باز هم یه اختلافی وجود داشت برای ساخت فیلم.‬
‫هیچ‌کس حاضر نبود برای پخش داخلی سرمایه‌گذاری کنه.‬
‫بنابراین واقعاً یه جورایی این‌طور بود که، می‌دونید،‬
‫باید یه راهی پیدا می‌کردیم که پول رو جور کنیم.‬
‫یعنی، شاید اگه لاینزگیت رو با خودمون همراه کنیم،‬
‫و اونا حق پخش داخلی رو بگیرن، اون‌وقت بتونیم به کارمون ادامه بدیم،‬
‫ولی بعید می‌دونم دیگه.‬
‫فکر کنم همه قراره یه ضربه بخورن،‬
‫و احتمالاً همه‌چی از هم بپاشه.‬
‫این چیزیه که فکر می‌کنم.‬
‫فکر کنم این، امم، آخر خطه. خب...‬
‫- واقعا اینطور فکر می‌کنی؟ - آره، فکر می‌کنم.‬
‫-صبر کن، یه لحظه. -نه، منظورم اینه که فکر می‌کنم.‬
‫نمی‌خوام برای، می‌دونی، خیلی دراماتیکش کنم،‬
‫به خاطر مسائل ویراستاری برای مستندمون،‬
‫ولی نمی‌دونم چطور تا دوشنبه باید شش و نیم میلیون دلار جور کنی.‬
‫تا جایی که از باسیل می‌دونم، می‌دونم آدم بازنده ای نیست، پس...‬
‫یکم اهل مبارزه است، پس هنوز نباختیم.‬
‫محکوم به فناییم. منظورم اینه که، کاملاً به گا رفتیم.‬
‫یه مشکل خیلی بزرگ داشتیم. فقط... پول نمی‌رسید.‬
‫و با وکیلم صحبت کردم و گفتم: "خب، فرض کن این فیلم به هم بخوره،‬
‫کی ازم شکایت می‌کنه؟"‬
‫و اون گفت: "آی‌اِی‌تی‌اِس‌ئی، سَگ، دبلیو‌جی‌اِی، دی‌جی‌اِی." این...‬
‫خیلی افتضاح بود.‬
‫و اون گفت: "گوش کن، باید این فیلم رو بسازی."‬
‫فرض کن اگه من بهت حدود شش میلیون بدم...‬
‫عزیزم؟ میشه بعداً بهت زنگ بزنم؟‬
‫کیانو پشت خطه، باید باهاش حرف بزنم.‬
‫ممنون عزیزم. خداحافظ.‬
‫یه لحظه صبر کن. اون پشت تلفنه.‬
‫سلام.‬
‫چه خبر؟ حالت چطوره؟‬
‫خوبه. باسیل بهت زنگ زد؟‬
‫نه، اینطور نیست؟ با هیچ‌کس تو دفتر صحبت نکردی؟‬
‫عالیه. احتمالا دارن وقت‌کشی میکنن سرش.‬
‫-این... آره، من... -لعنتی...‬
‫یه کم دلخورم، واسه همین فکر کنم خودم بهت بگم.‬
‫اونا یه مشکلی با تأمین مالیشون داشتن.‬
‫دارن میان تو.‬
‫همه رو فراخوندیم، و اونا دوباره ما رو تحت فشار گذاشتن.‬
‫مطمئنم دارن دست و پا میزنن تا یه راهی پیدا کنن.‬
‫چندتا گزینه داریم.‬
‫خوشبختانه چند نفرو می‌شناسیم، پس سعی می‌کنیم هرچه زودتر این کمبود رو جبران کنیم.‬
‫پس احتمالا تا ۴۵ دقیقه‌ی دیگه برمی‌گردیم دفتر،‬
‫سریع وارد دفتر میشیم و سعی می‌کنیم دوباره کنترل اوضاع رو به دست بگیریم.‬
‫کیانو چی گفت؟‬
‫می‌دونی، کیانو یه کم فرق داره.‬
‫وقتی داد و فریاد می‌کنه، یعنی اوضاع خوبه.‬
‫وقتی خیلی، خیلی، خیلی ساکت میشه...‬
‫خیلی ساکت شده بود؟‬
‫اون ساکت‌ترین حالتی بود که تا حالا ازش دیده بودم.‬
‫فکر می‌کنم حدودا ۲۰٪ از عوامل رو از دست بدیم.‬
‫بعضی‌ها همین الان هم رفتن.‬
‫بخش بزرگی از دفتر تولید‬
‫دیگه سر کار نیومدن.‬
‫ولی بعدش یه بخش دیگه‌ای از دفتر تولید اومدن،‬
‫و اونا می‌اومدن تو دفتر من، و مثلاً،‬
‫"مطمئنی پول می رسه؟"‬
‫و منم میگم، "آره، مطمئنم."‬
‫راستش را بخواهید، من دروغ می‌گفتم چون اصلاً نمی‌دانستم.‬
‫آنقدر اوضاع خراب بود که مجبور شدم کارت اعتباری‌ام را به طراح لباس بدهم‬
‫تا لباس بخرد، و این واقعاً خیلی پردردسر بود.‬
‫امکانش هست بودجه را شش و نیم میلیون دلار کاهش دهیم‬
‫و فیلم را بسازیم؟‬
‫آن فیلمنامه به شکل اساسی فرق می‌کرد،‬
‫و بعد باید برمی‌گشتید پیش همه‌ی خریداران بین‌المللی‌تان‬
‫و می‌گفتید: «هی، شما برای حق پخش در آلمان ۲۵۰ هزار تا پرداخت کردید،‬
‫ولی فیلمنامه‌ای که الان می‌گیرید اینه.»‬
‫و بعد همه می‌تونن بگن: «من اون فیلمنامه رو نمی‌خوام.‬
‫-من همون فیلمنامه‌ای رو می‌خواستم که خریدم.» -درسته.‬
‫و این‌طوری، یه جورایی باید اصالت رو حفظ کنید.‬
‫می‌تونید تغییرش بدید.‬
‫کمی، ولی نه --‬
‫-آره. -شش میلیون دلار.‬
‫کیانو پول پس داد، چد و من پول پس دادیم.‬
‫همه‌مون از حقوق‌هامون پول پس دادیم تا اون شکاف رو پر کنیم.‬
‫فکر کنم کیانو مجبور شد پرداخت رو به تعویق بندازه و یه چک بکشه...‬
‫آره. یه همچین چیزهایی.‬
‫...فقط برای اینکه رئیس بخش‌هامون رو نگه داریم.‬
‫یادمه پیاده تا هُتلم می‌رفتم‬
‫از دفتر تولید، ساعت‌ها، چون فکر می‌کردم:‬
‫"باید انقدر خسته بشم که وقتی برگردم هتل، بیهوش بشم."‬
‫چون اگه این کارو نکنم، می‌شینم اونجا و با خودم می‌گم:‬
‫"گند زدم، گند زدم، گند زدم، گند زدم."‬
‫لعنتی باید شروع کنیم.‬
‫اگر تا دوشنبه آدم تو هواپیما نداشته باشیم،‬
‫بهتره سکانس پایانی رو کات کنی. قراره یه درگیری مسلحانه بشه.‬
‫ما الان هفت روزه داریم فشار میاریم‬
‫و این یعنی نیم میلیون دلار پول‬
‫که همینطوری رفت به فنا‬
‫وقتی... وقتی اول کار ۶۰۰ تا کم داشتیم.‬
‫چه وضعیه.‬
‫و بعد، یهویی، پول جور شد.‬
‫باید تا فردا تامین مالی بشه.‬
‫جمعه آماده فیلمبرداری.‬
‫خیلی شانس آوردیم.‬
‫باورنکردنی بود که تو این مدت تونستیم این کارو انجام بدیم.‬
‫قراره... این فیلم درباره انتقامه.‬
‫نه انتقام جان ویک.‬
‫انتقام ما.‬
‫و بعد موقع فیلمبرداری میفهمیم‬
‫که پول از طرف اون یارو نبوده،‬
‫بلکه پول اوا لونگوریا بوده.‬
‫و من به کیانو نگفتم تا فیلمبرداری تموم شد‬
‫چون نمیخواستم اون بگه، "این دیگه چه وضعیه؟"‬
‫آره دیگه، اگه جان ویک ۱ رو ببینی،‬
‫اوا لونگوریا، خدا رو شکر، تقریباً فیلم رو نجات داد.‬
‫ازش رد شدیم،‬
‫اما فکر کنم یه کم روحیه چد و دیو رو شکست.‬
‫چون اولین تجربه‌شون به عنوان کارگردان بود،‬
‫و متوجه نبودن که بعضی وقتا این جوریه.‬
‫اتفاق میفته، مخصوصاً تو فیلم‌های مستقل.‬
‫و اینجوری شد که شروع کردیم به فیلمبرداری. از همون اولش خسته بودیم.‬
‫آخه، یادمه وقتی رسیدم نیویورک، و من...‬
‫می‌دونی، من دوست دارم یه سری به دفتر تولید بزنم.‬
‫-ببینم چه خبره. -آره.‬
‫و من جان ساندرز رو بردم، که دستیار اول کارگردان بود، و گفتم:‬
‫"جان، بیا یه نگاهی به تخته بندازیم،" می‌دونی، برنامه فیلمبرداری.‬
‫یادمه. می‌خواستی برنامه رو ببینی.‬
‫-آره. -تو معتاد برنامه‌ای.‬
‫و من فقط گفتم، "چطور می‌تونیم... نمی‌تونیم اینو فیلمبرداری کنیم.‬
‫یعنی، چطوری می‌خوایم این کارو انجام بدیم؟"‬
‫یادمه که فقط داشتی سرتو تکون می‌دادی.‬
‫من گفتم، "نه، به روزهای بیشتری نیاز داریم."‬
‫و اون گفت: "می‌دونم." گفتم: "باید روزهای بیشتری بگیریم."‬
‫نمی‌تونستیم تصور کنیم چی رو می‌شه حذف کرد.‬
‫چطوری این کارو بکنیم؟ چطوری اینو انجام بدیم؟‬
‫و کیانو نمی‌تونست، و نویسنده نمی‌تونست،‬
‫و تهیه‌کننده‌ها هم نمی‌تونستن.‬
‫برای همین گفتیم: "قراره فیلمو با زمان کمتری بسازیم."‬
‫می‌دونی، می‌خندیم و شوخی می‌کنیم که فقط یه فیلمه،‬
‫ولی همه می‌دونیم، هر کدوم از عوامل می‌دونن که شما خیلی جدی می‌گیریدش.‬
‫می‌خوای بهترین کاری رو که می‌تونی انجام بدی.‬
‫نمی‌خوای کسایی رو ناامید کنی که به خاطر تو ریسک کردن،‬
‫پس فشار زیادی روی خودت میذاری که انجامش بدی.‬
‫منظورم اینه که در نهایت، ما کیانو رو حدود ده سال بود که میشناختیم،‬
‫هشت سال در اون زمان از تمام ماتریکس‌ها.‬
‫ولی بازم کیانو ریوزـه.‬
‫نمیخوای این آدم رو ناامید کنی. اون یه حرفه‌ایه، مرد.‬
‫این کیانو فاکینگ ریوزـه.‬
‫نباید ناامیدش کنی‬
‫مهم نیست فکر میکنی فیلم چی از آب درمیاد.‬
‫پس تصمیم گرفتیم تمام تلاشمون رو بکنیم و فشار زیادی به خودمون وارد کنیم.‬
‫بچه‌ها، باید به حرکت ادامه بدیم. باید به حرکت ادامه بدیم.‬
‫-داره ضبط میشه! -داره ضبط میشه!‬
‫حرکت!‬
‫مشکلات به ما هجوم آوردن.‬
‫برو، برو، برو.‬
‫شلیک کن، شلیک کن.‬
‫مشکلات از بخش‌های مختلف‬
‫و بعد مشکلات بودجه.‬
‫باید بفهمیم چه صحنه‌هایی رو میتونیم حذف کنیم.‬
‫مثل همیشه سر جان ویک، چه صحنه‌هایی رو میتونیم حذف کنیم.‬
‫چون هیچوقت وقت نداریم همه‌شون رو فیلمبرداری کنیم.‬
‫در فیلمسازی کم‌هزینه، باید توی فیلم‌های خودت باشی.‬
‫دوست دارم بگم این یه انتخاب خلاقانه بود، ولی به خاطر بودجه بود.‬
‫و بعد از اون مشکلات فیلمبرداری در نیویورک از نظر لجستیکی.‬
‫ببخشید، باید به حرکت ادامه بدید. مسیر پیاده‌روی فعاله.‬
‫فکر کنم فقط خدایان سینما از ما متنفر بودن.‬
‫پس ما امروز روی جلد نیویورک پست هستیم.‬
‫کار عالی وینی در بخش وسایل صحنه به نمایش گذاشته شده.‬
‫کار عالی گریم. کار عالی مو.‬
‫-همه دست به دست هم... -این واقعاً کمک میکنه.‬
‫...روی جان ویک ۱ فوق العاده بود.‬
‫وقتی رفتیم شروع کنیم به استخدام نیرو، منظورم اینه که، ما یه فیلم کوچیک بودیم.‬
‫هیچ کس مطمئن نبود که قراره بریم جلو یا نه. بنابراین، ما واقعاً نتونستیم خدمه زیادی رو رزرو کنیم.‬
‫بنابراین، استخدام خدمه به صورت اتفاقی بود.‬
‫ما فقط مصاحبه می‌کردیم و هر کسی که یه جورایی در دسترس بود،‬
‫هر چی که ما... می‌دونید.‬
‫مردم مجبور بودند نرخ‌های خودشون رو کم کنند.‬
‫و بعد برای بخش وسایل صحنه‬
‫بدون شوخی، وینی مازارلا و جویی رو پیدا کردیم.‬
‫-آره، جویی کوپولا. -جویی کوپولا.‬
‫منظورم اینه که وینی مازارلا و جویی کوپولا، اونها مسئول وسایل صحنه ما بودند.‬
‫و اونها باحال‌ترین آدم‌ها بودند و قضیه رو می‌فهمیدند.‬
‫منظورم اینه که وینی، مثلاً، متوقف کرد... مثلاً، ما به یه کامیون زباله نیاز داشتیم.‬
‫و او داره تو خیابون می‌دوئه. داره تو خیابون می‌دوئه.‬
‫ساعت ‌2:00‌ صبح در محله چینی‌ها در نیویورک در جان ویک ‌2،‌‬
‫تصمیم گرفتیم یه کامیون زباله بخوایم که بیاد تو کوچه و دنده عقب بیاد مثل...‬
‫آره، جان ویک رو پشتیبانی کنه.‬
‫وینی فقط گفت، "چی تو جیباتون دارید؟"‬
‫-ما بهش چند تا اسکناس بیست‌دلاری دادیم. -آره.‬
‫اون پنج دقیقه بعد با یه کامیون زباله برگشت.‬
‫با یه کامیون زباله.‬
‫او صد دلار به راننده ماشین حمل زباله شهر داد.‬
‫منظورم اینه که، تو فیلما ارتباط برقرار می‌کنی،‬
‫اما ارتباطاتی که در این فیلم برقرار شد، واقعاً خاص بود.‬
‫خیلی خوب بودند. آره، ما خوش شانس بودیم.‬
‫-شخصی و خلاقانه. -بله.‬
‫-میدونی؟ -آدمهای خوبی.‬
‫دوست داشتنی، کسانی که عاشق کارشون هستن، کسانی که در کاری که انجام میدن فوق العاده اند.‬
‫و اونها عاشق دردن.‬
‫و اونا-- و کسانی که عاشق دردن.‬
‫اونا عاشق رنج کشیدن هستن.‬
‫دقیقا روز قبل از اینکه شروع به فیلمبرداری کنیم،‬
‫چاد رو یه گوشه دیدم انگار اخمو و عصبانی بود.‬
‫رفتم پیش دیو، گفتم، "چاد از چی ناراحته؟‬
‫مثلا، کسی از فیلم؟" گفت: "نه، زنش."‬
‫و اینا. گفتم: "منظورت چیه؟"‬
‫گفت: "آره، فکر کنم دارن جدا میشن."‬
‫گفتم: "حالا؟" تو این فیلم؟‬
‫ما به سختی تونستیم هزینه فیلم رو تامین کنیم.‬
‫من دستمزد نگرفتم.‬
‫نه تنها دستمزد نگرفتم،‬
‫از پول خونه برداشت کردم تا یه جاهایی رو پر کنم.‬
‫و با خودم میگم، "چطور ممکنه؟‬
‫این فیلم دیگه چقدر میتونه ضربه بخوره؟"‬
‫-سلام. -سلام. حالت چطوره؟‬
‫و من در موردش با چاد صحبت کردم.‬
‫من فقط گفتم، "برام مهم نیست چه چیزی رو داری تجربه می‌کنی.‬
‫فقط باید تحمل کنی و از این شرایط عبور کنی."‬
‫و اون گفت، "حتماً، نگران نباش."‬
‫اون گفت، "من در خفا تاریک و متنفر از خودم خواهم بود."‬
‫ما یه جدایی وحشتناک رو پشت سر گذاشتیم.‬
‫بنابراین من تمام فیلم رو جدا از هایدی کار کردم.‬
‫وقتی روی چیزی قفل می‌شه،‬
‫وقتی تمرکز می‌کنه، نفوذ به این دیوار خیلی سخته، درسته؟‬
‫بنابراین، فکر می‌کنم در یک رابطه، می‌دونی، سخته،‬
‫چون وقتی دنبال یک ارتباط عاطفی می‌گردی،‬
‫یا دنبال یک نوع چیزی هستی، می‌دونی،‬
‫و اون فقط روی چیزی متمرکزه، نمی‌تونی وارد شی.‬
‫او حس کرد به چیز بیشتری نیاز داره،‬
‫و خوشبختانه من باهاش موافق بودم.‬
‫و بعد موفق شدیم دوباره با هم باشیم،‬
‫البته بعد از پُست وقتی این همه وقت دارم،‬
‫فقط برای اینکه در جان ویک ۲ طلاق بگیریم.‬
‫بنابراین، می‌تونید ببینید که دارم به بی‌کفایتی کامل خودم می‌خندم‬
‫برای حل کردن این مسئله و ایجاد تعادل در زندگی‌ام.‬
‫چیزی که واقعاً من رو ناامید می‌کرد این بود که،‬
‫وقتی ما تنها فرصت لعنتی‌مون رو به دست آوردیم‬
‫که من شخصاً شاید خیلی سخت‌تر از تو روش کار کرده بودم‬
‫تا وارد دنیای کارگردانی بشم، و تو می‌خوای خرابش کنی.‬
‫همدلی کردن برام سخت بود چون حس نمی‌کردم عادلانه باشه.‬
‫دو هفته بعد، باسیل یکشنبه بهم زنگ زد و گفت،‬
‫"باید نیویورک باشی. این دو نفر با هم حرف نمی‌زنند."‬
‫راستش فکر می‌کردم دو کارگردان بار اولی‬
‫بهتر از یک کارگردان بار اولی باشه، چون،‬
‫می‌دونی، دو جفت دست، کار بیشتری انجام میدی تا یه جفت دست.‬
‫به نظر می‌رسید اختلاف نظرهاشون مثل پیشرفتی بود‬
‫در طول فیلمبرداری.‬
‫انگار دشمن بیرونیِ تولید فیلم از بین رفته بود،‬
‫و حالا دعواهای داخلی شروع شد.‬
‫یادمه یه ساعت سر رنگ ملحفه ها دعوا می‌کردند.‬
‫لعنتی، قرار بود یه جای باحال و مدرن باشه که دلت بخواد اونجا باشی.‬
