« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
‫ترجمه و زیرنویس: ‫علی کلان
به لطف و حمایت Milad
‫[ تماشاگران! ]
‫زمان.
‫حرکت.
‫زمان و حرکت.
‫کل تغییر قرن که منجر به چنین اختراعی شد.
‫بالاخره از حرکت و زمان عکس بگیرین.
‫ماره، مایبریج، ژانسن، ‫لوپرینس، بولی، خیلی‌های دیگه.
‫فکرشو بکن، باید تا 1891 صبر میکردن تا ادیسون ‫و دیکسون " کینتوسکوپ " رو اختراع کنند.
‫چند ثانیه زمان روی رول های کوچیک،
‫اون جعبه های تاریک که اولین ‫فیلم ها تو آمریکا توش نشون داده میشد.
‫هر تماشاچی تنها، سر پا، ‫جلوی جعبه تاریک خودش، اولین فیلم‌ها.
‫برادران لومیر با کارپنتیه دیگه چی اختراع کردن؟
‫خب، زمان رو عکاسی کردن.
‫زمان رو، اونها رو پرده انداختن.
‫آمریکا اولین فیلم ها رو اختراع کرد.
‫فرانسه سینما رو پیدا کرد.
‫سینما، بالاخره.
‫بالاخره، سینما.
‫الان اینجا، جلوی رومون، ‫چیزیه که سینما باید حلش کنه.
‫نه به خاطر اینکه پیش بینی میکنه، ‫بلکه به خاطر اینکه نیازش رو ایجاد میکنه
‫برای اینکه یه حس رضایت بده
‫و مخصوصا این قول رو نده که یه چیزی ‫ممکنه تو این تصویر اتفاق بیفته.
‫این یه تابلوییه که خیلی تصویر یه دورانیه
‫که نمایشگاه هاش نزدیک دو میلیون بازدید کننده داره.
‫ولی اون اکرانهای معروف و افسانه ای ‫فیلم های لومیر تو گرند کافه پاریس
‫فقط حدود 3000 بازدید کننده داشته، ‫اونم به زور تو یک سال.
‫در مقایسه با بوگرو، کر-روسل، اون نقاش نابی،
‫این نقاشی یه جورایی تو بازنمایی قول میده که یه چیزی
‫ممکنه اتفاق بیفته، ممکنه یهویی ‫بیاد، انگار که نقاش پیش بینی نکرده.
‫شاید ما الان تو یه فیلم لومیر هستیم ‫که یه رهگذر رو پیش بینی نمیکنه.
‫این شانسه، این اتفاقه.
‫این دقیقا همون سینماییه که از قبل وجود داشته.
‫ما تو سال 97 هستیم، از قبل ملودرام رو داریم.
‫مادر غمگین با نگاه پرمعناش،
‫که برای این بچه که داره ‫دست پدرش رو میگیره، ناراحته.
‫همه چی تو جزئیاته.
‫ناتورالیسم هم همینه، جزئیات.
‫و هرچی شخصیت ها به ما نزدیک تر میشن، ‫بیشتر واضح میشن.
‫در واقع یک سوگیری عمدی وجود داره، برای ‫قرض گرفتن از هنرهای دیگه به خاطر سینما
‫اینجا، چیز زیادی نیست.
‫یه ساحل بزرگ سفید، تقریبا مثل یه ‫پرده سینما، یه آتیش بازی خورشید
‫روی این زمینی که احتمالا خاکیه، ‫با این هندسه زیبای تصویر
‫که سایه شاخه ها رو تو پس زمینه نشون میده.
‫خب، اگه با دقت نگاه کنیم، خیلی چیزا داره اتفاق میفته.
‫این اتفاق غیرمنتظره‌ی حضور رهگذران، ‫ناگهان تبدیل می‌شود به حضور تماشاگران.
‫شاید اینا سایه های تماشاچی ها، ‫آدمهای پیاده، ولگردها باشن که دارن
‫نقاش رو نگاه میکنن که داره این صحنه رو میکشه.
‫این اثر هنری برای اولین بار نه تنها ‫نگاه یه نقاش رو نشون میده،
‫بلکه نگاه کسایی که دارن نگاه میکنن رو هم ‫نشون میده، که سایه هاشون تو خود تابلو میفته.
‫[ عصر معصومیت - مارتین اسکورسیزی ] ‫[ The Age of Innocence - 1993 ]
‫اِلن
‫برای انجام کارهام اومدم.
‫در واقع همين حالا رسيدم.
‫[ 1. اختراع عکاسی ]
‫همیشه میگن نقاش ها بودن ‫که عکاسی رو اختراع کردن.
‫من میگم نه، شیمی دان‌ها بودن.
‫خب، یه شب تو نوامبر، کمی بعد از ‫مرگ مادرم، داشتم عکسها رو مرتب میکردم.
‫امید نداشتم دوباره پیداش کنم.
‫خوب میدونستم که به خاطر این سرنوشت شوم، ‫که یکی از وحشتناک ترین جنبه های عزاداریه
‫هر چقدرم به تصاویر نگاه کنم،
‫دیگه هیچوقت نمیتونم اون چهره رو به یاد بیارم،
‫اون رو به طور کامل به ذهنم بیارم.
‫تو این عکسها، بعضی وقتها ‫یه قسمت از صورتش رو تشخیص میدادم،
‫مثلا نسبت بین بینی و پیشونی، ‫حرکت دست ها و بازوهاش.
‫فقط تیکه تیکه میشناختمش،
‫یعنی من اون چیزی که بود رو از دست میدادم.
‫و در نتیجه، کلش رو از دست میدادم.
‫اینکه جلوی یه عکس بگم، "این تقریبا خودشه"
‫برام دردناک تر از این بود که جلوی یه ‫عکس دیگه بگم، "این اصلا خودش نیست."
‫تقریبا.
‫با این حال، همیشه تو این ‫عکسهای مادرم، یه جای رزرو شده بود.
‫حفظ شده.
‫روشنایی چشماش.
‫اون لحظه فقط یه درخشش کاملا فیزیکی بود.
‫اثر عکاسی یه رنگ.
‫آبی، سبز، مردمک چشماش.
‫ولی همین نور یه جور واسطه بود،
‫که منو به سمت یه هویت اصلی میبرد.
‫اعجاز چهره ای که دوستش داری.
‫وقتی از یه چهره عکس میگیری، به من نگاه کنین.
‫از روحی که پشتشه عکس میگیرین.
‫عکاسی، حقیقته.
‫و سینما، 24 برابر حقیقت در ثانیه است.
‫[ 2. اولین بارهای من ]
‫یادمه اولین بعدازظهر شنبه‌ای ‫که مادربزرگم منو برد سینما،
‫خب، بالاخره با یه مرد جوون رفتم بیرون.
‫بله.
‫البته، همینطور با دلفین.
‫و یادمه چقدر مشتاق بودم ‫اون نمایشی که میخواستم ببینم رو تجربه کنم.
‫تو چی دلفین، تو قبلا سینما رفتی؟
‫آره مامان، سینما رفتم.
‫تو هنوز نرفتی؟
‫نه.
‫یادت رفته؟
‫نه، نه، ولی من فیلما رو تو تلویزیون تو نگاه کردم.
‫درسته، درسته.
‫آره، تلویزیون خوبه،
‫ولی بری سینما رو ببینی، کلاً یه چیز دیگه‌ست.
‫خب، بیا، تو برو اونجا بشین.
‫تو هم برو اونجا بشین.
‫چرا؟
‫چون آقا پسر همیشه باید طرف ‫خیابون باشه که از خانوم محافظت کنه.
‫و چون تو جوونی و سرزنده، باید محافظت کنی.
‫سلام خانم.
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫ما طبقه دوم میریم، لطفا.
‫ممنون.
‫بیا.
‫ممنون.
‫- ممنون خانم. ‫- پُل!
‫لطف دارید.
‫ببخشید.
‫داری چیکار میکنی اصلاً؟
‫میشه برین آبنبات بخرین؟
‫نه، پاشین بریم ردیف ششم بشینیم.
‫ردیف ششم.
‫من بین شما دوتا میشینم.
‫آروم باشین.
‫کِی شروع میشه؟
‫الان شروع میشه.
‫میدونی، یه بار، من سینما بودم،
‫یهو تصویر کلاً بهم ریخت.
‫به نظرم خیلی باحال اومد، ولی ‫چیزی که نمیدونستم این بود که فیلم
‫تو دستگاه گیر کرده بود و نور
‫که خیلی قوی بود، داشت فیلم رو میسوزوند، فهمیدی؟
‫خب، داره شروع میشه.
‫برگرد پسر، پرده رو ببین
‫سالن از این طرفه.
‫آره میدونم.
‫پرده رو ببین.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- خوشت میاد؟ ‫- آره.
‫کجا باید برم دستشویی؟
‫قبلاً
‫میخوای همراهت بیام؟
‫نه.
‫نه نمیخواد.
‫از اون راهرو برو بیرون
‫میبینی؟
‫- یه در کوچیک میبنی اونجاست. ‫- ساکت!
‫این برام خوبه.
‫روح آس.
‫تو هیچوقت چهره واقعی منو نخواهی شناخت.
‫زیر این نقاب، هیچکس هیچوقت نمیشناسه.
‫من بهت اجازه دادم راجع به من یه ‫مقاله بنویسی، که توش منو مسخره میکنی.
‫تو از من یه خیال ساختی.
‫هیچوقت نگو "برای همیشه" ، ‫از الان به بعد، تو مال منی.
‫بیا، میشه واقعا بریم؟ لطفا؟
‫یه کم آروم تر. هیس، نباید بلند صحبت کنی.
‫من میترسم!
‫چشماتو یه کم بپوشون، درست میشه.
‫بعدش بهتر میشه، میبینی.
‫مامانی، دیگه بریم.
‫میترسم.
‫گوش کن، عزیزم، باید بریم.
‫چرا؟
‫چون اون دختره خیلی خواهرت رو میترسونه.
‫من میمونم.
‫اصلاً نمیشه که تو اینجا تنها بمونی.
‫شما باید برین.
‫من میمونم.
‫پسر خوب باش.
‫کتتو بردار، بریم.
‫بیا، برو دیگه.
‫همچین کاری نمیکنیم.
‫ولی چی شد؟
‫دیگه اولین فیلم رو یادم نمیاد.
‫من میگم از همون تو شکم.
‫خب، من این اصطلاح رو استفاده میکنم چون
‫احتمالا تو شکم مادرم بودم.
‫و اون مخصوصاً از موبی دیک برام گفت.
‫خب، اون اولین فیلمیه که احتمالا دیدم.
‫خیلی وقته گذشته.
‫اولین فیلمی که دیدم، بین 13 و 14 سالم بود.
‫برای اولین بار دیدم
‫اولین بار نبرد الجزیره از " پونته‌کوروو " رو دیدم.
‫تو روستا.
‫و اون اولین باری بود که ‫سینما رفتم و اون صحنه رو دیدم.
‫و چون خانواده من خیلی، خیلی
‫شکنجه شدن تو جنگ الجزایر، ‫برای همین خیلی ترسیدم.
‫خیلی، خیلی ترسیدم.
‫فکر میکنم جن گیر فیلمیه ‫که منو بیشتر از همه ترسوند.
‫یه بار رفتم یه فیلم کره ای ‫دیدم به اسم بازگشت به بوزان.
‫سال پیش بود فکر کنم، یا دو سال پیش.
‫و اصلا نفهمیده بودم که فیلم ترسناکه.
‫و اونجا واقعا خوشم نیومد.
‫اصلا اون چیزی نیست که من تو سینما ترجیح میدم.
‫من عاشقشم.
‫ولی مخصوصا با دوستها، چون ‫تنهایی، بعدش، آدم تنها میترسه.
‫در صورتی که وقتی با دوستاتی، میتونی بهش بخندی.
‫بعدش، میتونیم همدیگه رو بترسونیم و اینا.
‫من طرفدار ردیف جلو نیستم.
‫دوست دارم دیدگاه تماشاچی هایی ‫که تو سالن هستن رو هم داشته باشم.
‫وسط، خیلی مهمه.
‫نمیدونم، سمت راست رو میبینم، سمت چپ رو میبینم.
‫دوست ندارم یه طرف یا یه طرف ‫دیگه باشم، یا جلو، یا خیلی عقب.
‫اصولا، شاید خیلی عقب.
‫ولی
‫.جای همیشگی من، وسطه
‫همینه. اون جای کوچیک منه.
‫وسط، یه طرف.
‫شاید یه کم ردیف پنجم، از پایین.