‫و انگار یه چیز بنفش اسطوخودوسی لعنتیه.‬
‫می‌دونی، حالا که فکر می‌کنم، ساده لوح بودم که تعجب کردم.‬
‫فکر کنم ما احتمالا هر روز بحث می‌کردیم.‬
‫ولی فکر نمی‌کنم بحث واقعی بود.‬
‫فکر کنم هر دومون استرس داشتیم،‬
‫و یه جورایی سر هم خالی می‌کردیم چون وقتی همدیگه رو دوست دارید،‬
‫اونا اولین کسایی هستن که سرشون خالی می‌کنید.‬
‫می‌دونی چیه، گورتو گم کن کارت رو انجام بده.‬
‫فیلم ساختن مثل این بود که طلاق پدر و مادرم رو تماشا کنم.‬
‫معمولا ساعت ۳ نصف شب کار تموم می‌شد، و من گریه کنان تا خونه می‌رفتم،‬
‫و با خودم می‌گفتم، "این دیگه چیه؟"‬
‫افتضاحه، مرد.‬
‫انگار مامان و بابا همش دارن دعوا می‌کنن. به مشاوره نیاز دارم.‬
‫اونا مشغول فکر کردنن.‬
‫فکر کنم دارن اطلاعات رو برای اون روز مرتب می‌کنن.‬
‫تو ذهنشون، شاید.‬
‫حداقل امیدوارم تو اون سکوت دارن این کارو می‌کنن.‬
‫مسئله سر خلاقیت نبود. مسئله سبک‌های مدیریتی بود.‬
‫و من فکر می‌کنم که چاد،‬
‫خیلی حال می‌کنه که برای یه لحظه همه‌چیو منفجر کنه‬
‫و بعد بقیه بدوئن تیکه هاشو جمع کنن و بچسبونن.‬
‫و من اینطوری کار نمی‌کنم.‬
‫اینو دوست داری یا اونو دوست داری؟‬
‫اون چیزی توی... قهوه‌اش میریزه؟ قهوه‌اش رو تلخ می‌خوره؟‬
‫-تلخ مثل دماغش. -مثل روحش.‬
‫مثل روحش.‬
‫عجب چیزیه.‬
‫آیا اون از اون آدم های یه بار مصرفه؟‬
‫تناقض جان ویک ۱ این بود که چاد و دیو با صحنه‌های اکشن خیلی‬
‫خیلی خیلی راحت بودن.‬
‫صحنه‌های دراماتیک و صحنه‌های بازیگری،‬
‫کمتر راحت بودن، چون قبلاً هیچ‌وقت انجام نداده بودن.‬
‫و این یه تناقض عجیب بود نسبت به چیزی که معمولاً باهاش سر و کار داری‬
‫از کارگردان‌های بار اولی.‬
‫معمولاً کارگردان‌های بار اولی با صحنه‌های اکشن دستپاچه می‌شن،‬
‫و مسائل مربوط به بازیگری طبیعی پیش میره. تو این فیلم برعکس بود.‬
‫فکر کنم داخل اون خونه حدود نه روز یا هفت روز فیلمبرداری کردیم.‬
‫-آره. نه، اونجا چادر زدیم. -خیلی جان ویک اون اطراف پلاس بود،‬
‫و ما می‌گفتیم، "این خودِ کاراکتره."‬
‫-یادته چقدر کار کردیم؟ -آره.‬
‫چون داره شما دو تا رو از هم جدا می‌کنه، درسته؟‬
‫داره جداتون می‌کنه...‬
‫دیو و من خیلی مضطرب بودیم‬
‫که اونا فقط ما رو به عنوان بدلکار ببینن.‬
‫ما نمی‌تونیم روی اکشن تمرکز کنیم. باید روی بازیگری تمرکز کنیم،‬
‫و احساس، و دردی که این مرد داره می‌کشه.‬
‫بنابراین ما نه روز رو با بودجه خیلی کم گذروندیم،‬
‫فیلمی با برنامه زمانی خیلی کم از کیانو که افسرده بود،‬
‫از کیانو که داشت کمد رو تمیز می‌کرد و لباس‌های زنش رو جمع می‌کرد،‬
‫و اونجا نشسته بود و به تاریکی و پرتگاه خیره شده بود.‬
‫یادمه مثلاً روز سوم، کیانو سه روز هیچی نگفت.‬
‫بیدار می‌شد،‬
‫دندون‌هاش رو مسواک می‌زد،‬
‫به آینه نگاه می‌کرد،‬
‫از عرض اتاق رد می‌شد،‬
‫کاسه سگ رو پر می‌کرد،‬
‫می‌گفت: «بیا اینجا،»‬
‫بیدار می‌شد،‬
‫و فیلم به طرز عجیبی خسته‌کننده بود.‬
‫و بی‌پایان بود.‬
‫شما صحنه‌های زیادی از جان ویک دارید که تنهایی داره سریال می‌خوره.‬
‫کتاب‌سازی، درسته؟ یادتونه مرمت کتاب انجام می‌داد؟‬
‫اونو یادم رفته بود. می‌خواستیم نشون بدیم یه چیزی رو، اینکه اون خیلی دقیق...‬
‫-دقیق. -منظم.‬
‫بنابراین ما حدود دو روز فیلمبرداری کردیم از کیانو که داشت صحافی می‌کرد.‬
‫اینقدر میترسیدیم که به عنوان آدم های اکشن شناخته بشیم.‬
‫آخ، لگد توی سر.‬
‫-از این واکنش خوشم میاد. -منم همینطور.‬
‫این واکنش رو زیاد نمی بینید، می دونید، مثل اون حالت تشنجی.‬
‫میدونی، وقتی درد میکشی انگار مغزت قفل میکنه.‬
‫-آهان، کشتن سگ. -آره.‬
‫اوف.‬
‫باید صدای تماشاگرای آزمایشی رو دفعه اول میشنیدین. اوف.‬
‫دیگه نتونستیم نظر تماشاگرا رو جلب کنیم.‬
‫-اوه، واقعا؟ -اوه، آره.‬
‫اولین نمایش آزمایشی ما...‬
‫-چطور پیش رفت؟ -اون سگ... اون سگ رفت.‬
‫تماشاگرا ساکت شدن،‬
‫و مردم شروع کردن به رفتن.‬
‫فیلم هنوز خیلی خام بود. هنوز خیلی طولانی بود.‬
‫ولی آره، اوضاع عجیب شد.‬
‫یکی از معروف ترین اصول هالیوود اینه که‬
‫هیچوقت یه سگ رو نکش.‬
‫به محض اینکه یه سگ کشته میشه،‬
‫تقریباً همیشه بخش بزرگی از تماشاگرا رو از دست میدی.‬
‫-اوه آره، نمای خون پاشی. -آره، خون پاشی.‬
‫توله سگ خزید تا قبل از اینکه بمیره خودشو به صاحبش برسونه.‬
‫وقتی این صحنه های فیلمبرداری شده برگشت،‬
‫در واقع یه توبیخ جدی شدیم بخاطر اینکه،‬
‫"اوه، لعنتی، شماها. دارید چیکار می کنید-- مثلاً، چه غلطی دارید می کنید؟"‬
‫نمیتونی سگو بکشی.‬
‫"داری فیلم порно توله سگ میسازی، مثلا، خشن."‬
‫من میگم، "نه بابا، ما لنز بچه رو گذاشتیم. خیلی هنری میشه."‬
‫اونا میگن، "روده های توله سگ ریخته رو زمینه."‬
‫من میگم، "اون روده نیست. فقط خونه."‬
‫سر اون برداشت یه عالمه بحث داشتیم.‬
‫یادمه داشتم صحنه مرگ سگ رو فیلم میگرفتم،‬
‫و کیانو رو زمین داشت با یه بیگل عروسکی گریه میکرد.‬
‫و تو اون لحظه، فکر میکنی،‬
‫"این یا یه نبوغِ، یا‬
‫بدترین چیزیه که تا حالا ساختم."‬
‫همیشه میدونستیم که میخوایم این کارو بکنیم.‬
‫اوه، آره. منظورم اینه که فیلم همینه.‬
‫بقیه هم بودن که هی میخواستن منصرفمون کنن،‬
‫ولی ما میگفتیم، "نه، باید بکشیم"--‬
‫باید-- فیلم کو پس؟‬
‫آره، ما بدون توله سگ فیلمی نداشتیم.‬
‫نه، باید توله سگ رو بکشی تا وابستگی رو از بین ببری.‬
‫ولی فکر کنم بحثای بیشتری سر این موضوع بود.‬
‫هم اون بود و هم کشتن آلفی تو آخرش.‬
‫نمیتونی آلفی آلن رو به این خونسردی بکشی، مثل ما که کردیم،‬
‫چون این خیلی بی رحمانه س.‬
‫-یوسف، باید برم. -نمیتونی توله سگ رو بکشی.‬
‫-و زنش-- -توله سگ باید بره.‬
‫و زنش باید-- باید بفهمیم‬
‫اینکه همسرش توسط آدم بده‌ها مسموم شده بود.‬
‫نه، همسر باید بمیره.‬
‫این‌ها سه یادداشتی بودند که از افراد خاصی دریافت کردیم.‬
‫حتی شبی که داشتیم صحنه توله سگ رو می‌گرفتیم، می‌دونستیم یه چیز خوبی داریم وقتی که...‬
‫فکر می‌کنم به این خاطر که اول اون تصویر زوم روی خون رو گرفتیم.‬
‫آره.‬
‫و بعدش، فقط داری توله سگ رو نوازش می‌کنی.‬
‫آره.‬
‫ما گفتیم، "این عالیه.‬
‫این باید توی فیلم باشه."‬
‫و پشت مانیتورها خیلی حرف‌ها در این مورد زده شد که،‬
‫مثلاً، "اوه، نه، باید یه برداشت دوم... یه نسخه دوم بگیریم."‬
‫اون موقع‌ها چد زیاد آدم سگ‌بازی نبود.‬
‫الان سگ داره، و آدم سگ‌بازیه،‬
‫و اون‌ها رو پذیرفته، و با سگ‌ها فیلم ساخته،‬
‫و از وقتی توله بودن تربیتشون کرده،‬
‫و اونا گردن و تخم و اینجور جاها رو گاز می گیرن.‬
‫ولی اون موقع ها تو جان ویک سگ نداشت.‬
‫مثلاً، اون نمی رفت که بگه:‬
‫"چد می‌خواد این فیلم دلگرم‌کننده درباره یه سگ رو کارگردانی کنه،‬
‫یه مرد و سگش."‬
‫این انتخاب اول چد نمی‌بود.‬
‫که یه بخشیش شاید به این دلیل بود که کشتن سگ خیلی آسون بود.‬
‫اون فقط گفت: "فقط از شر سگ خلاص میشیم،‬
‫بعد مجبور نیستم یه سگ رو کارگردانی کنم."‬
‫و حالا خنده‌داره.‬
‫همه‌اش سگ هست.‬
‫اگر این سفریه که چد از بین برده،‬
‫انگار که عاشق سگ‌ها شده، خوشحالم که جان ویک رو خلق کردیم.‬
‫چون برای من خیلی مهمه.‬
‫یه نفر ممکنه داره تو رو زیر نظر میگیره.‬
‫به همین دلیله که داری با سرعت میری...‬
‫-باشه. -بیشتر شبیه اینه: "اوه، لعنتی."‬
‫بعضی وقتا مردم ازمون میپرسن: "کدوم شات تو جان ویک ۱ کار دیوه و کدوم شات کار توئه؟"‬
‫میگم: "نمیدونم لعنتی." همه‌چی یه مکالمه بود.‬
‫اون دوربین ‌A‌ رو تنظیم می‌کرد، من دوربین ‌B‌ رو تنظیم می‌کردم.‬
‫فقط یه فرایند خیلی طبیعی بود. خیلی وقت بود با هم کار کرده بودیم.‬
‫فقط میدونستیم این کاریه که باید انجام بدیم. باید اینو تموم کنیم. بزن بریم.‬
‫بیاین به یه بهترین ایده برسیم.‬
‫دیو یه حس واقعی‌تری داشت.‬
‫من بیشتر تحت تاثیر تالکین و انیمه و مانگای ژاپنی بودم.‬
‫و دیو میخواست واقعی‌تر، خشن‌تر و احساسی‌تر باشه.‬
‫باید دردناک‌اش کنیم.‬
‫بنابراین ما هر دو فیلم رو به روش‌های مختلفی می‌دیدیم‬
‫و در اون نقطه مطلوب فرود اومدیم.‬
‫مخصوصاً توی اون دوره‌ای که همه چی با دوربین لرزان فیلمبرداری میشد.‬
‫برای همینه که جان ویک موفق شد.‬
‫دیو و چد اون رو خلق کردن-- ما بهش میگفتیم سبک جان ویک،‬
‫که شامل برداشت‌های طولانی و صحنه‌های مبارزه سی ضربی بود‬
‫که توش جودو/جوجیتسو رو با یه اسلحه تو دستت انجام میدی.‬
‫این چیزی بود که از روی ضرورت ایجاد شد‬
‫به دلیل کمبود وقت و پول.‬
‫وقتی مشت و لگد می‌زنی، به پوشش نیاز داری، درسته؟‬
‫به نمای پشت‌سری نیاز داری. باید ضربه رو نشون بدی.‬
‫و ما اونقدرها وقت نداشتیم.‬
‫پس همه با هم صحبت کردیم که، "خب، چطور این کار رو انجام بدیم؟"‬
‫خب، ما جودو رو برمیداریم و آیکیدو و اینا...‬
‫ویک یه جورایی همون کسیه که قراره بگیرتت.‬
‫-اگه یقه تو بگیرم... -آره، گرفتت.‬
‫-...کارِت تمومه. -آره، گرفتت.‬
‫کارِت تمومه.‬
‫-ولی ما همون حس رو می‌خواستیم. -کارِت تمومه.‬
‫انگار که اگه من یقه رو بگیرم، داخل، هر جا،‬
‫اگه یقه رو بگیرم... دیگه انگار "خداحافظ، رفتیم."‬
‫هیچ انتخابی نداری. توی دستگاهی.‬
‫داری میری پایین. داری می‌چرخی. داری پیچونده میشی.‬
‫ولی قبل از اینکه جان ویک رو بسازی، به استفاده از اون فکر کرده بودی...‬
‫آره، ولی ما هیچوقت واقعاً شخصیت مناسبش رو نداشتیم.‬
‫یه جورایی من رو واردش کردین، "ببینیم این جواب میده یا نه."‬
‫-آره، خب ما... -یه بازیگر بردار.‬
‫-و آزمایش کن. -و آزمایش کن.‬
‫"اوه آره، اون انجامش میده. من اون یارو رو میشناسم. میاد تمرین."‬
‫ما طراحی رقص مبارزه نزدیک رو با سلاح‌ها تا حدودی درآورده بودیم.‬
‫-فقط نمی‌تونستیم سوژه آزمایش رو پیدا کنیم. -آره.‬
‫به محض اینکه جان ویک مطرح شد، چد و دیو بلافاصله گفتن،‬
‫تصاویر سیف رو بیار. کانسپت‌های سیف رو بیار.‬
‫اینجا ویک هست، درست همینه.‬
‫اون قدیما، ما انجام می‌دادیم... خب، هنوزم انجام می‌دیم.‬
‫ما خیلی فیلم از جیسون استاتهام کار می‌کنیم.‬
‫یادمه یه فیلمی بود به اسم سیف ‌(Safe).‌‬
‫و ما داشتیم کانسپت‌ها رو برای اون فیلم طراحی می‌کردیم.‬
‫و چد همه رو به چالش کشید که جوجیتسو و جودو رو با حرکات اسلحه ترکیب کنن.‬
‫و اگه به پیش‌نمایش‌های سیف نگاه کنید،‬
‫همه حرکات و همه استایل جان ویک ۱ هست.‬
‫برای گان‌فو، شما ترکیبی از ایرسافت‌ها رو انجام دادید‬
‫و از جلوه‌های ویژه برای شعله‌های سر لوله و پاشیدن خون استفاده کردید.‬
‫چون اون قدیما، ما از فشنگ مشقی و اسلحه‌های واقعی برای فیلمبرداری استفاده می‌کردیم.‬
‫پس نمیشه حرکات نزدیک انجام داد. خطرناکه.‬
‫در یه فاصله مشخص، بازم کُشنده‌ست.‬
‫معمولاً اینطوریه که، وقتی شلیک می‌کنی، کات می‌دی.‬
‫و نشون می‌دی طرف داره شلیک می‌کنه،‬
‫و بعد میری روی نمای معکوس، که بدونی تو منطقه امن هستی.‬
‫پس ما داریم صحنه‌هایی رو می‌گیریم که مستقیماً پشت سر هم کات نمی‌خورن،‬
‫و همدیگه رو از فاصله نزدیک می‌زنیم.‬
‫وقتی اون‌ها ادیتش کردن و شعله سر لوله رو گذاشتن‬
‫و پاشیدن خون رو روش اضافه کردن، همه‌مون گفتیم، "اوه، شِت."‬
‫خیلی باحال‌تر از هر چیزی بود که تو هیچ فیلمی که داشتیم روش کار می‌کردیم، انجام می‌دادیم.‬
‫فرستادیمش برای چد و اون حسابی از خود بی‌خود شد.‬
‫و من داشتم بهش نگاه می‌کردم و می‌گفتم،‬
‫"رفیق، باید اینو تو یه فیلم لعنتی بذاریم.‬
‫این دیوانگیه. این عالیه."‬
‫چیزی که خنده‌داره اینه که همه ما فکر می‌کردیم جیسون از پسش برمیاد.‬
‫آخه اون توی اکشن خیلی خوبه، این کار باید براش آسون باشه.‬
‫و به سبک همیشگی جیسون،‬
‫خیلی دوسش دارم، نکته داشت، ایده داشت.‬
‫می‌دونی، شاید اون اینو نمی‌خواست. شاید یه کم زیادی سبک‌پردازی شده بود.‬
‫نمی‌دونم چی بود، ولی به یه دلیلی،‬
‫استاتهام با این سبک جور درنیومد.‬
‫من یکم به این شکل بودم که، "داری منو دست میندازی الان؟‬
‫این باحال‌ترین چیزاییه که تو این مدت دیدم."‬
‫با این وجود، در نهایت یه تیکه های کوچیکی ازش رو انجام دادن.‬
‫اگه فیلم ‌Safe‌ رو ببینید، یه کم مبارزه تن به تن داره.‬
‫معرفی اون سبکه، می‌دونی، توی اون یه مبارزه توی رستوران.‬
‫فقط چند لحظه هست که انگار می‌بینی گان‌فو زنده می‌شه.‬
‫ولی فکر کنم اون موقع، چد گفت، می‌دونی، "گورش رو گم کنه.‬
‫ما اینو نگه می‌داریم تا وقتی که فرصتمون برسه.‬
‫نمی‌ذاریم کسی دیگه اینو ببینه، چون..."‬
‫حق با اون بود. قرار بود همه رو حیرت‌زده کنه.‬
‫منظورم اینه، ما خیلی هیجان‌زده بودیم که اینو توی جان ویک بذاریم.‬
‫نمی‌تونستیم صبر کنیم.‬
‫خنده‌داره چون با اینکه هردوشون اسطوره‌های اکشن بزرگی هستن،‬
‫جیسون هم یه نمونه فیزیکی خفن هست،‬
‫ولی وقتی ریوز انجامش می‌داد، متفاوت به نظر می‌رسید.‬
‫اگه بگی گان‌فو، ناخودآگاه یاد کیانو ریوز می‌افتی.‬
‫این سبک خودشه.‬
‫نکته عالی در مورد کیانو اینه که، منظورم اینه که، اون خیلی جذاب بود.‬
‫او حدود ‌98‌ درصد از مبارزاتش رو خودش انجام میده.‬
‫بدلکارش فقط زمانی میاد که یه چیز واقعاً خطرناک باشه،‬
‫مثلاً من بخوام اونو از بالکن پرت کنم.‬
‫اون خیلی خوبه. شگفت انگیزه.‬
‫اول، اینجا برو. بگیر.‬
‫یادمه چاد و دیو اومدن پیشم و گفتن،‬
‫"دنیل، محافظ بپوش."‬
‫من گفتم، "منظورت چیه؟"‬
‫ما داریم برداشت های کامل میگیریم، میدونی،‬
‫جایی که مبارزه رو از اول تا آخر بدون کات انجام میدی.‬
‫و من خیلی وقته که این کار رو نکردم.‬
‫و اونا میگن، "ما وقت نداریم. محافظ بپوش."‬
‫برو، برو، برو، برو.‬
‫ما یه برداشت کامل میگیریم، و یادمه من و بدل کیانو، جکسون،‬
‫هر دومون خیلی خسته بودیم.‬
‫ولی در نهایت یه مبارزه خیلی خوب از آب دراومد.‬
‫بچه ها، داریم ضبط میکنیم.‬
‫فکر کنم از اون چیزی که تصور میکردیم بهتر شد.‬
‫چون شما اون رو به یک شخصیت تبدیل کردین.‬
‫-حالا انگار... -درسته.‬
‫اینجاست که جان ویک اینطوری شد که،‬
‫باشه، اون متخصص اسلحه است.‬
‫-آره. -انگار، وای خدای من، جواب داد.‬
‫آره، ولی منظورم اینه که، فکر کنم این به فلسفه تو برمیگرده.‬
‫و فلسفه دیوید لیچ‬
‫که از مکتب واچوفسکی‌ها با ماتریکس بیرون آمده،‬
‫این بود که شخصیت، محرک عمل است.‬
‫داستان اکشن،‬
‫شخصیت اکشن باید خیلی به داستان مرتبط باشه.‬
‫آخرین برداشت از فیلمبرداری اصلی جان ویک.‬
‫خیلی خب، فیلمبرداری اصلی و اضافی تموم شد.‬
‫خیلی ممنون از همه.‬
‫آفرین...‬
‫هِی، دیو، تو اولین فیلمت رو کارگردانی کردی.‬
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟‬
‫مواد بزنم.‬
‫تقدیم به همه کسانی که می‌گفتن نمی‌تونیم انجامش بدیم.‬
‫فکر می‌کردیم سخت‌ترین بخش، آموزش دادن به کیانو باشه‬
‫و ترکوندن با اکشن‌های باحال.‬
‫وقتی تموم شد، گفتیم، "وای خدا، انجامش دادیم. خطری نیست."‬
‫و بعد یه چیزی رو فهمیدیم به اسم پس‌تولید،‬
‫که توش باید خود فیلم رو پیدا کنی.‬
‫اگه فاصله می‌خوای، همین‌جاست. نگاه کن.‬
‫به نظرم مرحله پس‌تولید جایی بود که بیشترین چیزها رو یاد گرفتم،‬
‫چون به عنوان کارگردان واحد دوم انجامش نمیدی.‬
‫و بعد کات به نمای بیرونی سریع، مثل...‬
‫نسخه اولیه رو تدوین کردیم و فکر کردیم، "وای خدا، انجامش دادیم."‬
‫نسخه اولیه رو دیدیم و گفتیم، "چه گندی زدیم؟ خیلی بده.‬
‫انگار که دیگه هیچ وقت کار پیدا نمی‌کنیم."‬
‫به چند تا دوست و فامیل نشونش دادیم، و اونا فقط میگفتن، "آره."‬
‫میزدن به شونه‌مون، "دمتون گرم، بچه‌ها. آره، آره.‬
‫اولین فیلم‌تون رو ساختین."‬
‫فکر کنم این نابودشون کرد. انگار که،‬
‫"بچه‌ها، خیلی طولانیه. خیلی طولانیه. خیلی طولانیه."‬
‫اولین نسخه جان ویک، اون داشت تو خونه‌اش افسردگی می‌کرد.‬
‫انگار یه فیلم نوآر سوئدی بود.‬
‫خیلی غمگین بود. داره گریه میکنه، قهوه درست میکنه.‬
‫و تو میگی، "خب. من نمی--"‬
‫فکر کنم مردم میخوان بدونن کی قراره شروع کنه به آدم کشتن.‬
‫ما سعی می‌کردیم فیلم‌نامه رو خیلی محکم نگه داریم‬
‫که فکر کنم با همه برای چهار، پنج هفته اول دعوا کردیم.‬
‫بعضی وقتا سخت‌تره وقتی میگی، "نه، ولی من اینجوری دیدمش،‬
‫و فقط باید همینجوری ببینمش تا وقتی که دیگه اونجوری نبینمش. بعدش میتونم..."‬
‫میدونی، و من میگم، من کلا اون مدلی رو فراموش کردم‬
‫چون این مدلی خیلی خفنه.‬
‫باسیل، از دست ما عصبانی شد که اینقدر افسرده بودیم.‬
‫میگه، "چه غلطی دارین میکنین؟ پاشین برین سر کارتون."‬
‫ما میگیم، "خب، خیلی بده. ما شکست خوردیم."‬
‫میگه، "این نسخه اولیتونه.‬
‫حالا باید برین فیلم رو بسازین، بچه‌ها.‬
‫مثلا ۲۰ هفته وقت دارین. زود باشین. برین."‬
‫ما میگیم، "فکر کنم این کارگردانیه، ها؟"‬
‫میدونی، اونا مجبور بودن فیلم رو تو تدوین در بیارن،‬
‫و بعدش جنگ‌هایی که باید با قسمت بیزینسی‌ش بکنی.‬
‫میدونی، بقیه مردم درباره فیلم چی فکر میکنن؟‬
‫که فکر میکردی خودت ساختی؟‬
‫"اکشنش خیلی زیاده." "اکشنش کافی نیست."‬
‫"نمیشه واقعا سگ رو بکشی." "صبر کن، چی؟ آخرش چیه؟"‬
‫"پایانش خوب نیست." باید دوباره درستش کنیم، میدونی.‬
‫مطمئنم خیلی چیزها گفتن، میدونی، "این افتضاح نیست؟"‬
‫ما فیلم رو به آرامی پیدا کردیم.‬
‫خیلی کند بود. ولی آره، وحشت کرده بودیم.‬
‫میدونی، اون موقع، یادت باشه، همه چیز درباره تدوین سریع بود‬
‫و دوربین لرزان و اینجور چیزها. و ما حتی یه دونه دوربین لرزان هم نداشتیم.‬
‫کار ما خیلی آهسته و بدون جلوه‌های ویژه بود.‬
‫آره، فکر میکردیم فیلم افتضاحه.‬
‫همه به جز کیانو.‬
‫کیانو و باسیل فقط میگفتن، "نه، فقط به کوبیدن ادامه بده.‬
‫به کارت ادامه بده. چند هفته دیگه میبینیمت."‬
‫بخشی ازش مثل بچه خودت میمونه، میدونی؟‬
‫هنریه که خلقش کردی‬
‫و واقعا درگیرشی و هیجان زده ای.‬
‫ولی بعدش حس خودآگاهی بهت دست میده،‬
‫"آیا این لحظه خیلی چیپ میشه؟ و آیا مردم ازش خوششون میاد؟"‬
‫و میدونم که خودم دوستش دارم، ولی باید بفرستمش به دنیا.‬
‫و این تمام اون اعتماد به نفس و ناامنیه که با هم برخورد میکنن.‬
‫باید به خودم باور داشته باشم، اما باید این رو هم تحویل بدم‬
‫به مخاطب و باید جواب بده.‬
‫ما فیلم رو برای اولین بار پیش‌نمایش کردیم.‬
‫و تماشاچی‌ها نمی‌دونستند از این فیلم چی برداشت کنند.‬
‫اونا میگفتن، "این چیه؟ مثل اینه که کیانو افسرده‌ست و گریه می‌کنه."‬
‫و اینجا چه اتفاقی داره میفته؟ قرار بود یه فیلم اکشن باشه."‬
‫و هیچوقت فراموش نمی‌کنم، اون مهم‌ترین لحظه بود‬
‫در کل تاریخ فرانچایز جان ویک‬
‫-جایی که مایکل نیکویست به جان لگویزمو زنگ میزنه... -آئورلیو صحبت می‌کنه.‬
‫-...و میگه... -شنیدم پسرم رو زدی.‬
‫-و جان میگه... -بله، قربان، زدم.‬
‫چون ماشین جان ویک رو دزدید، قربان،‬
‫و، آم، سگش رو کشت.‬
‫و مایکل نیکویست فقط میگه...‬
‫آه.‬
‫-و کل تماشاچی‌ها خندیدند. -خب، جذبشون کردیم.‬
‫این بهترین بازیه تاریخ سینماست جایی که یه نفر میگه...‬
‫آه.‬
‫و فهمیدم، خب، بالاخره متوجه شدند.‬
‫قراره خوش بگذرونیم. این فیلم دیوونه‌کننده‌ست.‬
‫و از اون لحظه به بعد، خیلی خوب پیش رفت.‬
‫اولین نمایش رو یادمه،‬
‫این پرسشنامه‌های کوچیک رو میدن که پر کنید.‬
‫و اولین سوال این بود که،‬
‫"آیا فکر می‌کنید کشتن سگ این همه مرگ رو توجیه می‌کنه؟"‬
‫و ما اون رو بر اساس گروه‌های جمعیتی تقسیم کردیم.‬
‫و یادمه مردها فقط حدود ‌60‌ درصد موافق بودند.‬
‫اما حدود ‌98‌ درصد زن‌ها می‌گفتند، "همه‌شون رو بکش."‬
‫چون می‌دانستند که موضوع سرِ یک سگ نیست.‬
‫ما یه فیلم خیلی باحال داشتیم.‬
‫ما یه فیلم داشتیم که فکر می‌کنم همه‌مون می‌گفتیم،‬
‫"وای، یه دنیایی اونجاست که ما هیچ‌وقت متوجه‌ش نشدیم."‬
‫و ایان مک‌شین و لنس ردیک واقعاً درخشیدند.‬
‫و ویلم دفو هم خیلی خفن بود. ما از پسش براومدیم.‬
‫و باید پیشنهادات متعددی از استودیوهای داخلی داشته باشیم‬
‫چون این فیلم واقعاً خوب از آب دراومده.‬
‫و بعد، نمایشش رو برای استودیوها شروع کردیم، و همه رد کردند.‬
‫-دقیقاً همه رد کردند. -نفروختیمش؟ یعنی هیچ‌کس نمی‌خوادش؟‬
‫انگار که این از خیلی فیلم‌هایی که ازم خواستن درستشون کنم، بهتره.‬
‫خیلی دلسرد کننده بود.‬
‫من بازار رو اشتباه ارزیابی کردم،‬
‫و این آدما رو تو یه موقعیت خیلی سخت گذاشتم‬
‫چون من طرفداری ساختن این فیلم رو کردم‬
‫و این فیلم رو سر هم کردم که هیچ‌کس هیچ‌وقت نخواهد دید.‬
‫ولی یه نفر توی لاینزگیت گفت، "می‌دونی چیه؟ گور باباش.‬
‫بهتره که لااقل حق پخش داخلی رو برداریم‬
‫چون که ما قبلاً حق پخش منطقه‌های بین‌المللی رو گرفتیم."‬
‫اون موقع بین امور شرکتی و دولتی در لاینزگیت جدایی بود.‬
‫یه بخش داخلی و یه بخش خارجی بود.‬
‫لاینزگیت فقط حق پخش خارجی فیلم رو فروخته بود.‬
‫و این‌طوری لاینزگیت خریدش، ولی بدون پیش‌پرداخت، با صفر دلار،‬
‫که خب، می‌دونید، معامله‌ی خوبی نیست.‬
‫من گفتم، "خب، این از هیچی بهتره."‬
‫آنها به آن اعتقاد ندارند. آنها سالن‌های سینما را برای ما تضمین نمی‌کنند.‬
‫اما ناگهان، رئیس بازاریابی‌شان این تریلر را می‌فرستد‬
‫که فوق‌العاده است.‬
‫نه!‬
‫و او می‌گوید: "من می‌توانم این را بفروشم."‬
‫انگار این یک فیلم ‌Lionsgate‌ است.‬
‫دوباره داری کار می‌کنی؟‬
‫نه، فقط دارم یه کم چیزا رو مرتب می‌کنم.‬
‫بیاین بفهمیم چطوری این فیلم رو بسازیم، و ما اکران گسترده خواهیم داشت.‬
‫و بعد اتفاق دیگری افتاد که مثل یک معجزه بود،‬
‫اما یک جای خالی در اکتبر وجود داشت. یک فیلم کنسل شد.‬
‫این فیلم اکشن با اکران گسترده‌ای به اسم کینگزمن بود،‬
‫و به هر دلیلی، آنها تاریخ را به بهار سال بعد منتقل کردند.‬
‫اینجا در ماه اکتبر یک فرصت هست. بیاین برای آن اقدام کنیم.‬
‫بعدش ما گفتیم، "خیلی خب،‬
‫باید یه جوری به مردم در مورد این فیلم خبر بدیم‬
‫که قراره دو ماه دیگه بیرون بیاد."‬
‫و بنابراین، تیم بازاریابی می‌گوید، "می‌دونید چیه؟‬
‫می‌تونیم اونو در جشنواره فیلم فنتستیک فست در آستین به نمایش دربیاریم،‬
‫و این تقریبا یک هفته یا دو هفته قبل از آخر هفته افتتاحیه ما خواهد بود."‬
‫ما قبلاً روی فیلم‌های اکشن بزرگ بسیاری کار کرده‌ایم،‬
‫و ما زیر نظر بسیاری از کارگردانان بزرگ آموزش دیده‌ایم.‬
‫و این بوده... واقعاً فوق‌العاده است که فرصتی پیدا کنیم،‬
‫که به مردم نشون بدیم چه کارهایی می‌تونیم در زمینه داستان‌سرایی و اکشن انجام بدیم.‬
‫فیلم رو نشون می‌دیم، و حسابی غوغا به پا می‌کنیم.‬
‫مردم از کوره در رفتند. فضای توییتر دیوانه شد.‬
‫طرفدارها براش وحشی شدند. خیلی دوستش داشتند.‬
‫بعد ناگهان، نقدها شروع به رسیدن کردند.‬
‫نقدها فوق العاده بودند. همه می گفتند:‬
‫"این فقط یک فیلم اکشن معمولی نیست. این الهام بخش است."‬
‫بیشتر تعجب کردم که چرا هیچ کس در آن نمایش خریداران آن را نخواست‬
‫تا وقتی که آن را برای طرفداران نشان دادیم،‬
‫که ته دلم می دانستم خوششان می آید چون خودم هم یکی از آنها هستم.‬
‫و بنابراین، یک دقیقه، ما حتی واقعاً اکران سینمایی نداشتیم.‬
‫قرار بود فقط مستقیم به ویدیو برود.‬
‫و دقیقه بعد، انگار ۱۲۰۰ پرده سینما دارد. خیلی عالیه.‬
‫این یک برد بزرگ برای همه ما بود، خیلی بزرگ.‬
‫اما یک چیز در مورد آن فیلم اول بود که خیلی خوشحال شدم.‬
‫به تماشاگران یادآوری کرد که چرا عاشق کیانو هستند.‬
‫و به آنها یادآوری کرد که او یک ستاره سینما بود.‬
‫مردم مدام می پرسند که آیا برگشته ام.‬
‫آره، فکر کنم برگشتم.‬
‫و حالا، شما فرصتی برای ساخت دنباله دارید.‬
‫اما اگر جان ویک ‌2‌ را بسازیم و شش سال دیگر اکران شود،‬
‫همان ارزش را در مخاطب ندارد.‬
‫در این لحظه فهمیدم، نباید سرعت خود را کم کنیم‬
‫با این ایده که آیا در حال ساخت جان ویک ‌2‌ هستیم یا نه.‬
‫نتوانستیم ایده ای پیدا کنیم،‬
‫و چاد و من به پروژه دیگری متصل شدیم‬
‫که واقعاً عاشقش شده بودم،‬
‫شهر سردترین، که الان بلوند اتمی نامیده میشه.‬
‫فکر کردم میتونیم اول با هم انجامش بدیم.‬
‫و نمی دونم، چاد حس میکرد که واقعا میخواد اول جان ویک ‌2‌ رو انجام بده.‬
‫و یه بخشی از من میگفت، من میخوام جان ویک ‌2‌ رو انجام بدم.‬
‫ولی میدونم کسی رو نمیتونن استخدام کنن که بتونه جان ویک ‌2‌ رو بسازه.‬
‫ما فقط... یه چیز خیلی منحصر به فرد بود که با هم خلقش کرده بودیم.‬
‫یا چاد یا من، یا هیچکس دیگه.‬
‫مثلا، میخوان کیو استخدام کنن جان ویک رو بسازه؟ و من گفتم، ما وقت داریم جان ویک رو بسازیم.‬
‫این شارلیز داره. آماده است.‬
‫و میتونیم بریم یه فیلم دیگه بسازیم، میدونی، و برگردیم‬
‫و جان ویک ‌2‌ رو بسازیم وقتی یه ایده عالی داشتیم.‬
‫و اون یه مدت میگفت، "آره، آره، آره." و بعد شروع کرد به ترسیدن.‬
‫و فکر میکنم واقعا میخواست تو دنیای جان ویک بمونه.‬
‫و او... و با اینکه فیلمنامه نداشتیم،‬
‫اون میگفت، فکر کنم واقعا میخواست منم بمونم.‬
‫فکر کنم دیو میخواست خودش کارگردانی کنه. همه مون میخوایم خودمون کارگردانی کنیم.‬
‫کارگردانیه دیگه. همه مون میخوایم خودمون باشیم.‬
‫کارگردانی مشترک، اگه سه تا فیلم با هم اینجوری میساختیم،‬
‫آره، سه تا فیلم با هم اینجوری ساخته بودیم.‬
‫خلاصه بگم، من رفتم پیش چاد،‬
‫و بهش گفتم، "میخوام شهر سردترین رو کارگردانی کنم."‬
‫ام، و اون گفت، "کیانو یه فرصت داره. من دارم همزمان این کارو میکنم.‬
‫پس، باید انتخاب کنی." و من گفتم، "شهر سردترین."‬
‫اون فقط گفت، "چی؟ میخوای این کارو بکنی؟‬
‫میخوای فرنچایز ما رو جا بذاری؟" فکر کنم اون این حسو داشت.‬
‫فکر کنم احتمالا اون حرفا رو زد.‬
‫خیلی ضربه بزرگی بود. مثل این بود که، وای خدای من.‬
‫اون موقع، خیلی عصبانی بودم.‬