‫و یه طرف.
‫نمیدونم. همیشه اونجا حس راحتی میکنم.
‫به سمت عقب.
‫ولی باید خوب ببینم که کسی نیاد سراغم.
‫پس بیشتر، انتخابم به خاطر اینه که صندلی نباشه.
‫صندلی خالی باشه.
‫چون من به پرده ام نیاز دارم.
‫واقعا، که همه چیز رو ببینم.
‫دقیقا وسط، برام خوبه.
‫تو فیلم های اکشن که واقعا دوست داشتم،
‫لارگو وینچ بود، که خیلی ازش لذت بردم.
‫همچنین، بدیهیه، ماموریت های غیر ممکن، جیمز باند.
‫و تو فیلم های عاشقانه، دختران جوان روشفور.
‫اون واقعا فیلمیه که منو عمیقا تحت تاثیر قرار داد.
‫دو بار " پیتزای شیرین بیان " از پل توماس ‫اندرسون رو دیدم که پدرم رو خوشحال کنم.
‫چون هنوز ندیده بودش.
‫ولی به جز اون، فکر کنم تقریبا همه چی تمومه.
‫یه بار تو سینما سیگار کشیدم ‫و یه بار تو خونه سیگار کشیدم.
‫چه فیلمی بود؟
‫شوم.
‫چند بار دیدمش چون آدم ‫همه چی رو همون اول نمیفهمه.
‫اون " اعمال شیطانی " با بازی اندی لاو و ‫تونی لونگه. [ Infernal Affairs - 2002 ]
‫اولش نسخه اصلیشو دیدم.
‫بعدش، نسخه انگلیسیش رو دیدم ‫و چیزای دیگه ای رو کشف میکنی.
‫ولی بعدش، فیلم های اکشن هم.
‫"جان سخت" رو چند بار دیدم.
‫دنبال دوستهام گشتم که دوباره باهاشون برم ببینم.
‫و امسال، همه فیلمایی که از ‫اول ژانویه 2023 دیدم رو نوشتم.
‫خب، الان آخرای جولای هستیم.
‫تقریبا پنجاه تا یادداشت کردم.
‫مطمئنم که قبلا تو سالن سینما گریه کردم.
‫به چند مورد فکر میکنم که خاطره دقیقی ازشون ندارم.
‫وقتی کوچیک بودم، از مامانم که همه‌اش ‫جلوی فیلم ها گریه میکرد، ایراد میگرفتم.
‫و حالا، هرچی بزرگتر میشم،
‫بیشتر گریه میکنم وقتی یه چیز غمگینی اتفاق میفته.
‫و مامانم میخنده.
‫برام زیاد پیش میاد که تو سینما گریه کنم.
‫مثلاً، یادمه وقتی دزد دوچرخه رو دیدم.
‫همین.
‫نه، من هیچوقت تو سالن سینما گریه نکردم.
‫سینما، برای من، قوی تر از زندگی منه.
‫من میرم اونجا تا چیزایی رو ‫زندگی کنم که وقتش رو ندارم،
‫چیزایی که نمیتونم زندگی کنم.
‫من میرم اونجا تا احساسات شدید رو تجربه کنم.
‫فیلم مورد علاقه من، " فانی و الکساندر" ‫برگمانه، فیلمی که وقتی بیست سالم بود کشفش کردم،
‫وقتی تو سینما بلیط فروش بودم.
‫و اون فیلم، برای من، همه احساساته.
‫همه چی تمومه.
‫باشکوهه.
‫همیشه یه داستان کوچیکی تو ‫زندگی هر ابرقهرمانی هست.
‫نه قدرت های خارق العاده.
‫بلکه شخصیت، ارزش ها، ‫خواستن از مردم محافظت کنن.
‫این چیزیه که منو جذب ابرقهرمانها میکنه.
‫فقط قدرت های خارق العاده نیست.
‫نمیدونستم سینما اینه.
‫هیچوقت ندیده بودم... خیلی زیاد فیلم دیده بودم.
‫ولی فرق بین " مهمانی" بود، که به ‫نظرم باحال اومد [ La Boum - 1980 ]
‫، و شش ماه بعدش، "برای عشق‌هایمان" که ‫منو داغون کرد. [ À nos amours - 1983 ]
‫خیلی داغون کرد.
‫من رفته بودم سینما "داستان وست ‫ساید" رو ببینم، نسخه دومش رو
‫و آره، فکر کنم اون واقعا تنها فیلمیه که
‫خب، من از قبل داستان رو میدونستم، ‫ولی واقعا منو خیلی احساساتی کرد.
‫و واقعا منو... بهم انگیزه داد که موزیکال بنویسم.
‫و اون... خب واقعا داستان رو از حفظ بودم،
‫چون اون فیلم مورد علاقه منه،
‫ولی میدونستم تونی قراره ‫بمیره، ولی بازم گریه کردم و اینا.
‫و واقعا
‫مجذوب فیلم شده بودم.
‫و اون واقعا تجربه سینماییه که ‫بیشتر از همه روم تاثیر گذاشت.
‫همین.
‫"و سینما ناطق شد..."
‫[ 3. برای اِستنلی کاوِل ]
‫اروین پانوفسکی اینطوری میگه:
‫ماده فیلم ها، خود واقعیته.
‫خود واقعیت.
‫بازن هم همون ایده رو تاکید میکنه.
‫سینما موظفه که فقط از طریق واقعیت معنا بده.
‫یه عکس همیشه عکسی از واقعیته.
‫اگه به این اضافه کنیم که ‫سینما یه وسیله ابراز هست
‫که تصویر عکاسی شده روی ‫پرده انداخته میشه و جمع میشه،
‫سئوالمون این میشه که وقتی واقعیت روی پرده ‫انداخته میشه، چی سرش میاد؟
‫واقعیت، همون چیزهای واقعی یکم مرتب شده‌ست.
‫وقتی میخوای بفهمی، متن رو نگه میداری.
‫ولی من سعی نمیکنم چیزی رو نگه دارم.
‫و اگه صدا رو فریز کنی، ‫کاری که داری میکنی رو میکشی.
‫من نمیخوام بکشم. تو مثل مسلسل حرف میزنی.
‫خوبین خانم؟ زیاد مزاحمتون نمیشم؟
‫نه نه، همه چی خوبه.
‫ولی خب، ما داریم جلو کارتون رو میگیریم.