‫گفتم: "مغزت تکون خورده؟ انگار این یه فرنچایزه.‬
‫انگار ما خوش شانس ترین آدم های روی زمینیم. داری چیکار میکنی؟"‬
‫خیلی دراماتیک بود.‬
‫و این دیگه آخرش بود. انگار دیگه، اوکی.‬
‫به نظر من، انگار مردم طرفدار دیو یا طرفدار چد شدن.‬
‫اینطور نبود که چد بگه، "با دیو کار نکنید."‬
‫دیو هنوز یه بخش خیلی مهم از وجود همه ما بود،‬
‫چون برای ما، اون دیو بود، مهم نبود برای چد چی بود.‬
‫وقتی رفت، بیشتر اینطوری بود که "آخ، دلم برای عمو دیو تنگ شده.‬
‫اون باحال ترین بود."‬
‫آره، یه کم حس میکنی،‬
‫"مشکل از منه؟ از اوناست؟ از اینه؟" میدونی.‬
‫حس میکردم آدم عوضی ای هستم.‬
‫آره، خب، معلومه. هیچکی الکی که نمیره.‬
‫غرورت میگه مشکل از اوناست، ولی امیدوارم مغزت بگه مشکل از توئه.‬
‫یه جورایی... شاید یه چیزی بین این دوتاست.‬
‫تا اون موقع، اونا فقط راهشون رو جدا کردن.‬
‫با هم یه کسب و کار رو اداره میکردن، و دوستای خیلی صمیمی بودن.‬
‫ولی تو یه کابین خلبان خلاق بودن، فکر کنم برای دیو زیادی بود،‬
‫و فکر کنم دیو گفت، "میخوام برم کارای خودمو بکنم."‬
‫این برام منطقی بود، میدونی؟‬
‫هیچوقت این حس رو نداشتم که، "چی؟ دیو نمیخواد این کار رو بکنه؟"‬
‫اون موقع گفتم، "آره، درسته. شما هر دو کارگردان هستید،‬
‫و یکی قراره اون کار رو انجام بده، و یکی دیگه قراره این کار رو انجام بده."‬
‫فقط خوشحال بودم که چاد گفت، "آره، بیا انجامش بدیم."‬
‫چون اگه اون اینو نمیگفت، نمیدونم چی میشد.‬
‫نمیدونم.‬
‫میدونم که برای جان ویک ۲ باهات تماس گرفتن.‬
‫"میخوای انجامش بدی؟"‬
‫من گفتم، "به چی فکر میکنی؟"‬
‫و اون گفت، "ببین، تنها چیزی که میدونم اینه که باید بفهمیم‬
‫-چرا میخوایم دوباره این کار رو انجام بدیم." -آره.‬
‫ولی فیلمنامه نداشتیم. هیچ ایده‌ای نداشتیم.‬
‫واقعاً نمیدونستیم چرا فیلم اول جواب داد.‬
‫میدونم احمقانه به نظر میرسه، ولی علم نیست، درسته؟‬
‫اونا برگشتن و گفتن،‬
‫"فکر میکنید خیلی باهوش هستید.‬
‫-ببینیم برای جان ویک ۲ چی دارید." -میدونم، درسته؟‬
‫معمولاً وقتی مردم درباره جان ویک ۱ حرف میزدن،‬
‫میگفتن، "آره، سگه. منظورم اینه، عالی بود."‬
‫و ما میگفتیم، "دیگه سگ نداریم."‬
‫میخوای چیکار کنی؟ دوباره میخوای سگ رو بکشی؟‬
‫-یه گربه رو بکشیم؟ -مرغ عشق رو بکشیم؟‬
‫-داریم چیکار میکنیم؟ -اگه دوباره این کار رو میکردیم خنده دار میشد.‬
‫و ما گفتیم، "خب، چی... لعنتی. اینجا میخوایم چیکار کنیم؟"‬
‫و بنابراین، از نظر خلاقیت، یه چالش بزرگ بود‬
‫که چطور مخاطب رو از نظر احساسی با اتفاقی که داره میفته مرتبط کنیم.‬
‫ما یه جورایی خودمون رو کشتیم روی دومی‬
‫چون نمی‌خواستیم بشه جان ویک ۱ و ۲ و تمام.‬
‫وقتی به فرنچایزهایی فکر می‌کنید که به ۳ و ۴ و فراتر می‌رسند، اونا دنباله رو درست انجام دادن.‬
‫یه فیلم تا وقتی فیلم دوم رو نساختید فرنچایز نیست‬
‫و فیلم دوم کار کرد، درسته؟‬
‫وقتی دو تا فیلم خوب داشته باشی، حالا یه فرنچایز داری.‬
‫اون احتمالاً استرس‌زاترین بود.‬
‫انگار که "شانس آوردیم یا خوبیم؟"‬
‫ما بررسی کردیم، می‌خوام بگم صدها ایده.‬
‫جهان‌سازی‌های عظیم، مافیای نیجریه‌ای، ترایاد،‬
‫هر تعداد تکرار.‬
‫اینطور نیست که ما در موردش صحبت کنیم، فیلمنامه رو به نویسنده بدیم،‬
‫و بعد، "شش ماه دیگه می‌بینمت." مثلاً، نوشتن کیانو اینجوریه که،‬
‫یهویی یه صحنه رو برام پیامک می‌کنه، و بعد من یه سکانس اکشن دارم.‬
‫بهم پیامک می‌کنه، "داشتم فکر می‌کردم، جان ویک باید..."‬
‫و انگار که دو صفحه دیالوگه.‬
‫هنوز نمی‌دونیم کجا بذاریمش ولی می‌دونیم یه صحنه‌ست.‬
‫می‌دونی، من برای وینستون می‌نویسم.‬
‫من می‌نویسم برای بووری کینگ.‬
‫من برای جان می‌نویسم. من صحنه می‌نویسم. می‌دونی، من طرح‌های صحنه می‌فرستم.‬
‫صحنه‌های کامل. ولی همه‌شون یه جورایی اینو دارن، "می‌خوایم اینو بگه، موضوع اینه."‬
‫-آره. درسته. -"صحنه باید درباره‌ی این باشه."‬
‫و بعد، چطوری به اونجا برسیم؟‬
‫به یه شکل خیلی تصادفی با هم جور می‌شه،‬
‫و یه جورایی این شکلیه حدود شش ماه.‬
‫فقط، "ما نمی‌دانیم! ما نمی‌دانیم!"‬
‫برای اولی، فقط یک مشت آدم در سنگرها بودند.‬
‫و دومی، هزار نفر در مرکز فرماندهی بودند.‬
‫و سومی، آدم فقط می‌گه، این چه جهنمیه؟‬
‫ولی سخت‌ترین کاری که تا حالا داشتم، جان ویک ۲ بود.‬
‫هیچ کس بدون عواقب بیرون نمی‌رود و برنمی‌گردد.‬
‫دو چیز بود که سد پیشرفت را شکست.‬
‫یکی نشان بود، و بعد ایده، مثلاً،‬
‫می‌خواستیم به رم برویم.‬
‫یادم می‌آید چند بار با هم صحبت کردیم و گفتیم،‬
‫"چه می‌شد اگر در هر شهری یک کانتیننتال وجود داشت؟"‬
‫گفتم، "کجا می‌خواهی بروی؟" و تو گفتی،‬
‫"کجاست یکی از قدیمی‌ترین-- چی باحاله؟"‬
‫-رم. -بعد گفتیم،‬
‫خب، چطور دوباره احضار می‌شه؟ خب، باید یک نشان داشته باشه.‬
‫-یه نفر... -فکر کنم...‬
‫نشان، فکر کنم، درک--‬
‫درک؟ نه، درک ایده نشان رو داد.‬
‫و بعد، درک و من نشستیم و گفتیم، خب، چه می‌شد اگر نشان مثل یک چک باشه؟‬
‫-آره. -می‌تونی چیزی بخری. باهاش معامله می‌کنی.‬
‫اگر این کار را نکنی، عواقبش را می‌دانی.‬
‫من دیگه اون آدم نیستم.‬
‫تو همیشه اون آدم هستی، جان.‬
‫وقتی به کسی نشان می‌دهی، باید بهش احترام بگذاری.‬
‫وگرنه، ریسک قرار گرفتن در بازار آزاد را می‌کنی.‬
‫این یک دنیای بسیار مرموز و خاص است.‬
‫بازار.‬
‫یه جور مزخرفات جالب و عجیبیه، می‌فهمی؟ خیلی جالبه.‬
‫ما انگار همه‌مون زیر میزی هستیم توی این دنیای عجیب و غریب.‬
‫آره، منظورم اینه که، یه جورایی مثل توسعه‌اش میمونه، درسته؟‬
‫منظورم اینه که، میز بالا هم توی قسمت دوم معرفی شد.‬
‫قسمت دوم بود که فکر کنم واقعاً جای پامونو پیدا کردیم.‬
‫-آره. -با کل دنیا.‬
‫دنیای جان ویک که تبدیل بهش شد.‬
‫وقتی داری سعی می‌کنی ایده جدید یا تازه‌ای رو ارائه کنی،‬
‫یه تصویر به اندازه هزار کلمه ارزش داره.‬
‫برای همین معمولاً قبل از اینکه صحنه‌ای رو بنویسم، استوری‌بوردش رو می‌کشم.‬
‫نکته کار کردن با چاد اینه،‬
‫مثل کار کردن روی فیلم دانشگاهی با دوستات می‌مونه،‬
‫و بیشتر وقتتونو صرف این می‌کنین که‬
‫فیلم‌های کونگ فو و انیمه رو با هم تماشا کنین.‬
‫و یهو، باید یه پروژه انجام بدین.‬
‫برای همین اونجوری بود، چون سر یه چیزهایی با هم خیلی ذوق‌زده می‌شدیم.‬
‫تاد بخشی از حلقه خلاقانه درونی منه.‬
‫اون کسیه که دوست دارم باهاش فکر کنم، نه فقط درباره تصاویر،‬
‫بلکه درباره داستان‌ها و شخصیت‌ها.‬
‫علاوه بر این، او فوق‌العاده با استعداده و دیدگاه و چشم انداز عالی‌ای داره.‬
‫اونا یه سری ایده به من میدن. منم یه سری به اونا میدم یا با نویسنده در میون میذارم،‬
‫اون ایده‌ها رو برمی‌دارم، میذارم توی فیلمنامه.‬
‫من یه کم تغییر میدم، اون یه کم تغییر میده، دوباره میریم و میایم و همینطور ادامه داره.‬
‫و دور و دور. و تا روزی که شلیک کنیم، متوقف نمیشه.‬
‫به تخیل همه کمک می کنه تا مقیاس کاری که می خوای انجام بدی رو ببینن،‬
‫عمق، رنگ، الگو، قاب بندی.‬
‫همیشه در مورد وارد شدن به روانشناسی جان ویک بود،‬
‫چه نوع شخصیتیه، چه چیزی از نظر بصری نشون میده که این آدم کیه‬
‫و چه چیزی اون رو متفاوت می کنه.‬
‫این خیلی نوآره‬
‫که از نوعی زیبایی شناسی دیجیتال ‌MTV‌ فیلتر شده.‬
‫ما یه جورایی تصمیم گرفتیم، مثلاً، چی رو دوست داریم؟‬
‫و اون رو نوشتیم روی... "ما فیلم های ووشیا رو دوست داریم.‬
‫ما فیلم های چامبارا رو دوست داریم. ما وسترن ها رو دوست داریم.‬
‫ما جان فورد رو دوست داریم. ما سرجیو لئونه رو دوست داریم.‬
‫ما برناردو برتولوچی رو دوست داریم. ما تارکوفسکی رو دوست داریم.‬
‫ما وونگ کار وای رو دوست داریم. ما ژانگ ییمو رو دوست داریم، می دونی، آکیرا کوروساوا.‬
‫ما استیون اسپیلبرگ رو دوست داریم."‬
‫همه این کارگردان های بزرگ اکشن در اون زمان،‬
‫یا داستان سرایی، و ما فقط گفتیم، "خب، به جهنم.‬
‫ما فقط می خوایم همه چیزهایی که دوست داریم رو ترکیب کنیم‬
‫و فرنچایز خودمون رو بسازیم."‬
‫من فکر می کنم یکی از بهترین چیزها در مورد جان ویک اینه که‬
‫قبلاً یه ‌IP‌ موجود نبود.‬
‫-آره. -می دونی، بنابراین، هیچ قانونی وجود نداشت.‬
‫-آره. -ما می تونستیم...‬
‫ما می تونستیم جان ویک رو هر جا که می خواستیم هدایت کنیم.‬
‫ما می تونستیم هر کاری که می خواستیم انجام بدیم.‬
‫ما انگار، نمی‌دونم، اون همون آدمه؟‬
‫آره، همون آدمه. عاشق موستانگه. همون آدمه.‬
‫اون این آدمه؟ آیا دوست داره... آها، همون آدمه.‬
‫مثلاً، اون به همه این زبونا حرف می‌زنه.‬
‫انگار تو هر فیلم می‌تونیم یه کم دوباره بسازیمش.‬
‫می‌دونم، عاشقشم.‬
‫آماده، و سه، دو، یک. حرکت!‬
‫همه‌ی فیلم‌های ویک خیلی خیلی سخته فیلم‌برداری‌شون.‬
‫هیچ‌کدومشون آسون نیست، اصلاً.‬
‫لعنتی.‬
‫ولی ۲ سخت بود، ولی فکر کنم همه‌مون می‌گفتیم،‬
‫"این مزخرفات رو باور می‌کنی؟ دوباره اینجاییم. این باورنکردنیه."‬
‫جان ویک: فصل ۲.‬
‫انگار هیچ‌وقت نرفته.‬
‫و کیانو خیلی خوشحال بود.‬
‫چهار پنج ماه قبل از شروع فیلمبرداری شروع می‌کنه به ورزش و تمرین.‬
‫و منظورم این نیست که مثلاً هر چند روز یک بار.‬
‫منظورم اینه که پنج، شش روز در هفته. این یه کار تمام وقته براش.‬
‫اما برای کیانو، این جاییه که خوشحال‌ترینه.‬
‫تقصیر من بود.‬
‫خوب بود، خوب بود، خوب بود.‬
‫دوباره می‌گیریم.‬
‫فکر کنم دوست داشته باشی که،‬
‫منظورم اینه، منم خوشم میاد وقتی جان ویک رنج می‌کشه،‬
‫ولی فکر کنم تو دوست داری وقتی ریووز هم رنج می‌کشه.‬
‫اوم...‬
‫نه نميگم.‬
‫وقتى كيانو رو روى پرده در حال درد كشيدن ميبينيد، احتمالا واقعيه.‬
‫زانو درد داره.‬
‫زانوش كار نميكنه،‬
‫شونه راستش كار نميكنه، و گردنش جوش خورده.‬
‫پس وقتى جان ويك رو لنگان ميبينيد، اون كيانوئه كه ميلنگه.‬
‫چد زود به كيانو گفت،‬
‫"من تو رو فراتر از منطقه امنت هل ميدم."‬
‫و کیانو گفت، "انجامش بده."‬
‫حالا تو قسمت ۱ و ۲، یه جورایی سالم بود.‬
‫تو قسمت ۳ و ۴، تقریباً داشت وحشیانه میشد.‬
‫اما کیانو هرگز، هرگز، هرگز، هرگز، هرگز در میلیون ها سال تسلیم نمیشد.‬
‫اخلاق کاری کیانو و برنامه تمرینی‬
‫که میخواست برای این فیلم ها انجام بده واقعا تاثیر گذار بود.‬
‫اولین چیزی که میبینی کیانو وارد صحنه میشه.‬
‫به سختی میتونه حرکت کنه. سرش پایینه.‬
‫انگار دو ماهه که کتک خورده چون واقعا همینطوره.‬
‫ام، فکر کنم میتونیم از اینجا شروع کنیم. و بعد اونجا.‬
‫و بعد اضافه میکنیم، این باحاله.‬
‫اون بد نیست.‬
‫-یه کم ساییدگی فرش گرفتم. -اون ساییدگی های فرش؟‬
‫-اره. -تو همین الان کار رو گرفتی.‬
‫همونجا، یه کم اونجا گرفتم.‬
‫ستاره اکشن.‬
‫جان ویک.‬
‫برای ویک ۱،‬
‫واقعاً انگار از صفر شروع کردیم.‬
‫از هیچ چیز ساختن.‬
‫قرار نبود یه مشت و لگد معمولی باشه.‬
‫قرار بود خشن‌تر، سخت‌تر و آشفته‌تر باشه.‬
‫بنابراین، مجبور بودیم یه کم کتکش بزنیم.‬
‫عادتش بدیم به برخورد. میدونی،‬
‫فقط یکی از بچه ها رو بگیره و بکشه سمت خودش.‬
‫این فقط یه تمرین بود.‬
‫اون فقط همین کار رو برای ۲۰، ۳۰ دقیقه انجام می‌داد.‬
‫و بعد، بکشش داخل، یه قدم، بکشش داخل، یه قدم.‬
‫ما میشینیم و برای ۱۵ دقیقه غلت می‌زنیم‬
‫و بعد برای ۱۵ دقیقه دیگه افت زدن رو تمرین می‌کنیم.‬
‫همین به تنهایی برای هر کسی طاقت فرساست.‬
‫کاش میتونستم یه حمام یخ بگیرم.‬
‫- من میارمش. -هنوز غلت می‌زنیم.‬
‫-حمام یخ. -به حمام یخ احتیاج دارم.‬
‫تو اتاق تمرین، من به چهار ماه از زمین خوردنش عادت کرده بودم‬
‫روی زمین، و ده دقیقه سرفه کردن پشت سر هم.‬
‫انگار داره بین هر برداشت تمرین میمیره.‬
‫دیدم که مستقیم رفته دستشویی.‬
‫انگار این کارو کرده. مطمئناً در طول تمرین بالا آورده.‬
‫میرفت تو دستشویی، برمیگشت بیرون،‬
‫فقط یه چهره سفید و فقط اینجوری باش،‬
‫"خیلی خب، بعدی چیه؟ کجا میریم؟"‬
‫که فکر می‌کنم برای همه‌مون مثل "لعنتی آره" بود.‬
‫چد یه دوربین برمی‌داشت و می‌گفت،‬
‫"می‌خوام ریوز قبل از رفتن ۵۰ تا پرتاب پشت سر هم انجام بده."‬
‫اون نیویورکه و من لس آنجلس، ولی اون یه دوربین اونجا گذاشته.‬
‫پس من دارم به ریوز تمرین میدم.‬
‫و بعد، انگار، یه برداشت می‌زنه... ۳۰ تا می‌زنه.‬
‫و داره می‌میره. انگار داره از حال میره.‬
‫و من میگم، "آه، باید بذاریم بره."‬
‫چون هر چی که بشه، درسته؟‬
‫بعد یه پیام میاد. انگار، "نه، این شماره..." انگار می‌شماره.‬
‫"این انگار شماره ۳۱ ئه."‬
‫می‌فهمی چی میگم؟ دارم نگاه می‌کنم. درسته؟ اون داره تماشا می‌کنه.‬
‫خب، انگار، اون مجبور بود... اون مجبور بود انجامش بده.‬
‫عجیبه، مرد.‬
‫اون کیانو رو خیلی خوب می‌شناسه. می‌دونه تا چه حد می‌تونه انجام بده.‬
‫من میگم، "داداش، اون نمی-- اون داره می‌میره، درسته؟"‬
‫انگار بیشتر مردم اینجورین... اونا قطعا متوقف می‌کردن.‬
‫پس اون می‌دونه تا چه حد می‌تونی بهش فشار بیاری، نه فقط جسمی، بلکه ذهنی.‬
‫وقتی می‌دونی یه نفر رو به عنوان بازیگر اصلی داری که این راه‌ها رو میره،‬
‫یه سطح کاملا متفاوتی از فرصت‌ها داری‬
‫که خیلی از کارگردان‌ها ندارن.‬
‫بازیگرهایی هستن که کارگردان‌ها سر صحنه ملاقات می‌کنن.‬
‫می‌دونی، من کیانو رو سال‌ها قبل از اینکه کارگردانیش کنم می‌شناختم.‬
‫نمیدونم متوجه هستی چه مزیتیه.‬
‫هیچ اتحادی بهتر از این در صنعت فیلم نمیتونست رخ بده‬
‫تا چاد و کیانو.‬
‫کیانو سخت‌کوش‌ترین بازیگر در تمرین هست‬
‫که تا حالا باهاش کار کردم، درسته؟‬
‫اون خیلی متعهده، ولی مثل چاده.‬
‫هردو عین همن.‬
‫اونا یه چیزی رو توی ذهنشون میبینن،‬
‫و هردو تا پای خون دادن برای رسیدن بهش میرن.‬
‫یادته ریشه ی "ویک درده" از کجا اومد؟‬
‫-روز اول؟ -نه.‬
‫"ویک درده" تا جان ویک... رواج پیدا نکرد‬
‫۳.‬
‫فکر کنم مال موقع مبارزه توی عتیقه فروشی بود.‬
‫-زانو‌م آسیب دید. -وای خدا، یادمه.‬
‫هفته اول فیلمبرداری و من اونجا نشسته بودم،‬
‫و با خودم میگفتم... فکر کنم،‬
‫تو اون حالت... توی اون حال و هوای ویک،‬
‫فکر کنم من اونجا نشسته بودم و بعد تو...‬
‫یعنی، من اونجا بودم و شاید گفتم "هی، اوضاع چطوره؟"‬
‫و تو به من نگاه کردی و گفتی: "ویک درده."‬
‫و بعد تو...‬
‫انگار چیزی بود که یه کارگردان میگه.‬
‫آره، آره، آره.‬
‫یادمه. زانو‌ت خیلی ورم کرده بود.‬
‫خیلی بد نبود، اما کمی متورم بود.‬
‫ما سعی می‌کردیم پاتریک و دکتر را بیاوریم.‬
‫آره، آره، آره، و من اون چیز رو داشتم و یه جورایی وضعیت خاصی بود.‬
‫-ولی این چیزیه که من یادمه وقتی که... -این ریشه‌شناسیِ...‬
‫...زمانی که عبارت "ویک یعنی درد" رسمیت پیدا کرد.‬
‫به نظرم در مورد چد،‬
‫باید یه مقدار مناسبی رنج و سختی وجود داشته باشه‬
‫که رابطه مستقیمی با موفقیت فیلم داشته باشه.‬
‫وقتی که داشتیم روی اولین جان ویک کار می‌کردیم‬
‫و داشتیم صحنه مبارزه رو در محوطه نیروی دریایی در انتهای فیلم می‌گرفتیم،‬
‫و هوا یخ‌بندون بود‬
‫و بارون می‌اومد و هوا افتضاح بود،‬
‫اون-- اون خیلی--‬
‫فکر نمی‌کنم تا اون موقع اونقدر خوشحال دیده بودمش.‬
‫اون عاشقش بود، می‌فهمی؟‬
‫و مطمئنم ریوز هم دقیقا باهاش هم‌نظر بود.‬
‫اونا هردو از رنج کشیدن لذت میبرن.‬
‫هر چیز سختی همیشه یه کم دردناک هم هست.‬
‫-خوبه. -آره، خوبه.‬
‫راستش، اگه درد نداشت، اگه ازش استرس نمی‌گرفتیم...‬
‫منظورم اینه، فقط بدلکاری نیست. مثلا داشتیم روی فیلمنامه کار می‌کردیم.‬
‫-آره. -سعی می‌کردیم بفهمیم...‬
‫و خب، اون یه نوع درد دیگه‌ایه.‬
‫وقتی که داری سعی می‌کنی این صحنه‌ها رو دربیاری،‬
‫احساس می‌کنی که یه چیز باحال توش هست،‬
‫میتونستیم یه کار خیلی باحال بکنیم، ولی خب... نمیشه دقیقا بهش رسید.‬
‫و فکر می کنم این گاهی اوقات دردناک تره از...‬
‫خب، تقریبا به اندازه دردناک بودن زیر اتوبوس رفتنه.‬
‫میشه یه چیزی برای آخر شب پیشنهاد بدید؟‬
‫یه چیز بزرگ و جسورانه؟‬
‫میتونم ‌Benelli‌ ‌M4‌ رو پیشنهاد کنم؟‬
‫اینجا جایی بود که میخواستیم یه کم اکشن رو بیشترش کنیم،‬
‫واسه همین کیانو تمرین با تارن باتلر رو شروع کرد،‬
‫قهرمان سه اسلحه ی دنیا.‬
‫نمی دونستم که تو جان ویک ۱ دارم دستای اسلحه ای می گیرم،‬
‫ولی تو قسمت ۲، با خودم گفتم، "دستکاری ها. اوه، آره."‬
‫ما از جان ویک ۱ رفتیم،‬
‫جایی که حدود ۱۰۰ تا گلوله تو هر جلسه شلیک می شد،‬
‫تا وقتی رسیدیم به تارن تو شماره دو، حدود ۳۰۰۰ تا گلوله بود.‬
‫بله.‬
‫-من نزدم؟ -نه.‬
‫چد وسواس اسلحه و سلاح داره،‬
‫و من فکر می کنم همیشه دنبال جدیدترین هاست‬
‫از اینکه چی بعدی می تونه باشه و چه کاری می تونیم انجام بدیم.‬
‫اون موقع فکر می کردیم ایرسافت ها چیز انقلابی ای نیستن،‬
‫ولی با خودمون گفتیم، "این فوق العاده است."‬
‫ولی حدود ۷۰ درصد چیزی بود که می خواستیم.‬
‫همینطور که پیچیدگی سلاح ها رو بیشتر کردیم،‬
‫چد می گفت، "می خوام بتونم یه عالمه تیراندازی انجام بدم.‬
‫هیچوقت نخوام نگرانش باشم، و از ایرسافت ها متنفرم."‬
‫و من گفتم: "خب، این ما رو به هیچ جا نمی‌رسونه."‬
‫چون نمی‌تونیم جای خالی داشته باشیم، معلومه. نمی‌تونه تفنگ پلاستیکی باشه.‬
‫یادتون باشه، چد بدلکار براندون لی در فیلم کلاغ بود،‬
‫بنابراین چد بیشتر از هر فرد دیگه‌ای به نظرم‬
‫که از دنیای بدلکاری هالیوود میاد‬
‫نسبت به ایمنی اسلحه در صحنه فیلمبرداری خیلی هوشیار و آگاهه.‬
‫- این بده. - آره، آره.‬
‫و خیلی از تیراندازی‌ها درگیری نزدیکه.‬
‫خب، چطور این کار رو با یه تفنگی که واقعی به نظر می‌رسه انجام می‌دید؟‬
‫خب، شما سرعت نور هستید.‬
‫می‌خوام اسم تفنگ رو این بذارم.‬
‫- سرعت نور. - باشه.‬
‫بعدش چد، تارن رو پیدا کرد،‬
‫و اونها در واقع راز اصلی مسدود کردن تفنگ‌ها رو پیدا کردن.‬
‫چد دوست داره اینقدر درگیری نزدیک داشته باشه که همه چیز رو محکم مسدود می‌کنه.‬
‫معنیش اینه که یه تفنگ مشقی معمولی توی فیلم،‬
‫وقتی شلیکش می‌کنی، زبانه آتش از جلوش میاد بیرون.‬
‫وقتی اون رو محکم مسدود می‌کنه، دیگه اون اتفاق نمی‌افته.‬
‫پرتاب شدن پوکه خالی رو دارید،‬
‫پر کردن دوباره رو دارید، دود رو دارید، همه اینا رو دارید.‬
‫عملکرد اسلحه کار می‌کنه، ولی امنه.‬
‫می‌تونی بری درست کنار یه نفر و ماشه رو بکشی.‬
‫بهش آسیبی نمی‌زنه.‬
‫به محض اینکه یه مشقی با یه تفنگ مشقی بذارید،‬
‫اساساً دارید یه اسلحه‌ای شلیک می‌کنید که برای فشنگ مشقی تنظیم شده.‬
‫میتونی له بشی. من هزار بار با پنبه اسپری شدم.‬
‫من تیر خوردم و سوختم.‬
‫هیچکس نمیتونه با یه تفنگ پلاستیکی محکم کشته بشه.‬
‫چیزی از جلوش بیرون نمیاد.‬
‫و حالا تفنگ کار می‌کنه. کاملاً امنه.‬
‫میتونی دستت رو جلوی تفنگ بذاری. هیچ کاری نمیکنه.‬
‫یه فایده خیلی بزرگ هم از نظر صوتی برای بدلکارها داشت.‬
‫اتفاقاتی داره میفته.‬
‫صد نفر هستند که کیانو داره باهاشون میجنگه،‬
‫برای همین مردم دارن داد میزنن، صداهای کونگ فو در میارن.‬
‫خب، این حقیقت که ما یه تفنگ مسدود داشتیم‬
‫که در واقع صدای یه تفنگ واقعی رو میداد،‬
‫میدونی، این برای بدلکاران ما راحت‌تر بود‬
‫تا از صداهای تفنگ‌ها سرنخ بگیرن.‬
‫خیلی عالی بود.‬
‫این فشار رو دوست دارم.‬
‫آه. خیلی باحاله.‬
‫-حالا فقط میخوایم بنلی رو وصل کنیم. -بهتره اون شاتگان رو بیاریم.‬
‫-اوه، آره. ذخیره کننده مهمات. -ذخیره کننده مهمات.‬
‫وقتی مهماتش تموم میشه، به این میگن ذخیره کننده مهمات.‬
‫به روش قدیمی، باید دستت رو میبردی پایین تا کمربندت،‬
‫یه پوکه برداری، بندازی توش، و گلنگدن رو رها کنی.‬
‫و این تقریباً دو ثانیه طول میکشه.‬
‫اینطوری، من شلیک میکنم، خالی میکنم،‬
‫فوری متوجه میشم.‬
‫میندازمش تو و ضامن رو میزنم.‬
‫-یه چیز دیگه هم بود، کشیدن ژاکت. -کشیدن ژاکت. آره.‬
‫-کشیدن ژاکت. -کشیدن ژاکت.‬
‫-خیلی باحال بود. -خیلی خوب بود. کشیدن ژاکت.‬
‫خیلی از دی‌ان‌ای، همونطور که می‌گیم، همیشه تو قسمت اوله، درسته؟‬
‫ولی من همیشه قسمت دوم رو به عنوان آزمایش اصلی در نظر می گیرم.‬
‫جان ویک کنسرت راک.‬
‫ببین، دیو الان کجاست؟ این دقیقا کار خودشه.‬
‫دیو اون بالا داشت رپ میکرد.‬
‫وقتی توی رم بودیم و داشتیم کارهای مربوط به کنسرت رو انجام می‌دادیم،‬
‫اونجا بود که تصمیم گرفتیم، باشه، ما این جمعیت عظیم از مردم رو داریم.‬
‫موسیقی در حال پخش شدنه، خب، تا چه حد میخوایم دیوونه بازی در بیاریم؟‬
‫مثلا، جان ویک واقعاً میخواد روی صحنه بدوه و یه نفرو بزنه؟‬
‫-ما گفتیم، آره. -آره.‬
‫اینجا بود که گفتیم، باشه، ما داریم میریم جلو.‬
‫جمعیت دارن برای شلیک به سر مردم تشویق میکنن.‬
‫خب، یه جورایی مثل رد سرکل قسمت اوله.‬
‫ما یه صحنه کلاب رو دوست داریم.‬
‫کل اون کنسرت، برای من، خیلی خوب از آب دراومد‬
‫خیلی بزرگ و فراتر از حد معمول، و وقتی صدای موسیقی رو شنیدیم‬
‫گفتیم: "خیلی خب، باید یه کم بیشتر بهش پمپاژ بدیم."‬
‫بعدش تو گفتی: "میخوام از پله ها بپرم پایین. ما فقط میریم جلو.‬
‫میخوام توی جمعیت بدوم."‬
‫این یه نوع انرژی متفاوت از قسمت اول بود.‬
‫خیلی تهاجمی تر بود.‬
‫آره.‬
‫بنگ، بنگ! بنگ! بنگ!‬
‫بنگ! باید برم تو.‬
‫اوه، نه. بنگ، بنگ!‬
‫بنگ!‬
‫لعنتی! بنگ!‬
‫ما این رقص رو شبانه اختراع کردیم.‬
‫دقیقا همون شب این کار رو کردیم.‬
‫فِلیک. ببینید. این معتبره.‬
‫-جان ویک فقط تعداد زیادی بازوی خشمگین داره. -آره، ببینید.‬
‫من عاشق اونم، عقب کشیدن.‬
‫من فقط میخوام ببینم سرها منفجر بشن. فقط میخوام یه کم از اون رو ببینم.‬
‫آره، تقریبا همش رو همون شب ساختیم.‬
‫ولی فکر کنم این معرفی کرد، همینطور، ایده جعبه ابزار رو،‬
‫طوری که شماها منو آموزش دادید.‬
‫جادوی کاری که کیانو انجام داد اینه که ما یه جعبه ابزار بزرگ براش ساختیم...‬
‫تو حذف شدی.‬
‫...که هر لحظه، میتونیم ابزارها رو بیرون بکشیم و وصل کنیم و بازی کنیم.‬
‫-ثانویه. -من آموزش رو خیلی شبیه ساختم‬
‫به روشی که رقص رو طراحی می کنیم.‬
‫من یه گلوله مشقی داخل خشاب میذاشتم‬
‫تا مجبور شه یه نقص رو اصلاح کنه.‬
‫بنابراین، من مشکلاتی در وسط این ایجاد می کردم‬
‫که اون مجبور بود حلشون کنه.‬
‫این همه آمادگی به شما این تجمل رو میده که، مثلاً،‬
‫میتونیم منعطف باشیم و در لحظه،‬
‫و تقریباً بداهه عمل کنیم‬
‫چون اون دیگه خیلی خوب شده.‬
‫چی؟ کات کن!‬
‫این کاریه که ریوز میتونه انجام بده.‬
‫و ببین، این منو برای بقیه فیلم لوس کرد.‬
‫خب، حالا میدونم تو هر کاری میتونی بکنی. من میگم، "میتونم تو همون روز همه چیو عوض کنم."‬
‫تو بیشتر فیلم‌های اکشن، نمیتونی رقص طراحی شده رو عوض کنی.‬
‫-آره. -نمیخوای "اسم مورد نظر" رو ناراحت کنی.‬
‫-آره. -بعد از این، انگار اینجوری شد، "اوه، نه،‬
‫میتونیم همه چیز رو با کیانو عوض کنیم. اون عالیه."‬
‫همه تیم های بدلکاری میگن، "پس هنوزم میتونیم چیزها رو تغییر بدیم؟‬
‫-این عالیه." -هنوزم میتونیم چیزها رو تغییر بدیم.‬
‫-ببخشید. -دوباره از اول. ریست.‬
‫-لعنتی! -مشکلی نیست.‬
‫این چیزیه که من در مورد اکشن جان ویک دوست دارم.‬
‫جان ویک همیشه یه کم احساس میکنه تحت فشاره.‬
‫انگار همون روز رقص طراحی شده رو یاد گرفته.‬
‫-آره، آره. -که خیلی عالیه.‬
‫و بعد از این، حالا این یه چالش برای ما بود.‬
‫چطور پا به پای کیانو پیش بریم؟‬
‫هرکی بیاد، هر کی که هست،‬
‫اونا رو میکشم.‬
‫همه‌شون رو میکشم.‬
‫وقتی جان ویک ‌2‌ داشت ساخته میشد،‬
‫بعضی از بازیگرها می‌گفتن که، مثلاً،‬
‫"خیلی دوست داریم توی جان ویک ۲ باشیم."‬
‫شب خوبی رو سپری نمی‌کنی، اینطور نیست، جان؟‬
‫وقتی اسم رم سر زبون‌ها افتاد، همه میگفتن: "من باید توی جان ویک ۲ باشم."‬
‫چد، رفیق، من باید توش باشم. من باید تو اون دنیا باشم.‬
‫با کیانو تماس گرفتم، گفتم: "رفیق، همه‌ی دوستامون،‬
‫همه‌ی اونایی که روی فیلم‌های ماتریکس کار کردن،‬
‫مثلاً، همه توی فیلم هستن. باید یه کاری برام جور کنی."‬
‫آقای ویک یادشون نمیاد، ولی ما سال‌ها پیش همدیگه رو دیدیم.‬
‫و بعد بازیگرهای دیگه‌ای هم بودن که فکر کردیم،‬
‫"اونا عالی میشن. بیاید سعی کنیم بیاریمشون."‬
‫و در اون زمان، هنوز همه از بزرگی جان ویک خبر نداشتن‬
‫که قراره یه اتفاق خیلی بزرگ بیفته.‬
‫تو یه حرومزاده‌ای.‬
‫وقتی میرسی به جان ویک ۳،‬
‫حالا یه تغییری ایجاد شده‬
‫که تقریباً همه از جان ویک خبر دارن.‬
‫ما رسماً میتونیم بهش بگیم یه فرانچایز‬
‫چون قسمت یک جواب داد، قسمت دو حتی بهتر هم جواب داد،‬
‫و ما داریم برای ساختن قسمت سه برنامه‌ریزی میکنیم.‬
‫حالا بازیگرهای فوق‌العاده‌ای رو داریم، بازیگرهای برنده‌ی جایزه‌ی اسکار،‬
‫مثل هالی بری و آنجلیکا هیوستون،‬
‫که واقعاً درک می‌کنن جان ویک چیه،‬
‫میخوان با کیانو باشن، میخوان با ‌87eleven‌ باشن.‬
‫من یکی از طرفدارهاش بودم. یعنی، یه لحظه‌ی خسته کننده هم تو فیلم نیست.‬
‫نیازی نیست فیلمنامه رو ببینم. فقط منو ثبت نام کن.‬
‫باید بهت بگم،‬
‫خیلی وقته منتظر دیدار با شما هستم.‬
‫من یکی از طرفداران بزرگتونم، جان ویک.‬
‫ما یه دفعه ای شدیم بخشی از تشکیلات.‬
‫وقتی نبودیم،‬
‫جان ویک ۱ خیلی دور از تشکیلات بود.‬
‫حتی جان ویک ۲ هم انگار یه پا تو بود و یه پا بیرون.‬
‫و اینو به کیانو گفتم، گفتم: "گوش کن، چه بهتر چه بدتر،‬
‫ما الان جایی هستیم که تو اقتصاد فیلم و تلویزیون و استودیوها،‬
‫باید این دنیا رو گسترش بدیم."‬
‫انگار هیچ جوری نمیشه که بگیم: "آه، بچه ها، ما دیگه خوبیم."‬
‫میدونی، سهامداران لاینزگیت میگن: "نه، ما بیشتر می خوایم."‬
‫و من فکر می کنم همه ما یه جورایی به طور جمعی به این نتیجه رسیدیم که،‬
‫و حالا میگیم: "خیله خب، چطوری چیزها رو یه کم باحال تر، یه کم متفاوت تر کنیم؟"‬