‫نه نه، مشکلی نیست.
‫چی میخونین خانم؟
‫دارم استنلی کاول میخونم، "جهان نگریسته".
‫خیلی باحاله.
‫ما الان داریم این متن رو تو کلاس بررسی میکنیم.
‫آره، این ترجمه فرانسویه.
‫و شما انگلیسیش رو میخونین؟
‫آره.
‫همه چی رو میفهمین؟
‫واقعا نه همه چی رو، ولی یه کمش رو آره.
‫شما هم کم اطلاعات ندارید!
‫میشه ازتون سوال بپرسیم؟
‫آره، حتما، این کار منه.
‫من همیشه از خودم میپرسم، وقتی میرم سینما،
‫چرا این حس رو دارم که دارم زندگی رو به یاد میارم؟
‫شما هستین که میرین سینما، پس اون زندگی شماست،
‫و فیلمی که میبینین بخشی از تجربه شما میشه.
‫و شما همچنین میگین که به یاد میارین، ‫پس این یعنی که،
‫در نهایت، فیلم ها هم بخشی از خاطراتتون میشن،
‫از خاطرات زندگیتون، دقیقا مثل خاطرات واقعی.
‫آره، ولی مثلا، وقتی میرم سینما، مثلا روز یا هرچی،
‫در واقع، کل زندگی روزمره متوقف میشه.
‫و دنیا معلق میشه.
‫و دنیا با وضوح و سرسختیش برات ظاهر میشه.
‫خب، این همون دنیوی بودن دنیاست؟
‫اینکه دنیا سرسخته؟
‫خب، نمیدونم دنیا سرسخته یا نه،
‫ولی چیزی که تو سینما هست،
‫اینه که ما چیزی شبیه به یه عکس داریم، ‫این چیزیه که کاول میگه.
‫سینما یه هنر عکاسیه.
‫یعنی اینکه، در واقع، یه ‫تصویر مستقیم از دنیا وجود داره.
‫دنیا مستقیم از طریق یه
‫وسیله فنی روی یه فیلم با یه دوربین ثبت میشه.
‫ولی آیا تو سینما، من شناختی از دنیا به دست میارم؟
‫چون، خب
‫من اصلا دلم نمیخواد برم سینما ‫اگه قرار باشه زندگی واقعی رو ببینم.
‫اون یه وسیله شناخت هست یا یه توهمه؟
‫:و کاول، وسط متن، نوشته که
‫"ماده فیلم ها، خود واقعیته ".
‫ولی واقعیت تو یه فیلم چیه؟
‫در واقع، اینو کاول نمیگه.
‫این بازنه، آندره بازن، که میگه که در واقع،
‫چیزی که سینما رو متمایز میکنه، ‫اینه که این واقعیت به خودی خود وجود داره.
‫ولی کاول کاملا موافق نیست، چون واقعیت،
‫برای اون، فقط ثبت نمیشه، ‫بلکه روی پرده هم انداخته میشه.
‫روی یه پرده انداخته میشه، این شمایید که اونو میبینین.
‫و در نتیجه این نمایش، در ‫واقع، یه چیز دیگه هم بهتون میده،
‫چیزی که بهش میگه " تولید نور " ، ‫اینکه دنیا هم دوباره ساخته میشه
‫چون روی این پرده است و شما،
‫شما اونجا میبینین که چی مهمه و چی مهم نیست.
‫ولی من این حس رو دارم که وقتی میرم ‫سینما، بهم کمک میکنه بهتر زندگی کنم.
‫من درست میگم یا کاملا اشتباه میکنم؟
‫معلومه که درسته.
‫خوشبختانه، ‫سینما کمک میکنه بهتر زندگی کنیم، معلومه.
‫اولش، درسته که به آدم این امکان رو میده
‫همه ما فیلم هایی رو میشناسیم که بهمون کمک کردن
‫لحظات سختی رو بگذرونیم، ‫فیلم هایی که زندگی رو تغییر میدن.
‫و بعدش فیلم هایی هستن ‫که بهتون اجازه میدن پیشرفت کنین،
‫خودتون رو تغییر بدین، و مخصوصا که بهتون اجازه ‫میدن تمرکز کنین روی چیزی که مهمه یا مهم نیست،
‫چیزی که تو زندگی واقعی همیشه ممکن نیست.
‫و سینما شما رو در معرض چیزی قرار میده که مهمه،
‫مثلا، به عنوان یه شخصیت، به عنوان یه لحظه.
‫و در نتیجه، بهتون اجازه میده که ‫دوباره دنیارو مال خودتون کنین.
‫بعدش، وقتی از صحنه سینما میایم بیرون،
‫خب، دوباره با دنیا آشتی میکنیم.
‫از کجا بدونم بیدارم یا خوابم؟
‫هیچ چیزی مثل خود تجربه نمیتونه بهتون یگه.
‫نمیتونین... نمیتونین بفهمین.
‫ولی اگه این سوال رو میپرسین، یعنی بیدارین.
‫وقتی واقعیت روی پرده انداخته میشه، چی سرش میاد؟
‫برای سوال کاول، باید یه جواب پیدا کنیم، ‫یا جواب هایی پیدا کنیم.
‫خب، واقعیت میدرخشه.
‫اولش، تصویر ساکن حمل و نقل ‫ریلی فرانسه اون زمان میاد.
‫افسانه رو میدونیم.
‫‏25 ژانویه 1896، تو لیون، ‫تو سالن سینماتوگراف لومیر،
‫وحشت اولین تماشاچیان در زمان ورود قطار ‫به ایستگاه، ترسیده بودن که قطار لهشون کنه.
‫آیا تماشاچیان واقعا از سالن فرار کردن؟
‫پشت این قطاری که داره جلو میاد، ‫یه تصویر دیگه رو می‌بینم،
‫و اون [تصویر] مربوط به اسطوره‌شناسیه.
‫لوکوموتیو، مثل یه مینوتور (هیولای اسطوره‌ای)، ‫به طور اجتناب ناپذیری داره به ما نزدیک میشه،
‫برای وحشت ما، لذت ما، ‫و تمام سکو تبدیل به یه هزارتو میشه.
‫سکو ایستگاه لا سیوتا، یک روز ‫کدر و گرفته در سال 1896
‫اون قطار.
‫منم تو قطار دالبک هستم.