‫خیلی خب. تصویر بالاست. قفلش کنید. بریم که رفتیم.‬
‫لوکیشن باحالیه، مگه نه؟‬
‫-خیلی عالیه. -ممنون.‬
‫لعنتی. جان ویک ۳. منهتن. کتابخانه شهر نیویورک.‬
‫حس می کنم هر فیلم جان ویک یه "چی" و یه "چرا" داشته.‬
‫ولی شخصیت چیه؟ دلیلش چیه؟‬
‫و بعد در کنار اون،‬
‫هر فیلم دو سه تا داشته،‬
‫مثلاً اکشن، حتی نه سکانس‌ها،‬
‫ولی، مثلاً، دلم می خواد اینجا باشم. این یه اتاق آینه‌ست.‬
‫این میشه مبارزه در کتابخانه با بوبان.‬
‫این میشه راه پله ها در فصل ۴.‬
‫همیشه این انگیزه های عمل یا سکانس های اکشن وجود داشته،‬
‫و به نحوی داستان باید از اینجا و اینجا عبور کنه، میدونی،‬
‫و اون نوع سماجت برای اینکه چطور میشه این رو فهمید.‬
‫سگ‌ها، اسب‌ها، کبوترها، گراند سنترال.‬
‫گراند سنترال. گراند سنترال.‬
‫خیلی خب، برو بیرون. باید برم سر کار.‬
‫اینجا سرزمین باله است. این خانم‌ها اونجا هستند. الان داریم چی فیلمبرداری می‌کنیم؟‬
‫-بهشون بگو. -جان ویک ۳.‬
‫همین کافیه، مگه نه؟‬
‫-ما داریم میریم مراکش. -به نظر خوب میاد.‬
‫داریم میریم مراکش. هلی بری در صحرا با چند تا سگ.‬
‫این یکی از سخت ترین کارهاییه که تا حالا انجام دادم.‬
‫من خودم رو به حد نهایی رسوندم. من چند تا استخوان شکسته داشتم.‬
‫ولی من جون سالم به در بردم.‬
‫سگ ها. ما به سگ ها در فیلم نیاز داریم.‬
‫میخوای چیکار کنی؟ خب، ما قراره به سگ‌ها آموزش بدیم که به کشاله‌ی ران حمله کنن.‬
‫این یکی از ایده ها بود. این یکی از ایده ها بود.‬
‫-جان ویک ۳. -اگه میدونستید چه بودجه‌ای برای سگ‌ها خرج کردیم.‬
‫این ایده بود.‬
‫ما قراره به هلی بری با سگ‌ها آموزش بدیم.‬
‫یه بازیگر داریم که میخواست بگه،‬
‫"آره، من میخوام به مدت هفت، هشت ماه به سگ‌ها آموزش بدم."‬
‫و این از یک سری کتاب نیست. این از یک رمان گرافیکی نیست.‬
‫از اونجا شروع شد که گفتیم، "هی، رفیق، سگ دوست داری؟"‬
‫من سگ دوست دارم. تو سگ دوست داری؟ من سگ دوست دارم. بیا یه کار باحال با سگ‌ها انجام بدیم.‬
‫ما با اسلحه و ماشین کار کردیم. بیا با سگ‌ها کار کنیم. آره، من سگ دوست دارم."‬
‫-فو سگ. -آره، فو سگ.‬
‫و بعد، کیانو میگه، "جان ویک باید سوار اسب بشه."‬
‫و من میگم، "جان ویک سوار اسب خیلی باحال به نظر میرسه."‬
‫اما خیلی از افراد دیگه که فیلمنامه رو خوندن گفتن،‬
‫"آره، این... چطور میخواد باحال باشه؟"‬
‫-چون از پارک مرکزی فرار کرد. -و ما میگیم،‬
‫"ما واقعاً مطمئن نیستیم، ولی قراره سعی کنیم بفهمیم."‬
‫کنار پارک مرکزی اسب هست.‬
‫اگر حاضر باشی تحمل کنی اون کمی ترس از ناشناخته رو‬
‫و اون کمی درد فهمیدن رو...‬
‫کی نمیخواد جان ویک رو سوار اسب ببینه؟‬
‫-آره. -با کت و شلوار.‬
‫منظورم اینه که چطوری...‬
‫و فکر میکنم بیشتر مردم از این موضوع حس غریبی میگیرن‬
‫چون نمیدونن چطور توی داستان جا میگیره‬
‫یا نمیدونن چطور با شخصیت جور درمیاد،‬
‫و این زیبایی چیزیه که ما با جان ویک داریم.‬
‫-این ‌IP‌ خودمونه. -آره.‬
‫پس، هیچ... هیچ قانون خاصی وجود نداره.‬
‫مثلاً، افرادی بودن که اومدن پیش ما و به کیانو و من گفتن،‬
‫"خب، این خیلی به جان ویک نمیخوره."‬
‫و ما میگیم، "نمیدونم،‬
‫این جان ویکه، و اون میگه که با اسب میاد."‬
‫-میخوای اسب سواری کنی؟ -آره، رفیق.‬
‫خیلی خب، پس این خیلی جان ویک طوریه، مگه نه؟‬
‫آشنا شدن با جکی چان و دانی ین و جت لی،‬
‫و کار کردن با همه اون آدما.‬
‫یه بار داشتم با جکی صحبت میکردم...‬
‫این بعد از این بود که خیلی وقت صرف تماشای نحوه کارش کردم.‬
‫و میدونی، یه کم داشتم سر به سرش میذاشتم.‬
‫میدونی، مثلا، اگه کیانو و من اینجا نشسته بودیم و من داشتم به جکی میگفتم،‬
‫"میدونی، اگه دو نفر اونجا نشسته باشن و یه میز بینمون باشه،"‬
‫ما میگیم، "خب، میدونی، اون یه چیزی میگه، من یه چیزی میگم.‬
‫من از روی میز میپرم، شروع میکنیم به جنگیدن،‬
‫و بعد مشت میزنیم و مشت میزنیم و مشت میزنیم،‬
‫و بعد اون یکی یارو میره بیرون و یه جمله باحال میگه."‬
‫جکی دقیقا برعکس هر طراح رقص دیگه ای عمل میکرد.‬
‫میگفت، "خیلی خب، تو چیزی نگو. من یه جوک میگم.‬
‫من قراره سعی کنم برم بیرون، ولی تو منو از بیرون رفتن منع کن.‬
‫بعد اتاق آتیش میگیره، در قفل میشه،‬
‫با دستبند به هم وصل میشیم و... چی، راست دستی؟‬
‫خب، پس نمیتونی از دست راستت استفاده کنی.‬
‫و باید از شکستن این گلدون محافظت کنی‬
‫چون این همون چیزیه که واقعا میخواستی.‬
‫و نمیتونی کسی رو بکشی، اگرچه همه یه اسلحه دارن."‬
‫و به جکی نگاه میکردی و میگفتی، "خب، من چطور باید این کارو انجام بدم؟"‬
‫و اون بهترین جواب رو داشت.‬
‫نگاه کرد و گفت: "هیچ ایده‌ای ندارم چطوری می‌خوای انجامش بدی،‬
‫ولی اگه بفهمی چجوری، بهترین مبارزه فیلم میشه."‬
‫یکی از سکانس‌هایی که به نظرم همیشه به عنوان‬
‫یکی از بزرگترین لحظات در تمام چهار فیلم جان ویک ثبت میشه، مبارزه با چاقوئه.‬
‫داره از تمام چیزهایی که معمولاً مشکل‌ساز میشن استفاده می‌کنه.‬
‫جان توی یه اتاق راست و باریک گیر افتاده و اسلحه نداره.‬
‫و همه این آدمکش‌هایی که اسلحه دارن دارن میان سراغش و اون نمیتونه قایم بشه.‬
‫پس الان باید اسلحه‌هایی که میتونن بهش شلیک کنن و بکشنش رو خنثی کنه، درسته؟‬
‫این شماره یک.‬
‫شماره دو، اون به سمت شیشه پرتاب میشه.‬
‫و چیزی که حس میشه قراره یه مشکل باشه، تبدیل به یه مزیت میشه.‬
‫فوق‌العاده‌ست.‬
‫-خیلی خوبه. -ما همیشه بهش میگفتیم مبارزه گلوله برفی.‬
‫تو و برادرهات گلوله برفی رو برمیدارید و فقط اونارو به سمت همدیگه پرت میکنید.‬
‫ما داشتیم میگفتیم توی هر فیلم اکشن،‬
‫مهم نیست کی باشه، همیشه یه چاقو برمیداره،‬
‫و اون رو پرت میکنن، و فرو میره و یارو میمیره.‬
‫و ما میگیم، "این هیچوقت واقعاً اتفاق نمیوفته."‬
‫پس بیاین یه کاری کنیم که همه اشتباه بزنن.‬
‫ما مدام تمرینش می‌کردیم و تمرینش می‌کردیم.‬
‫ما مدام داشتیم تکه‌های مختلف رو عوض می‌کردیم.‬
‫ولی هنوزم درست جا نمی‌افتاد.‬
‫به خودم گفتم: "خب، یه مبارزه قابل قبول میشه."‬
‫میدونی، من بیشتر منتظر صحنه‌های اسب سواری و اون چیزا بودم.‬
‫-آره. -تقریباً روز سوم انجام این کار بود.‬
‫وقتی به سمتش میای، فقط یک، دو، سه میری.‬
‫نظرم تو این مبارزه کاملا عوض شد، دقیقا همین جا. همینجا.‬
‫-چیکار کنم؟ -خم شو.‬
‫-خم شم؟ خم شم؟ -بهتره که این کارو بکنی.‬
‫خم شم؟‬
‫این سرعت واقعیه.‬
‫این... آره، این شین و چن هستن.‬
‫وای! عجب چیزیه.‬
‫ما داشتیم همون روز این چیزا رو سر هم می کردیم.‬
‫حرکت!‬
‫یادته، مثلا، وقتی اون برداشت لعنتی رو تو فیلم داشتیم؟‬
‫آره.‬
‫خیلی طول کشید.‬
‫-نه اینکه... -می دونم.‬
‫شین هم خیلی فوق العاده ست، ولی من خیلی کندم.‬
‫ولی یه چیزی در مورد اون برداشت بود که انگار...‬
‫آره، اون برداشت، می دونی، خیلی خوبه. خیلی خوبه.‬
‫بهشون گفتم: "بچه ها، فکر نکنم بتونم از این سریع تر انجامش بدم."‬
‫و شین هم گفت: "منم همینطور."‬
‫-رسیدیم به یه سطح بالا. -دقیقا.‬
‫-خیلی خوب بود ولی خیلی خسته کننده. -درسته؟‬
‫خیلی سریع بود. خیلی زیاد.‬
‫خدای من.‬
‫چیزی که تو جان ویک ۱ یاد گرفتم،‬
‫که تو همه شون ادامه‌ش دادی،‬
‫-فیلم مبارزه بود با کسی که باهاش تمرین کردی. -آره.‬
‫همه زمان‌بندی تو رو می‌فهمن، می‌دونی؟‬
‫اونا می‌دونن من چقدر کندم، پس می‌تونن یه کارایی بینش انجام بدن.‬
‫-زود باش، ریوز! -جبرانش می‌کنن.‬
‫فکر می‌کنی همه همین کارو می‌کنن.‬
‫-نمی‌دونم چرا فیلما این کارو نمی‌کنن. -نمی‌کنن.‬
‫-کات! -کات.‬
‫کیانو، می‌دونی، یه کمال‌گراست.‬
‫افتضاح بودم.‬
‫و اون خیلی به خودش سخت می‌گیره.‬
‫واضحه، بزرگ‌ترین فیلم‌های اکشنش غیر از جان ویک‬
‫فیلم‌های ماتریکس بودن. و واچوفسکی‌ها،‬
‫می‌دونی، هیچ‌وقت کافی نبود.‬
‫و حتی اگه عالی هم باشه، ده بار دیگه هم می‌گیریمش‬
‫و مطمئن می‌شیم که عالیِ عالیه، می‌دونی، فوق‌العاده عالی.‬
‫فوق‌العاده عالی.‬
‫-این یه کلمه ریوزی‌ـه، فوق‌العاده عالی. -آره، این--‬
‫-اینجاست که گندهای فاکی رو می‌زنیم. -آره.‬
‫همه متوجه خودت هستن، که خیلی تحسین‌برانگیزه.‬
‫لعنت! لعنت!‬
‫-کات. دوباره می‌گیریم. -لعنت!‬
‫نمی‌تونم اون قفل کوفتی رو انجام بدم.‬
‫قفل کوفتی، کوفتی، کوفتی قفل، قفل کوفتی، لعنت.‬
‫لعنت! لعنت!‬
‫لعنتی. کوفتی، کوفتی، لعنت به کوفتی.‬
‫لعنتی. تقصیر من بود. لعنت!‬
‫خیلی خب، حالا بیا این کارو بکنیم.‬
‫لعنت!‬
‫لعنت.‬
‫لعنت!‬
‫لعنت. لعنت.‬
‫لعنت بهش. گند زدم. لعنت!‬
‫کات.‬
‫-گرفتی؟ -لعنت!‬
‫-بله. -لعنت!‬
‫دوباره بریم.‬
‫خب، این لعنت‌ها از اینجا میان که،‬
‫شماره یک، میخوای خوب انجامش بدی. میخوای درست انجامش بدی.‬
‫و همینطور، وقتی داشتم بهش فکر میکردم، انگار...‬
‫...وقتی باید یه سیم وصل کنی، یا وارد یه سکانس اکشن میشی،‬
‫اساساً مثل یه فنر داری.‬
‫میدونی، یه تنشی داری که منتظره آزاد بشه.‬
‫و حس میکنم این لعنت‌ها یه راهیه برای اینکه...‬
‫-مثل یه کیای (فریاد) میمونه. -آره. مثل یه کیای میمونه. مثل "لعنت!"‬
‫مثل "لعنت".‬
‫و بعد، دوباره جمعش میکنی و میگی، "خیلی خب، دوباره امتحان کنیم."‬
‫سه، دو، یک، حرکت.‬
‫آره.‬
‫ریوز همواره یکی از مهربان‌ترین و سخت‌کوش‌ترین،‬
‫مهربان‌ترین و سخاوتمندترین افرادی که تا به حال در این کار یا بیرون از آن دیده‌ام.‬
‫اما وقتی شروع می‌کند و تمام تلاشش را برای چیزی می‌گذارد،‬
‫کاملاً جدی است و باید برای آن آماده باشید.‬
‫او می‌داند چه کار می‌کند،‬
‫و وقتی شما را می‌گیرد تا پرتاب کند یا بچرخاند،‬
‫مثل یک گیره است.‬
‫اگر به اینستاگرام من نگاه کنید، یک عکس کوچک گذاشته‌ام.‬
‫بازوهای من انگار می‌گن، چی؟‬
‫اما من به آن‌ها افتخار می‌کردم. آن‌ها را به دست آوردم، می‌دانید؟‬
‫جان ویک، چد و کیانو همین جا، همه جا.‬
‫نمی‌توانم بگویم چند بار در صحنه جان ویک، تلفنم را برداشته‌ام‬
‫و از بدلکاری‌ها و صحنه‌های مبارزه فیلم گرفته‌ام.‬
‫نه به هیچ دلیل دیگری جز اینکه بگویم، "ببینید، این واقعاً انجام شد."‬
‫می‌دانید، من دیده‌ام کیانو و بدلکارش‬
‫در این فیلم‌ها آسیب‌های جسمی باورنکردنی‌ای را تحمل می‌کنند.‬
‫فرصت بدلکاری کیانو را پیدا کردن خیلی سورئال بود.‬
‫رابطه او با چد به عنوان بدلکارش در ماتریکس،‬
‫که زندگی من را تغییر داد...‬
‫بنابراین، تحویل مشعل توسط چد افتخار بزرگی بود.‬
‫و فقط ملاقات با ریوز و ایجاد آن رابطه.‬
‫خب، آن‌ها هم نقش شخصیت را بازی می‌کنند، می‌دانید؟‬
‫و کارهایی انجام می‌دهند که ممکن است آسیب ببینند.‬
‫خیلی آسیب ببینند.‬
‫نمی‌دانم جکسون چند بار با ماشین تصادف کرد.‬
‫منظورم این است، اگر کسی آن‌ها را بشمارد، حداقل ۲۰ تا می‌شود.‬
‫و این، خب، توی یک نسخه تدوین شده هست.‬
‫و بعد همه ی زمین خوردن هایی که او انجام داد...‬
‫...یک، برو!‬
‫تصادف کردن، ضربه زدن...‬
‫برخورد‌هایی که شبیه اینه: "اوه، نه. چی؟"‬
‫و بعد تمام طراحی رقصی که اون میتونست انجام بده و من نمیتونستم،‬
‫میدونی، فقط از لحاظ فیزیکی.‬
‫همچنین مهارت، حرکت،‬
‫نحوه حرکتش، نحوه ای که او، میدونی، به شخصیت توجه می کرد،‬
‫به من در این نقش.‬
‫و یک استعدادی در این کار هست.‬
‫این فقط این نیست که، خب، محافظ ها رو بپوشی و بزنه یه ماشین بهت.‬
‫میدونی، او داره نقش جان ویک رو بازی می کنه.‬
‫و او باید حرکت کنه... تو میخوای یکم طبیعی جلوه بدی.‬
‫بنابراین، فکر میکنم شما در هنر و با هم پیوند خورده و متصل هستید،‬
‫و شما در جنبه فیزیکی آن با هم ارتباط دارید.‬
‫همه ما به نوعی مازوخیست هستیم.‬
‫فقط اینطوریه که، "درد داره." یه جور "ممنون آقا. میشه یکی دیگه بزنید؟"‬
‫بزرگترین درد فیزیکی من از افتادن از ارتفاع زیاد در ویک ‌3‌ بود.‬
‫بنابراین، من می افتم فکر کنم ‌12‌ فوت به این سایه بان کوچیک،‬
‫که لکسان هست، که مثل پلاستیکه.‬
‫سر میخورم پایین، قرار هست پاهامو به لبه گیر بندازم‬
‫و، خب، مثل مداد بچرخم، مثل جسد،‬
‫بچرخم تا نصف کمرم روی نصفش بیرون پله فرار فرود بیاد.‬
‫قراره خراب شه و من قراره بیفتم.‬
‫- قراره که... - بله. قربان.‬
‫خیلی خب.‬
‫خب، ما اون وسیله رو امتحان کردیم،‬
‫ولی هیچوقت تا حالا لباس رو روی اون لکسانی که ازش سر میخورم امتحان نکرده بودیم.‬
‫من فقط یه جورایی، لباس ورزشی یا یه همچین چیزی پوشیده بودم.‬
‫و خب، الکتریسیته ساکن از یه لباس اصطکاک کمتری ایجاد میکنه...‬
‫فکر کنم وقتی که افتادم، خیلی سریع سر خوردم‬
‫که تا زمانی که فهمیدم کجام،‬
‫پاهام از جایی که قرار بود بگیره رد شده بود.‬
‫برای همین باسنم لب پرید.‬
‫و من داشتم کج میرفتم، پس داشتم یه بلایی سر خودم می آوردم.‬
‫خوشبختانه، خودمو گرفتم و اساسا روی پسِ سرم فرود اومدم.‬
‫راه پله فرار نشکست،‬