‫چه تصویری دقیق تر از جستجوی ‫پروست میتونم داشته باشم، جز شانزلیزه،
‫فیلمبرداری شده تو همون سال، ‫وقتی مارسل عاشق ژیلبرت شده بود؟
‫حقیقت مستند؟
‫اسطوره شناسی؟
‫تکه هایی از رمان ها؟
‫مطمئنا، ما همچنین جلوی استعاره ای ‫از یه رابطه جنسی هستیم،
‫هراس‌انگیز، مورد انتظار، ‫وقاحت رنگ دیگری از وحشت.
‫یه روز، یه فیلمبردار دوربینش ‫رو به جلوی یه لوکوموتیو وصل کرد
‫تا باهاش وارد تونل بشه و چیزی رو ‫فیلمبرداری کنه که نشون داده نمیشه.
‫دوربین واقعیت رو ثبت میکنه.
‫اون معنا رو به ما برمیگردونه.
‫بودلر قلب دنیای مدرن رو لمس کرد ‫و اون [قلب] ملالته.
‫دستگاه برادران لومیر این دنیای ‫مدرن رو روی پرده انداخت.
‫وقتی واقعیت روی پرده انداخته میشه، چی سرش میاد؟
‫خب، اون [واقعیت] از معنا می‌درخشه.
‫بالاخره، دنیا معنا میده.
‫بالاخره، دنیا لبریز از معنا میشه.
‫بالاخره، دنیا معنا پیدا می‌کنه.
‫[ 4. درسهایم ]
‫تو 14 سالگی، تنهایی با تراموا میرفتم لیل.
‫خیلی به جسارتم افتخار میکردم.
‫تصمیم گرفته بودم برای خرید بلیط سینما ‫سنم رو بیشتر نشون بدم.
‫اعه، سلام.
‫سلام.
‫لطفا، یه بلیط برای " فریادها و نجواها " میخوام.
‫تنهایی اومدی؟
‫آره.
‫چند سالته؟
‫‏16 سالمه خانم.
‫بیا، بده به من، میگیریمش.
‫پول خرد ندارم.
‫مهم نیست.
‫ممنون.
‫سالن سمت راست.
‫راست.
‫خیلی ممنون.
‫خیلی حوصله ات سر میره.
‫بيا اينجا.
‫توي آينه يه نگاهی به خودت بنداز
‫تو زیبایی.
‫شاید از زمان ما هم زیباتر.
‫ولی تو تغییر کردی.
‫ميخوام متوجه بشی که تغيير کردی
‫نگاهت بريده و سريع شده ‫با گوشه چشم خودتو برانداز کن
‫عادت کردی چشم هات باز و بی حالت باشه
‫و رک و بی‌پرده نگاه کنی.
‫‏ "فریادها و نجواها" اولین برگمان من روی پرده بود.
‫چهره زن ها مثل منظره ها بزرگ بودن.
‫بالاخره از تصاویری که نگاه میکردم کوچیک‌تر بودم.
‫دليل اين چين خوردگی‌ها رو می دوني ؟
‫خونه ام رو پیدا کرده بودم.
‫سهل انگاري.
‫تو فیلم های چیمینو، منظره های ‫آمریکایی مثل چهره ها بزرگ بودن.
‫ما کلیساها رو داشتیم.
‫اونا " گرند کنیون " و "مونومنت ولی " رو داشتن.
‫حیرت من جلوی نسخه ترمیم شده " شکارچی گوزن ".
‫تو سال 2013 تو سالن گراند اکسیون.
‫به نظر میومد دنیا از پرده سرریز شده.
‫[ 5. یک وعده خفن و چشمگیر ]
‫چون، از زمان آلیس گی،
‫برای اولین بار، حرکت آب رو میشد نشون داد.
‫چون برای اولین بار، جمعیت رو ‫میشد نشون داد که ما رو در بر می‌گیره.
‫چون جمعیتی که ما هم جزوش هستیم، ‫حرکات آب رو داره.
‫و بالاخره، ما روی پرده ظاهر شدیم.
‫[ بازگشت به خانه - ژانگ ییمو ] ‫[ Coming Home - 2014 ]
‫چون دوربین میدونه چطور برف رو ثبت کنه.
‫اَبل گانس نبرد بناپارت جوان رو فیلمبرداری کرد.
‫[ ناپلئون - اَبل گانس ] ‫[ Napoleon - 1927 ]
‫چون سینما میدونست چطور برف رو ثبت کنه.
‫ملویل گلوله برفی دارژلوس رو پرتاب میکرد ‫که درست به قلب پل میخورد.
‫[ کودکان وحشتناک - ژان-پیر مِلویل ] ‫[ Les Enfants terribles - 1950 ]
‫[ ایمنی آخر از همه! ‫- فِرِد سی. نیومِیِر. سَم تیلور ] [ Safety Last! -1923 ]
‫چون سرگیجه رو میشه فیلمبرداری کرد.
‫[ گزارش اقلیت -استیون اسپیلبرگ ] ‫[ Minority Report -2002 ]
‫چون آب رو میشه فیلمبرداری کرد.
‫[ کینگ کونگ - جان گیلرمن ] ‫[ King Kong - 1976 ]
‫چون آتیش رو میشه فیلمبرداری کرد.
‫[ جان سخت - جان مک‌تیرنان ] ‫[ Die Hard - 1988 ]
‫چون هر حرکتی یه عمله.
‫ما تونستیم سربازهای شکسپیر باشیم.
‫اونا دیگه روی صحنه نبودن یا ‫تو یه قاب محصور نشده بودن.
‫این ماییم که الان سربازهای شکسپیر هستیم.
‫[ ناقوس‌های نیمه‌شب - اورسن ولز ] ‫[ Chimes at Midnight - 1965 ]
‫این ماییم که شمشیر رو میچرخونیم، سوار اسب میشیم.
‫[ آشوب - آکیرا کوروساوا ] ‫[ Ran - 1985 ]
‫از این درخت به اون درخت پرواز میکنیم، ‫شمشیر در امتداد بازوهامون بود
‫[ نشانی از ذن - کینگ هو ] ‫[ A Touch of Zen - 1971 ]
‫ما تونستیم به بانک ها حمله کنیم.
‫[ نقطهٔ شکست -کاترین بیگلو ] ‫[ Point Break -1991 ]
‫یه قطار رو از ریل خارج کنیم.
‫[ نبرد راه آهن - رنه کِلمان] ‫[ La bataille du rail - 1946 ]
‫[ فقط فرشتگان بال دارند -هاوارد هاکس ] ‫[ Only Angels Have Wings - 1939 ]
‫هواپیماها رو هدایت کنیم.
‫[ صخره نورد - رنی هارلین ] ‫[ Cliffhanger -1993 ]
‫سلاح های دفاعی، سپرهای ماهرانه رو به دست بگیریم.
‫[ بیگانه‌ها - جیمز کامرون ] ‫[ Aliens - 1986 ]
‫چون سینما به جای نگاه ما، دنیایی رو ‫قرار میده که با خواسته‌هامون سازگاره.
‫ما به بت های خرطوم دار سلام کردیم.
‫تخت هایی که با جواهرات درخشان تزئین شده بودن.
‫کاخ های پر نقش و نگاری که شکوه افسانه ایشون ‫برای بانکدارای شما یه رویای ویرانگر بود.
‫لباس‌هایی که برای چشم‌ها یه مستی بودن.
‫زن هایی که دندون ها و ناخونهاشون رنگ شده.
‫و شعبده بازهای ماهری که مار نوازششون میکنه، ‫دوباره و دوبازه.
‫[ رود - ژان رنوار ] ‫[ Le Fleuve - 1951 ]
‫ای مغزهای بچه‌گونه!
‫پرده، دنیا رو به عنوان یه نمایش به ما هدیه داد.
‫[ تیر شکسته - جان وو ] ‫[ Broken Arrow - 1996 ]
‫[ نابودگر 2: روز داوری - جیمز کامرون ] ‫[ Terminator 2: Judgment Day - 1991 ]
‫این برای پل ددالوسه یا ما -... اوم... ببخشید آقا.
‫ببخشید.
‫میشه من... میشه برم؟
‫برای سینما تِکه.
‫برو ددالوس.
‫خیلی ممنون.
‫ممنون.
‫خوبی؟
‫آره.
‫ممنون.
‫FRANCOFILMS@
‫خیلی ممنون.
‫موفقیت آمیز نبود، ها؟
‫تقریبا هیچکی نیست.
‫دلیل نمیشه فیلم بد باشه.
‫ولی تو از کجا یه همچین فیلمی پیدا کردی آخه؟
‫فیلم وحشتناکه؟ اسم فیلمت چیه؟
‫- دسته گل های کوچیک؟ ‫- گل های مینای کوچیک رو پوستر نوشته.
‫اسمش وحشتناکه.
‫تو عاشق فیلم های بلغاری هستی.
‫به زودی فیلم شروع میشه.
‫- ممنون. ‫- سلام. سلام.
‫این یه فیلم چکیه.
‫فرقی نمیکنه.
‫فیلم رو از کجا پیداش کردی؟
‫تو " سادول " پیدا کردم.
‫سادول چیه؟
‫یه... یه کتابه.
‫کتاب بابامه.
‫یه جورایی، اگه بخوای، یه تاریخچه از سینماست
‫یه کم، با عکس ها، توضیحات و اینا. فیلم های مهم.
‫ای وای، بیچاره. بهت کمک میکنم.
‫خب، بچه ها، فیلم 10 دقیقه دیگه شروع میشه.
‫زود باشید.
‫این یه فیلم روسی یا بلغاریه یا... این یه فیلم چکیه.
‫این یه فیلم چکیه.
‫اسم فیلم هست... گل های مینای کوچک.
‫این فیلم ها رو خیلی دوست خواهی داشت.
‫تو هیچوقت تو تلویزیون نمیبینیش، پس ازش لذت ببر.
‫و مخصوصا، وقتی زندگی رو دوست داریم، ‫میریم سینما.
‫این، احمقانه ترین جمله ایه که تا حالا شنیدم.
‫چرا؟ تو زندگی رو دوست نداری؟
‫نمیدونم. یه کم بهش مشکوکم.
‫کتاب ها یا فیلم ها رو ترجیح میدم.
‫تو خیلی رو مخی، دوست من.
‫میدونم که رو مخم، هم نوع من، برادر من.
‫[ بابونه‌ها - و‌را خیتیلووا ] ‫[ Daisies - 1966 ]
‫ممنون.
‫ببخشید، پس من میخوام فیلم رو بهتون معرفی کنم.
‫من ندیدمش، ولی سعی میکنم چیزایی که ‫در موردش میدونم رو براتون تعریف کنم.
‫خب، اسمش هست... ممنون.
‫اسمش هست گل های مینای کوچک.
‫تو سال 1966 توسط ورا " خیتیلووا " ساخته شده.
‫پس یه کارگردان چِکیه.
‫ورا خیتیلووا یه مدرسه فیلم تو پراگ رفته.
‫یه داستان کوچیک بگم، اونجا، فیلم ‫" سایه‌ها " ی جان کاساوتیس رو دید.
‫یه فیلم نسبتا مهم تو ایالات متحده است که منم ندیدم.
‫ولی خب.
‫تو این فیلمه که یه جور میل به آزادی رو کشف می‌کنه.
‫یه عالمه فرم و رنگ جدید اختراع میکنه. ‫کلاً واقع‌گرایی رو رد میکنه.
‫امیدوارم اینو رو پرده ببینیم.
‫فیلم رو سانسورچی‌ها ممنوع میکنن.
‫عدش هم که، خب، دو سال بعدش، بهار پراگه دیگه.
‫تانک های روسی شهر رو اشغال میکنن.
‫خیلی از هنرمندا فرار میکنن.
‫بقیه رو میندازن زندان. بعضی‌ها هم شکنجه میشن.
‫بعدش هم که، خب، دیگه... قیام رو سرکوب می‌کنن.
‫همین دیگه. نمایش خوبی داشته باشید.
‫کمک میخوای؟
‫نه ممنون، خوبم، تموم شد.
‫نمیخوای بری فیلم رو اونجا ببینی؟
‫نه ممنون، میخوام پیش تو بمونم.
‫خب، بیا اینجا، از اینجا میتونی ببینی.
‫خوبه.
‫[ 6. حقیر شده‌ها و رنجیده‌ها ]
‫[ همین حالا گل لاغر پر میکشد - پُل مِیِر ] ‫[ Déjà s'envole la fleur maigre - 1960 ]
‫تحقیر شده ها و رنجیده ها.
‫چون این سرنوشت دوست داشته نشده‌هاست ‫که ما توش شریک بودیم.