‫که میذاشت من بیفتم و صحنه ادامه پیدا کنه‬
‫تا جایی که باید توی یه جعبه می افتادم.‬
‫اولین چیزی که بهش فکر کردم فقط این بود، "پاتو تکون بده."‬
‫پام تکون خورد، و من گفتم، "اوه، خدا رو شکر."‬
‫"قراره اون یکی رو امتحان کنیم." اون یکی رفت... گفتم، "خب، عالیه."‬
‫اینجوری فهمیدم که توی ویدیو ویلیج بد به نظر میرسه.‬
‫یکی گفت چاد گفت، "لعنتی!"‬
‫میتونم یه کاندور بیارم یا میتونی از راه خودت بیای پایین.‬
‫-فقط می پرم. -باشه.‬
‫سه، دو، یک، بپر!‬
‫فقط نگاه کردم پایین و دستای چاد تو جیبش بود.‬
‫"حالت چطوره؟" من گفتم، "افتضاح بود."‬
‫اون... لعنتی.‬
‫- خوبی؟ - آره.‬
‫من گفتم، "باید دوباره بریم؟" اون گفت، "دوست دارم برم."‬
‫اون گفت: "میتونی؟" من گفتم: "آره، ولی اگه دوباره بریم،‬
‫باید الان بریم،‬
‫چون یه حسی دارم که حدود ده دقیقه دیگه،‬
‫مثل بتمن میشم چون با سر فرود اومدم."‬
‫اون گفت: "خیلی خب. خب، بیا ببینیم باید چیکار کنیم درستش کنیم،‬
‫و بریم. خیلی خب. خوشحالم که حالت خوبه."‬
‫چرا اینقدر لیز بود؟ خیلی لیز بود، لامصب.‬
‫برای همین دوباره رفتم و انجامش دادم.‬
‫اینم یه جور دیگه نشون میده چقدر کارمون چرت و پرته.‬
‫چد رو دیدم داشت مانیتور رو نگاه میکرد و من گفتم:‬
‫"خب، چطور بود؟" اون گفت:‬
‫"خب، نمیتونیم اولی رو بزنیم."‬
‫اون گفت: "انگار فقط داری میمیری."‬
‫و من گفتم: "خب، آره."‬
‫خب، میدونی، داری یه نفر دیگه رو میبینی که سلامتیشو به خطر میندازه.‬
‫میدونی؟ ولی اینم میدونی که عاشق این کارن.‬
‫چه پرش خوبی.‬
‫و این رو هم میدونی که‬
‫وقتی خوب از آب در میاد و حال همه خوبه،‬
‫انگار میگی: "عجب چیزی شد!"‬
‫و برای من، مثل اینه که داری تحسین میکنی کاری که انجام میدن.‬
‫همه‌مون داریم لباس مخصوص رو پوشیدیم.‬
‫وقتی که به عنوان یک بدلکار شروع می کنی،‬
‫اگر دنبال اعتبار و شهرت هستی،‬
‫جای اشتباهی در این کار ایستاده‌ای.‬
‫این بخش کوچیک رو انجام میدی. تو این فرصت رو داری که...‬
‫گمنامی‌ای رو داری که همیشه ازش لذت بردم.‬
‫و بعدش، می‌دونی، فرصت این رو پیدا می‌کنی که با بهترین‌های هالیوود کار کنی،‬
‫و این شانس رو داری که یه نینجا باشی.‬
‫هیچ کس نمی‌دونست تو کی هستی، اما باز هم می‌تونستی توی سینما بشینی‬
‫و بگی، "آره، اون منم."‬
‫و بعضی از بزرگترین لحظات هالیوود رو رقم می‌زنی.‬
‫تقریباً مطمئنم که من بیشتر از هر کس دیگه‌ای توی سری جان ویک مردم.‬
‫ویک ۲، توی تونل‌ها، فقط ضربه‌های شاتگان می‌خوردم.‬
‫ویک ۳، هلی هم من رو کشت.‬
‫نقش نگهبان‌ها داخل کانتیننتال رو بازی کردم.‬
‫من دو بار توی صحنه کلاب می‌میرم...‬
‫یه بار داخل خونه،‬
‫دو بار توی خانه آینه‌ها،‬
‫یه عالمه بار داخل تونل،‬
‫احتمالاً حدود چهار بار اونجا.‬
‫من بدل مایکل نیکویست هم بودم، پس حدس می‌زنم اونجا هم مردم.‬
‫یه صحنه مبارزه توی جان ویک ۱ هست که کیانو من رو خفه می‌کنه.‬
‫بعدش توی ۲، یه صحنه بزرگ توی لینکلن اسکوئر گرفتیم، فکر کنم،‬
‫ولی هیچ وقت به فیلم راه پیدا نکرد.‬
‫بعدش توی جان ویک ۳، من همون کسی هستم که زیر آب بهش لگد می‌زنه،‬
‫خیلی آهسته،‬
‫بعدش کیانو میاد، مغزم رو متلاشی میکنه.‬
‫تو تریدر جوز، یه جوون بود که یه جورایی اینطوری بود،‬
‫"تو تو یه فیلم بودی. من دیدمت. دیدمت."‬
‫منم گفتم، "آره، تو چند تا فیلم بودم مثل جان ویک."‬
‫گفت: "تو تو جان ویک بودی؟" منم گفتم: "آره." گفت: "باحال."‬
‫و بعدش روز بعدش اومدم، و از اون سر داد زد،‬
‫"هی، هی، اون یارو اسپییدو هست."‬
‫بررسی، بازبینی.‬
‫کات!‬
‫شماره ۳ سخت بود چون همه چیز رو فیلمبرداری کردیم‬
‫ولی نه مراکش رو به خاطر آب و هوا،‬
‫و هلی دنده‌اش شکسته بود و نیاز داشت خوب بشه.‬
‫و اینطوری یه لحظه زمانی داشتیم که داشتیم فیلم رو ادیت می‌کردیم،‬
‫ولی وسط فیلم اونجا نبود.‬
‫هنوز نمی‌تونستیم حلش کنیم.‬
‫پول کافی نداشتیم که اون قسمت رو انجام بدیم.‬
‫و بعدش رفتیم مراکش، و مراکش افتضاح بود.‬
‫منظورم اینه، همه‌چیش.‬
‫قرار بود تو یه جا فیلمبرداری کنیم. تهش سر از صویره درآوردیم.‬
‫نتونستیم هیچ کاری رو مجوز بگیریم.‬
‫و بعدش، سگ‌ها رو داشتیم، که اونها رو هم مجبور بودیم از آمریکا بیاریم.‬
‫پنج تا سگ هست. رسیدیم اونجا، و یکی از سگ‌ها کارش رو انجام نمیداد‬
‫چون که کلا از مراکش خوششون نمیومد.‬
‫اونجا یه دهکده ماهیگیری هم بود،‬
‫و اینطوری повсюду همه جا ماهی مرده بود.‬
‫یعنی повсюду были бездомные кошки.‬
‫Так что повсюду были гребаные кошки.‬
‫Сантана, сюда.‬
‫Сантана, сюда. Эй.‬
‫Пытаясь заставить собак сосредоточиться и не убивать кошек,‬
‫мы построили кошачий отель на краю съемочной площадки.‬
‫Я имею в виду, это был просто настоящий хаос.‬
‫Черт!‬
‫Когда мы заканчиваем, у всех всегда одно и то же эмоция, которая «Никогда больше».‬
‫Типа: «К черту это. Никогда больше». Особенно Киану.‬
‫В конце каждого Джона Уика мы говорим: «Больше никогда не будет другого»,‬
‫потому что мы так мертвы и мы ненавидим друг друга,‬
‫и Киану буквально наполовину мертв.‬
‫На полпути Киану говорит: «В конце этого фильма...»‬
‫Я не преувеличиваю. Он говорит: «Я хочу, чтобы мне отрубили голову.‬
‫Я хочу увидеть парня держа мою голову."‬
‫И я просто такой: «Во-первых, нет, и во-вторых, хорошая попытка,‬
‫потому что ты никогда не сможешь вернуться снова."‬
‫После ‌3‌ мы сказали: «Хорошо.‬
‫-Вот и все. Этого достаточно." -Это хорошо.‬
‫«Мы сделали это. У нас все хорошо».‬
‫И это просто продолжало грызть меня, грызть меня.‬
‫Типа, мы не успели сделать наша японская часть.‬
‫Мы не успели сделать нашу версию самурая. Осталось так много.‬
‫Я помню, как сидел с тобой и говорил: «Хорошо, На этот раз у меня есть довольно хорошее «почему».‬
‫فقط حس می‌کردی کارهای بیشتری هست که باید انجام بدی.‬
‫آره.‬
‫فکر می‌کنی آماده‌ای که حرکت ‌180‌ درجه رو با یه دست انجام بدی؟‬
‫-بله. -و با دست راستت؟‬
‫-امتحانش کنیم. -امتحانش کنیم.‬
‫تفنگ رو الان می‌خوای یا تو حرکت بعدی؟‬
‫-تو حرکت بعدی انجامش بدیم. -باشه، فهمیدم.‬
‫به ما گفته شد که جان ویک ۳ خیلی صحنه‌های اکشن داره،‬
‫-برای همین مجبور شدیم کمش کنیم. -نه.‬
‫نشونشون دادیم تو شماره چهار، نه؟‬
‫چیزی که تو شماره ۴ سخت بود اینه که تو نیویورک نبودیم،‬
‫برای همین دی‌ان‌ای فیلم تغییر کرده بود.‬
‫یهو داشتیم یه جورایی نسخه بین‌المللی ویک رو می‌ساختیم،‬
‫که یکم برامون سخت بود که خودمونو جمع و جور کنیم.‬
‫و دانی ین رو داشتیم...‬
‫که عالیه، ولی یه بازیگر ستاره دیگه هم تو صحنه بود.‬
‫و یه جورایی عقب شروع کردیم. داشتیم پول زیادی خرج می‌کردیم.‬
‫بعد از همه‌گیری بود، همه‌ی ماسک‌ها و اون مزخرفات.‬
‫و فیلم خیلی بزرگی بود.‬
‫و همچنین تقریباً ۱۰۰ روز طول کشید.‬
‫می‌دونی، وقتی به فیلم اول فکر می‌کنی، انگار ۴۰ روز بود.‬
‫وای کمرم.‬
‫میشه یه نفر رو خیلی بیشتر از حدش تحت فشار گذاشت‬
‫وقتی داری ۴۰ یا ۵۰ روز فیلمبرداری می‌کنی.‬
‫وقتی روز ۹۲ هستی، باید مراقب باشی.‬
‫-کات! -لعنتی.‬
‫چرا نمی‌تونم اون پرتاب لعنتی رو انجام بدم؟‬
‫اونا هیچوقت آسون‌تر نشدن، حتی جان ویک ۴،‬
‫می‌دونی، حالا ما بالای صد میلیون دلار داریم،‬
‫چون حالا ما داریم سعی می کنیم ۱۲۰ میلیون دلار‬
‫رو شبیه ۲۰۰ میلیون دلار نشون بدیم.‬
‫ما همچنین اون تیم اصلی خودمونو هم نداشتیم، مثل...‬
‫اون گروهی که برای سه فیلم دیگه داشتیم،‬
‫و حسش فرق داشت.‬
‫یه دفعه، انگار تو برلین مستقر شده بودیم.‬
‫تیم‌های مختلف زیادی داشتیم.‬
‫و به همین خاطر، هماهنگ شدن سخت بود.‬
‫اونم یه ماشین دیگه است؟‬
‫نه. اینطوری می‌شه... خب، اون می‌زنه به...‬
‫اون به ماشین می‌زنه، نمی‌دونه به ماشین زده، بعدش ناک‌اوت می‌شه؟‬
‫آره. و پشت اون ماشین، بروس از ته دره میاد بیرون.‬
‫چد گفت، "باید بیای ویک ۴ رو انجام بدی."‬
‫من گفتم، "عالیه. قراره تیم دور هم جمع بشیم."‬
‫نه. جکسون نیست چون داره هماهنگ کننده مبارزه، هماهنگ کننده بدلکاری می‌شه.‬
‫جوجو داره روی نمایش‌های خودش کار می‌کنه.‬
‫پس من زیر ذره‌بین چد بودم و برادر بزرگ‌تری نداشتم که پشتم باشه.‬
‫خوبه.‬
‫چد فقط گفت، "نوبت توئه. گند نزنی."‬
‫به جای بلاک کردن، تو شلیک می‌کنی. و من شلیک می‌کنم. و اون می‌گه، من شلیک می‌کنم.‬
‫خیلی... به نظر بچه‌گانه میاد.‬
‫دانی یه موجودیت کاملاً متفاوت بود برای کار کردن باهاش.‬
‫با توجه به اینکه اون یه کمال‌گراست،‬
‫اون طراحی رقص مبارزه معمولی رو میگیره و فاکتور دانی خودشو بهش اضافه میکنه،‬
‫و یه عالمه چیز غیرمنتظره اضافه میکنه که ما باید براش آماده می بودیم.‬
‫این... هیچ تکنیکی وجود نداره.‬
‫باید یه مقدار فیلیپینی مثلاً یه کم کالی توش میذاشتیم.‬
‫پاپ، پاپ، پاپ، پاپ. می‌دونی، پاپ... می‌دونی، از اون تکنیک استفاده کن.‬
‫بنابراین، فشار زیاد بود، اما او فقط بهترین را می خواست.‬
‫-کات! -خیلی عالی بود.‬
‫و اینطوری من چاد رو توصیف می کنم.‬
‫چاد بهترین رو می خواد.‬
‫به قول چاد، "بهترین خودت رو انجام نده. بهترین من رو انجام بده."‬
‫یه چیزی بهت میگم، چون چاد خیلی چیزها رو تغییر میده.‬
‫مبارزه نانچیکو تقریباً صحنه به صحنه مثل پیش‌نمایشه.‬
‫بنابراین، یه چیزی هست که بهش افتخار می کنم.‬
‫خوبه، کات. کات.‬
‫کیانو در طول مبارزه با نانچیکو فشار زیادی رو تحمل می کرد‬
‫چون اولین چیزی که وقتی نانچیکو می بینی بهش فکر می کنی بروس لی هست.‬
‫نانچیکو همیشه یکی از اون چیزهایی هست که عالی به نظر می رسه‬
‫تا اینکه متوجه بشی چقدر کار باید روش انجام بشه، همونطور که فهمیدیم.‬
‫و در زمان اون، اونا همه نرم درست نمی کردن...‬
‫-طرف نرم نداشت. -...لاستیکی.‬
‫-آره، آره، آره. همش چوبه. -نه. چوب.‬
‫وقتی من و تایگر داشتیم امتحانشون می کردیم، اونا... یه جور جریمه داشت.‬
‫پیامد داشت.‬
‫خیلی وقتا.‬
‫توی جان ویک ۴ خیلی جریمه داشتیم.‬
‫من جفت اصلی رو برمی‌داشتم و می‌گفتم: "اوه، نه."‬
‫نه، نه.‬
‫به معنای واقعی کلمه، هر کسی که جفت اصلی رو برمی‌داشت، ده ثانیه بعد،‬
‫آره، می‌ذاشتش پایین و می‌گفت: "لعنتی."‬
‫و حرکت!‬
‫احتمالا باید میتونستیم اون مبارزه رو تو نصف روز فیلمبرداری کنیم.‬
‫دست لعنتی اشتباه، ریوز.‬
‫ولی کیانو عفونت گوش وحشتناکی داشت. هیچی نمیشنید.‬
‫میدونم که حتما حالش خیلی بد بود.‬
‫لعنت بهش.‬
‫فکر کنم طول کشید،‬
‫حداقل یه روز کامل، شاید یه روز و نصفی.‬
‫ولی، میدونی، اون هیچوقت دست نکشید.‬
‫چرا هی دارم این کارو میکنم، مرد؟‬
‫کیانو، در طول کل فیلم ویک ۴، یه جورایی آنفولانزا داشت.‬
‫و اخلاق کاری برای کار کردن با وجود اون، خیلی شدید بود‬
‫چون ما فیلمبرداری رو شروع کرده بودیم.‬
‫داشت چندتا مبارزه دیگه رو انجام میداد.‬
‫ولی تو وقت استراحتش، وقتی جلوی دوربین نبود،‬
‫داشت نانچیکو تمرین میکرد.‬
‫بهش میگفتیم: "تو مریضی. یه روز مرخصی بگیر."‬
‫اون میگفت: "مرخصی تعطیل. من چند روز دیگه نانچیکو بازی میکنم."‬
‫اون یه دیوار داره؟ ما هیچوقت پیداش نکردیم.‬
‫آماده و شروع!‬
‫خیلی از جان ویک‌ها مثل نامه‌های عاشقانه به چیزهایی هستند که دوست داریم.‬
‫مثل فیلم‌های اکشن کم‌هزینه‌ای که با عشق دیدیم و بزرگ شدیم.‬
‫برای همین مارک داکاسکوس رو در جان ویک ۳ داشتیم.‬
‫منظورم اینه که گری دنیلز رو در شماره دو داشتیم، دنیل برنهارت،‬
‫می‌دونید، یایان و سِسِپ از فیلم "یورش".‬
‫منظورم اینه، ببینید چه کسی رو در شماره چهار داریم.‬
‫این یکی از اون چیزها بود. فیلمنامه رو نمی‌دونیم،‬
‫ولی می‌دونم اسکات ادکینز قراره لباس چاق‌کننده بپوشه.‬
‫چد، من می‌خوام در جان ویک ۴ باشم.‬
‫-آره. -اون تماس تلفنی...‬
‫ممنون بابت این فرصت. واقعا قدردانی می‌کنم.‬
‫اون تماس تلفنی رو یادمه...‬
‫ولی دیگه نمی‌خوام با تو فیلم دیگه‌ای بازی کنم.‬
‫راستش رو بخواید، دیگه خسته شدم.‬
‫هیچی برام بهتر از این نیست که به مارکو زارور زنگ بزنم،‬
‫کسی که قبل از همکاری نمی‌شناختم، و بگم:‬
‫"هی، مرد، من واقعا عاشق همه‌ی فیلم‌هات هستم." اونم میگه: "شوخی می‌کنی، درسته؟"‬
‫منم گفتم: "نه، جدی میگم. ما همیشه اونارو تماشا می‌کنیم. محشرن."‬
‫من مارک داکاسکوس رو کشتم.‬
‫من اسکات ادکینز رو کشتم. حالا می‌خوام مارکو زارور رو بکشم.‬
‫دیگه کی مونده؟ سینتیا روتراک؟‬
‫شیمیر، وقتی وارد میشی، یه یک هزارم بده،‬
‫-بعدش اون میتونه ظاهرش رو بسازه. -باحال.‬
‫ضرب، یک هزارم، برو.‬
‫- این اولین باره. - باحال بود.‬
‫باید صبر کنم تا ببینمش بعد جاخالی بدم؟‬
‫فکر کنم همزمان می‌تونی انجامش بدی. شامیر تا ۱۰۰۰ می‌شماره.‬