‫و این رو یه قول میدونم.
‫که سینما اول برای بی چیزها و بچه ها اختراع شد.
‫برای کسایی که نمیتونن بخونن.
‫من روسپی فیلم اروپا 51 رو یادمه.
‫وقتی خون سرفه میکرد.
‫[ اروپا 51 - روبرتو روسلینی ] ‫[ Europe '51 - 1952 ]
‫من موشت رو یادمه، که از خوندن امتناع میکرد.
‫[ موشت - روبر ِبِرسون ] [ Mouchette - 1967 ]
‫چطور دنبال یه تخت بگردیم تا از خیابون دوری کنیم.
‫[ سفر به سوی روشنایی - استوارت هیسلر ] ‫[ Journey into Light - 1951 ]
‫فیلم ها مدام از شکست خورده ها استقبال کردن.
‫[ سفرهای سالیوان - پرستون اِسترجِس ] ‫[ Sullivan's Travels - 1941 ]
‫[ قول یولا - دیوید وارک گریفیث ] ‫[ Iola's Promise - 1912 ]
‫از زمان گریفیث، یه اشتباه هست که مدام منو آزار میده
‫چهره نادیده گرفته شده سرخپوست.
‫[ پاییز شاین - جان فورد ] ‫[ Cheyenne Autumn - 1964 ]
‫ما فقط میتونیم واقعا کسی رو ‫فیلمبرداری کنیم که میشناسیمش.
‫شناختن.
‫تو فیلم "پاییز شاین" ، این وظیفه فورد بود.
‫شناختن چهره شکست خورده ها.
‫ایستادن جلوی دوربینش.
‫فورد بالاخره تو نور کامل فیلمبرداری میکرد.
‫یه قوم، که تو سایه محصور شده بودن.
‫[ نبعیدی‌ها - کنت مکِنزی ] ‫[ The Exiles - 1961 ]
‫من زیاد یادم نمیاد وقتی بچه بودم.
‫بعد از اینکه مادرم مُرد.
‫یا حتی قبلش.
‫برای همینه که خوشحالم رفتم لس آنجلس.
‫تمام عمرم، میخواستم تو کلیسا ازدواج کنم.
‫میخواستم لباس عروسی بپوشم.
‫آدمای زیادی نبودن.
‫ولی میخواستم تو کلیسا ازدواج کنم.
‫و متبرک بشم.
‫بچه چطوره؟
‫میخوای بچه رو حس کنی؟
‫اینجا میتونی حسش کنی.
‫تکون میخوره.
‫داره لگد میزنه.
‫داره میپره بالا.
‫من میستی آپهام رو میشناختم.
‫مرگش یه غم بی پایان بود.
‫میستی تو کالیسپل، مونتانا به دنیا اومد.
‫اون " بلک فیت " بود.
‫[ رودخانه یخ‌زده - کورتنی هانت ] ‫[ Frozen River - 2008 ]
‫شبی که خبر مرگش رو شنیدم، ‫داشتم به مریلین مونرو فکر میکردم.
‫مطمئنا بخاطر اینکه تو وجود هر دو بازیگر،
‫حس تراژدی و زخم های بازشون ‫تونسته بودن به موهبت تبدیل بشن.
‫شادی، رنج، معصومیت، وحشیگری درهم آمیخته.
‫هر لرزششون.
‫من مجبور نيستم نگران اينجور چيزها باشم، ‫شوهرم مرده
‫وقتي داشت فرار مي‌كرد تو رودخونه غرق شد
‫تو رودخانه یخ‌زده، یه ویژگی منو خیره کرد.
‫لیلا، با وجود نابینایی، مثل صخره محکم بود.
‫اين يه " تی " هستش.
‫کوریش ازش محافظت کرد.
‫چون بعضی وقتا باید چشمتو ببندی ‫به روی این همه کثافت‌کاری تو دنیا.
‫لیلا با یه عینک یهویی شفا پیدا کرد، ‫ولی از ناتوانی می‌لرزید.
‫تبدیل کردن ترس هامون به هنر کار سختیه.
‫و آسیب‌پذیری میستی، که در یک منطقه ‫حفاظت‌شده سرخپوستی به دنیا اومده،
‫یک پیروزی سرخپوستی بود.
‫وقتی دیگه هیچی نداری، جز غرور
‫و اطمینان از اینکه یک بازیگر بزرگ هستی.
‫میستی اون بچگی‌ای که نداشت رو به ما هدیه می‌داد.
‫می‌گفتم، مرلین.
‫برای سرودن مرگ میستی آپهام، به یک ‫رباعی از " امیلی دیکنسون " نیاز داریم.
‫"اگه من زنده نبودم وقتی سینه‌سرخ‌ها میان"
‫"به اون یکی که شال گردن قرمز داره ‫یه خرده نون یادگاری بدین"
‫خیلی سخته پیدا کردن اون خرده "یادگاری".
‫ای کاش میستی خوابیده بود،
‫ای کاش فردا بیدار میشد، و ما با هم بازی میکردیم.
‫[ 7. عشقها ]
‫اون، ولی من، نمیدونم چیکار کنم.
‫من ولش نمیکنم.
‫پگی سو... پگی سو
‫ما هیچوقت برنگشتیم.
‫- اینجا، تموم شد. ‫- فردا برمیگردیم.
‫صبر کن.
‫ببخشید.
‫معذرت میخوام.
‫این پاوله.
‫فکر کنم این همون پسره تو مهمونیه.
‫اونه، درسته؟
‫آره، اونه. ولی بیا، مزاحمش نشیم.
‫اون ما رو راه میده.
‫- بهتره بریم خونه تو. ‫- بهتره بریم ببینیمش.
‫نه.
‫چرا، صبر کن.
‫ببخشید. ما یه نفر رو میشناسیم، در واقع.
‫اون یه نفر رو میشناسه.
‫آره، باشه.
‫ولی ما یه نفر رو میشناسیم.
‫اوه، ببخشید، خانم.
‫آیا سینما یه مکان مخفیه یا عمومیه؟
‫در هر صورت، یه جای اروتیکه.
‫پاول، منو میشناسی؟
‫اسمم والریه.
‫من دوست سیلویا هستم.
‫- والری. ‫- آره، ما تو مهمونی همدیگه رو دیدیم.
‫یه نمایش از کوپولا رو یادمه که اونجا،
‫با خجالت زیاد، دو تا زن جوون رو تو صف دیدم.