‫-اگه به محض ضربه زدن نگاه کنی... -اوکی.‬
‫...بهش برخورد می‌کنی و اون میشه "وای، چه غلطی کردم."‬
‫اوکی. یکی بگه "اکشن".‬
‫آماده، و اکشن.‬
‫بوم. برگرد. بوم.‬
‫بنگ.‬
‫بنگ. اسلحه رو بنداز. در آر. بنگ، بنگ.‬
‫باحال بود. قهرمان اکشن.‬
‫ما این ایده رو برای تاپ شات دادیم و چیزی که اینجا می‌بینید...‬
‫-چرا هی میگی "ما"؟ -خب، منظورم گروه بود. همه.‬
‫چون ببین، اوکی، ایده از من بود، این فکر من بود...‬
‫منظورت چیه؟ این یکی از اولین چیزهاست،‬
‫این یکی از ایده‌ها بود، مفاهیمی که دنبالمون اومد،‬
‫-دوئل، تاپ شات... -دقیقا.‬
‫اسب‌های بیشتر، اینم جزو برنامه‌ها بود.‬
‫-خب، ما همه این چیزا رو ساختیم. -چرا؟ "ما" کجاست؟‬
‫خب... ...میتونی دروغ بگی؟‬
‫-تو! تو! -نه. نه.‬
‫-تو! -اونا نمی‌بیننش چون تاپ شات‌ها--‬
‫نه. ما کسی رو نداشتیم که بگه، "من یه تاپ شات تو جان ویک ۴ می‌بینم."‬
‫ما می‌خواستیم یه تاپ شات انجام بدیم--‬
‫مثل این بود که، "من چادم و، آره، این چیزیه که تو سرم می‌بینم."‬
‫خب، یه کارگردان عجیب و غریب یه همچین ایده‌ای به ذهنش می‌رسه.‬
‫-ممنون. -منم بچگی‌ها با اسباب بازی "جادویی تصویری" بازی می‌کردم.‬
‫خب، من انگار دارم همه‌چیو تو دنیای "جادویی تصویری" می‌بینم.‬
‫و یکی از چیزایی که همیشه از فیلم‌های اکشن بدم میومد، تدوین برای پنهان‌کاری بود،‬
‫فیلمبرداری برای پنهان‌کاری.‬
‫چون بیشتر وقتا، شما کیانو ریوز رو ندارید،‬
‫شما شش ماه تمرین ندارید،‬
‫شما بهترین تیم‌های بدلکاری دنیا رو ندارید.‬
‫پس، دارید سیم‌ها رو پنهان می‌کنید، دارید پرده سبز رو پنهان می‌کنید،‬
‫دارید بدلکارها رو پنهان می‌کنید، دارید پنهان می‌کنید، پنهان می‌کنید، پنهان می‌کنید، پنهان می‌کنید.‬
‫خب، چی می‌شد اگه لازم نبود هیچی رو پنهان کنید؟‬
‫ما می‌خواستیم بگیم، "هی، بچه‌ها، اینو ببینید.‬
‫ما می‌خوایم کیانو ریوز رو ببینیم که داره همه‌ی این کارا رو می‌کنه، تا یه نمای بالاسری بریم‬
‫و بعد همه‌ی آدم بدهای پشت دیوار رو نشون بدیم،"‬
‫طوری که تماشاچی‌ها از حقه‌ها باخبر بشن، حتی قبل از اینکه بازیگر اصلیمون باخبر بشه،‬
‫چون اونا می‌تونن اومدن آدم بدهارو ببینن.‬
‫یه جورایی مثل "جادویی تصویری".‬
‫ولی فکر نمی‌کنم تا حالا زمانی بوده باشه‬
‫که با مخالفت روبه‌رو نشده باشیم، چون مردم اون [ایده] رو نمی‌بینن.‬
‫خب، بدون اینکه به کسی گفته باشیم، شروع کردیم به ساختن صحنه.‬
‫پس ما از قبل داشتیم پول خرج می‌کردیم.‬
‫پس وقتی که جواب "نه"ی اصلی برگشت،‬
‫ما تقریباً سه چهارم صحنه رو ساخته بودیم.‬
‫پس، استدلال این بود، "خب، بهتره فیلمبرداریش کنیم،‬
‫ولی شما باید این کار را در دو روز انجام دهید."‬
‫شما به هیچ وجه از استودیو دستور نمی‌گیرید،‬
‫اما سعی می‌کنید یک نقطه میانی پیدا کنید.‬
‫به عنوان کسی که باید بین بخش خلاقانه‬
‫و بخش مالی و، می‌دانید، استودیو و چاد، زندگی کند، سخت است.‬
‫منظورم این است که او هرگز جواب "نه" را نمی‌پذیرد. و زیبایی و جادو از همین‌جا می‌آید.‬
‫ولی واقعاً موهات سفید می‌شه.‬
‫فکر می‌کنم نتیجه کار خودش گویای همه چیز است، درسته؟‬
‫شماره یک خیلی خوب بود.‬
‫امیدوارم شماره دو بهتر باشد، شماره سه بهتر باشد،‬
‫شماره ۴... بیشتر از همه به آن افتخار می‌کنم، چون فکر می‌کنم‬
‫از نظر قاب‌بندی، ترکیب‌بندی، عمق میدان، بیشتر از همه انیمه است.‬
‫چاد همیشه خیلی آگاه بوده‬
‫که جان ویک فرنچایزی است که سرشار از لحن است.‬
‫و این سبک سرجیو لئونه است، مثل اینکه آرام باش، در صحنه حرکت کن،‬
‫با شخصیت همراه باش.‬
‫چاد خیلی موافق این بود که زیاد جزئیات را قطع نکند.‬
‫او می‌خواهد تا حد امکان صحنه را بازتر بگیرد،‬
‫از نماهای ریلی و نماهای کرین و استدی‌کم استفاده کند.‬
‫بنابراین سعی می‌کردیم تا جایی که می‌توانیم دوربین را حرکت دهیم‬
‫تا حماسی‌تر و کلاسیک‌تر شود.‬
‫و بنابراین، حتی در اولین بحث‌ها،‬
‫همیشه مطمئن می‌شویم که، مثلاً،‬
‫آیا این حس مهم بودن را می‌دهد و آیا حس خاص بودن را می‌دهد؟‬
‫آیا حس این را می‌دهد که داریم تصویری ارائه می‌دهیم که ارزش مکث کردن داشته باشد؟‬
‫خیلی باحاله.‬
‫ساکره‌کر.‬
‫صحنه پایانی جان ویک.‬
‫اینجا قراره اتفاق بیفته؟‬
‫دوئل.‬
‫باید خیلی باحال بشه.‬
‫فقط اگه بتونیم بفهمیم چطوری نورش رو تنظیم کنیم و چطوری فیلم‌برداری کنیم‬
‫و چطوری اجراش کنیم و چطوری تدوینش کنیم‬
‫و چطوری موسیقی روش بذاریم، و خیلی باحال به نظر برسه، حله.‬
‫مخصوصاً که فیلم‌برداری رو تا... ۳۴ دقیقه دیگه شروع می‌کنیم.‬
‫و این‌چنین آغاز می‌کنیم.‬
‫بعد از قسمت سوم، انگار سوال بود که چرا؟‬
‫و من می‌گفتم، مثلاً، "چراش اینه که اون باید بمیره."‬
‫و فکر می‌کنم به محض اینکه این رو گفتم،‬
‫-تو-- تو انگار-- -نه، انگار "من هستم."‬
‫وقتی اینو میگی، دیگه تمومه، درسته؟‬
‫-و بعد باید بفهمی چطوری. -آره. چطوری؟‬
‫اگه قراره بمیره، باید یه جوری بسازیمش که ارزش داشته باشه.‬
‫و فکر می‌کنم این سخت‌ترین بخش بود، درسته؟‬
‫چون می‌دونستیم، یکی از اولین کارهایی که می‌خواستیم انجام بدیم، این بود که یه دوئل داشته باشیم.‬
‫در جای خود قرار گیرید، آقایان.‬
‫بعدش، می‌گی، "خب، ولی باید یه معنی داشته باشه، مثلاً..."‬
‫-آره. -دوئل من این بود که، "خب، اون می‌بره."‬
‫و تو می‌گی، "نه، نه، نه. اون باید ببازه.‬
‫ولی برنده میشه و به چیزی که میخواد میرسه."‬
‫خب، چطوری اونو از این زندگی بیرون بیاریم؟‬
‫-چطوری از همه چی خلاص شیم؟ -اوم.‬
‫و اینجاست که ما کل پیشینه داستانی شخصیت دانی رو درست کردیم‬
‫-در مورد نجات یک دختر. -آره.‬
‫و شخصیت هیرویوکی‬
‫دختری که از او زنده می‌مونه.‬
‫پس یه دوست رو از دست میدی و یه دوست مجبوره تو دوئل باهات بجنگه.‬
‫چون در اصل می‌خواستیم مارکیز باهات دوئل کنه--‬
‫-درسته، آره. -یه کم طول کشید.‬
‫مثل یه ساعتی بود که داشتیم مکانیسم درستش رو پیدا می‌کردیم.‬
‫-چطوری زمان جان ویک رو بگیم؟ -آره، دقیقا.‬
‫چد همیشه میگه که چقدر ایده‌ی دشمنان صمیمی رو دوست داره.‬
‫تو همه‌ی فیلم‌ها هست، مخصوصا تو جان ویک ۴، درسته؟‬
‫مثل رابطه‌ی کین و ویک‬
‫و این ایده که می‌تونی برادرت رو دوست داشته باشی،‬
‫ولی در عین حال بخوای برادرت رو بکشی.‬
‫دلم برات تنگ شده بود، جان.‬
‫خیلی خوبه که با یه دوست بشینی.‬
‫من عاشق مفهوم ژاپنی رازها و نجواهای پنهان هستم،‬
‫یعنی فقط یه جنگجو یه جنگجو رو می‌شناسه، فقط یه سرباز...‬
‫انگار که باید تو سنگرها با یه نفر باشی تا واقعا بشناسیش.‬
‫و فقط، منظورم اینه، فقط اون صحنه، دو تا مرد اونجا نشستن‬
‫هر دو می‌دونن که باید روز بعدش با هم روبرو بشن، فکر کردم که--‬
‫-تو یه کلیسا. -تو یه کلیسا.‬
‫ما نفرین شده‌ایم...‬
‫من و تو.‬
‫در این مورد توافق داریم.‬
‫کاری که همه ما سعی کردیم در جان ویک انجام دهیم‬
‫این است که جان ویک را به همه افراد در فیلم مرتبط کنیم،‬
‫تا او همیشه یک ارتباط داشته باشد، تا هیچ کس دور ریختنی نباشد.‬
‫و فکر می‌کنم به همین دلیل جان بسیار محبوب است، حتی اگر یک آدمکش باشد.‬
‫منظورم حتی ردیابی است که به معنای واقعی کلمه تازه او را ملاقات کرده است.‬
‫زیرا ما کلیشه‌های آدم خوب و آدم بد را نداریم،‬
‫ما می‌توانیم با روابطی از این قبیل بازی کنیم.‬
‫مثل دانی و او احتمالا در یک مقطعی بهترین دوست بودند.‬
‫در زندگی بعدی می‌بینمت، برادر.‬
‫مثلا، هیرویوکی بهترین دوست است، اما جان او را در خطر می‌اندازد،‬
‫و هیرویوکی از او دفاع می‌کند.‬
‫وقتی دوستی به صرفه باشد، ارزش کمی دارد.‬
‫بازی کردن با دوستی و پیوند و وفاداری این‌گونه، یک تجمل واقعی است.‬
‫آتش!‬
‫شما جان ویک ۱ را با افتادن جان ویک به پهلو شروع کردید.‬
‫بله.‬
‫و بعد، آنجا است.‬
‫او فیض خود را می‌گیرد.‬
‫-ما این فوکوس کوچک را انجام می‌دهیم. -بله.‬
‫بنابراین من از شما می‌خواهم که به سنگ قبر نگاه کنید.‬
‫وقتی می‌گویم "لارنس"، آنها به سمت شما می‌چرخند. شما بچرخید--‬
‫-و بعد من بچرخم. -دقیقا.‬
‫بسیار خوب.‬
‫این آخرین... نه آخرین برداشت نیست.‬
‫تو داری آخرین برداشت فیلم رو می‌گیری.‬
‫فکر کنم. هرچند، ممکنه نظرم عوض شه.‬
‫احتمالا فردا.‬
‫یا الان. همین الان نظرم عوض شد.‬
‫پس آخرین برداشت نیست؟‬
‫چرا؟ کی می‌خواد بدونه؟‬
‫یه برداشت دیگه چقدر هزینه داره؟‬
‫ما هنوزم خیلی درباره‌ی جان ویک و دنیای جان ویک حرف می‌زنیم.‬
‫ولی اینکه دقیقا جان ویک ۵ ساخته بشه یا نه، نمی‌دونم.‬
‫فکر می‌کنی الان کجاست، بهشت یا جهنم؟‬
‫کی می‌دونه؟‬
‫فکر کنم این فیلم‌ها خیلی، می‌دونی، فراواقعی هستن.‬
‫و ما ثابت کردیم که، می‌دونی،‬
‫آدم‌ها می‌تونن از همه‌جور چیزای دیوونه‌وار جون سالم به در ببرن.‬
‫پس، هر چی که ما بخوایم می‌شه.‬
‫-هنوز ایده‌هایی داریم... -می‌دونم. هنوز داریم...‬
‫...ایده‌هایی که هنوز انجام ندادیم، مرد!‬
‫یه کم عجیبه که بعد از یه دهه جان ویک بی‌وقفه،‬
‫یه استراحت داشته باشیم و چد بره یه فیلم دیگه بسازه.‬
‫من خودخواهانه امیدوارم که اون بره و بگه،‬
‫"کارگردانی یه فیلم معمولی این شکلیه.‬
‫می‌خوام برگردم به جان ویک، جایی که هر غلطی دلم بخواد می‌کنم‬
‫و کیانو هر کاری ازش بخوام انجام می‌ده."‬
‫از نظر خلاقیت، حتی اگه...‬
‫منظورم اینه که اگه من و تو فقط مثلاً هفت دقیقه‬
‫وقت بذاریم و بفهمیم چه کارهایی نکردیم،‬
‫و بتونیم برای ۵ ایده پیدا کنیم‬
‫و اینطوری بشه که... میدونی، بد نمیشه.‬
‫ویک دردسره. فقط یه دردسر متفاوت در یه روز متفاوته.‬
‫آره. ولی شاید بتونیم یه داستان دیگه برای گفتن پیدا کنیم‬
‫و یه غذای دیگه بپزیم.‬
‫بی صبرانه منتظرم ببینم بعدش چه اتفاقی میفته.‬
‫مثل مده. تغییر میکنه. نسل ها میان. تکامل پیدا میکنه.‬
‫بخشی از این جنبش بودن خیلی هیجان انگیزه.‬
‫مردم همیشه کلیپ‌هایی از فیلم‌های مختلف برام می‌فرستن.‬
‫"هی، ببین، دارن از جان ویک کپی میکنن" یا "دارن سعی میکنن گان‌فو کار کنن."‬
‫از این خوشم میاد.‬
‫میدونی، وقتی یه فیلمنامه میخونی و فقط نوشته،‬
‫"اکشن جان ویکی اتفاق میفته."‬
‫یه جورایی... لبخند میزنی.‬
‫انگار میگی، خب، این خیلی...‬
‫یه جورایی بی اهمیت جلوه اش میدم. ولی ته دلم میگم، "خیلی باحاله."‬
‫این الهام بخشه، چون رقابتی بودن چیزیه که ما رو به جلو میبره.‬
‫و اون رقابت با کارهاییه که قبلاً انجام شده، از جمله کارهای خودمون.‬
‫من هیچ رقابتی با چد تو ذهنم ندارم.‬
‫فکر نمی‌کنم هیچ رقابتی داشته باشم.‬
‫منظورم اینه که، اون کار خودشو میکنه.‬
‫داره... خب، اون تو دنیای خودشه.‬
‫اون ویک رو انجام میده. مثلاً، عاشق ویکه.‬
‫ویک داره چاد رو به فنا میده. چاد و کیانو، اونها ویک هستن.‬
‫اونها ویک رو خونریزی میکنن. ویک میمیرن. اونها مثل ویک هستن، میدونی؟‬
‫و به خاطر همینه که خیلی خوبه، میدونی؟‬
‫چون ویک درده.‬
‫ام... شاید ویک درده.‬
‫شاید اسم خیلی خوبیه برای این مستند.‬
‫فکر میکنم اگه یه چیزی باشه که فرایند ویک به من یاد داده،‬
‫فقط با تماشای کیانو و همه چی،‬
‫اینه که درد لزوماً چیز بدی نیست، میدونی منظورم چیه؟‬
‫درد فقط نتیجه نهایی‌ه، اغلب، از انتخاب‌های شجاعانه‬
‫یا خودتو نشون دادن یا تلاش برای برنده شدن.‬
‫آره، همه ما باید رنج بکشیم. همه ما باید سخت تمرین کنیم.‬
‫اما به نظر من، نه، راستش، من اینو دوست دارم.‬
‫اینه کاریه که من هر روز انجام میدم.‬
‫باید یه کم رنج بکشی تا بهتر بشی، میدونی؟‬
‫منظورم اینه که بدن‌هامون رنج میکشه. ذهن‌هامون رنج میکشه.‬
‫و من اینو دوست دارم.‬
‫ما میخوایم بهترینش کنیم.‬
‫و برای اینکه بهترینش کنیم، باید هر کاری که لازمه انجام بدی.‬
‫و بعضی وقتا درد داره. درد داره.‬
‫و به تو آسیب میزنه، و به آدمای اطرافت آسیب میزنه،‬
‫شاید به آدمایی که بهت نزدیکن.‬
‫اما ویک درد نیست. منظورم اینه که، ویک یه نعمته.‬
‫منظورم اینه، مثل جادوی فیلمه.‬
‫میدونی... همه ما به یه جایزه بزرگ خلاقانه و مالی رسیدیم.‬
‫میدونی، روزی نیست که نگذره و من نگم،‬
‫"لعنت به خدا که ویک بخشی از زندگیمه."‬
‫آیا این درد ارزشش رو داره؟ آره.‬
‫فقط درد زیادیه.‬
‫تبریک میگم.‬
‫عالیه.‬
‫آفرین. ممنون، بچه ها.‬
‫مثل یکی از بزرگترین هدایاییه که تو زندگیم داشتم.‬
‫خسته نباشی.‬
‫من یک دهه جان ویک داشتم، دهه ۵۰ زندگیم.‬
‫لعنت بهش.‬
‫نمیدونم میتونستم یه دهه دیگه مثل اون داشته باشم یا نه.‬
‫اوم...‬
‫آره، خیلی خیلی خوش شانس خواهم بود.‬
‫ولی، آره.‬
‫ویک درده. ویک جشنه.‬
‫ویک زنده موندنه. ویک تلاش برای آزاد بودنه.‬
‫ویک عزاداریه.‬
‫در برابر همه احتمالات، زنده موندن.‬
‫ویک دوستیه. ویک عشقه.‬
‫میدونی؟‬
‫همه‌ی اون ایده های بزرگ‬
‫تو این... فیلم اکشن.‬
‫و ویک بامزه‌ست. و جان ویک بامزه‌ست.‬