‫من میشناختمشون.
‫من یه رابطه غیرممکن با یکی از اونا داشتم.
‫رد شدن از صف بی‌ادبیه.
‫عیب نداره، ما پاول رو می‌شناسیمش.
‫سلام.
‫مزاحم نیستیم آقا؟
‫نه، اصلا.
‫خوبی؟
‫آره.
‫ناتان میاد؟
‫نه، داشت کار میکرد.
‫آره، درسته.
‫پس بریم.
‫خب آره.
‫واقعا از دیدنت خیلی خوشحالم.
‫منم همینطور.
‫آره، ما با دخترا اومدیم بیرون.
‫اومدیم مخ بزنیم.
‫آه، خفه شو.
‫پس، میری فیلم کوپولا رو ببینی؟
‫دوباره دارم میبینمش.
‫آه، پس تو قبلا فیلم رو دیدی؟
‫- آه آره، دیروز. ‫- و چرا دوباره میری؟
‫خب، فیلم‌هایی که برام مهم ‫هستن رو دوست دارم چند بار ببینم.
‫- چند بار؟ ‫- نمیدونم.
‫- سه بار. ‫- سه بار؟
‫ولی چرا؟
‫خب، بار اول برای کشف کردنه.
‫بار دوم... سه بار، برای تحسین کردنه.
‫و بعدش، برای یادگیریه.
‫خب، شما میاین؟
‫تو با ما میای؟ ما وسط، ردیف سوم میشینیم.
‫آه نه، من نمیتونم فیلم ها رو وسط سالن ببینم.
‫من میرم کنار، ردیف هفتم، صندلی دوم.
‫بعدا میبینمت.
‫ببخشید.
‫(داره بهت نگاه می‌کنه.) (-ول کن.)
‫(-خیلی خوشگله.)
‫(خیلی رو مخی.)
‫سلام.
‫خوبی؟
‫- خب، اون میدونه؟. ‫- چی رو؟.
‫واقعا داره درس می‌خونه؟
‫آره دیگه.
‫و بعد، تو میدونستی که پاول قراره بیاد؟
‫خب نه.
‫من چیکار کردم؟
‫- خب؟ ‫- خوشتون اومد؟
‫عاشقش شدم.
‫تو، خوشت اومد؟
‫حالا، وقتی دوباره میبینمش، اشکم درمیاد.
‫من هیچوقت تو سینما گریه نمیکنم.
‫به نظرم کاملا احمقانه است.
‫من، بعضی وقتا گریه میکنم.
‫در هر صورت، فیلم رو خیلی دوست داشتم.
‫هی، خودتو بپوشون. نگاه کن.
‫خیس آب شدی! ببین.
‫نگاه کن. از سرما میمیره.
‫و نمیخواین بریم یه قهوه بخوریم، هر سه تامون؟
‫نه.
‫من باید برم.
‫خداحافظ.
‫فردا دوباره میبینمت؟
‫خوبه.
‫- میخوای بریم یه نوشیدنی بخوریم؟ ‫- بستگی داره.
‫- اگه یه جایی رو میشناسی، دنبالت میام. ‫- آره، یه جایی رو میشناسم.
‫بعد از نمایش، من یه ماجرای
‫به همون اندازه غیرممکن با دومین زن جوون داشتم.
‫پس اینطوری، تو عاشق فرانسیس فورد کوپولا هستی؟
‫آره.
‫آره، تحسینش می‌کنم.
‫اون کسیه که برای من خیلی مهمه.
‫اوه.
‫پس تو یه آدم پرشوری هستی؟
‫- اوه... آره. ‫- آره.
‫یه کم... یه کم آره، فکر کنم.
‫آه، صبر کن.
‫فکر کنم... یه چیزی ریخته، نگاه کن.
‫آره، صبر کن. تکون نخور.
‫صبر کن، من اینو میفرستم.
‫تو دستمال پارچه ای داری، ها.
‫شبیه پیرمردا شدم؟
‫- قدیمی شده؟ دهاتیه؟ ‫- نه.
‫خیلی دوست داشتنیه.
‫دیگه بریم.
‫چیکار کنیم؟
‫چیکار چی؟
‫من هیچوقت اول نبوسیدم.
‫منم همینطور. هیچوقت.
‫هیچوقت؟
‫همیشه دخترا هستن که قدم اول رو برمیدارن.
‫و این یه قانونه.
‫هیچوقت قدم اول رو برندار. من خیلی خجالتیم.
‫- خب پس ما گیر افتادیم. ‫- آره.
‫ولی میتونیم سنگ کاغذ قیچی بازی کنیم.
‫اون چیه؟
‫یه سنگ کاغذ قیچی.
‫آره.
‫و کسی که ببازه سعی میکنه اون یکی رو ببوسه.
‫رادو پاراتو، این قانون مطلقه.
‫ما به قانون احترام میذاریم.
‫- باشه، ولی تو میبازی. ‫- آره، خودت رو نشون بده، خودت رو نشون بده.
‫- سنگ. ‫- کاغذ-قیچی.
‫سنگ. کاغذ، قیچی.
‫فکر کنم باید یکم جسارت به خرج بدی.
‫سیلویا ازت خوشش میاد.
‫من نمیتونم اینو بهت بگم.
‫نمیدونم.
‫اون خیلی آزاد نیست.
‫تو هم خیلی آزاد نیستی.
‫این که قطعیه.
‫ولی من اخلاق تندی دارم.
‫[ در یک شب اتفاق افتاد - فرانک کاپرا ] ‫[It Happened One Night - 1934 ]
‫اینجوری شب آروم‌تری خواهیم داشت، فکر کنم.
‫این؟
‫موقع استراحت دوست دارم حريم خودم رو داشته باشم.
‫آره، توي مسائل احترام خيلي حساسم ‫چشم‌هاي فضول اذيتم مي‌کنن
‫به ديوارهاي "اريحا" بنگر.
‫شايد به اون ضخامتي نباشن که "يوشع" نبی ‫با شيپورش اون‌ها رو فرو ريخت
‫ولی خیلی امن‌تر.
‫مي‌بيني که،
‫شيپوری هم ندارم.
‫حالا برای اين‌که نیّت پاکم رو بهت نشون بدم
‫بهترین پیژامه‌‌ام رو بهتون میدم.
‫دوست نداری به قوم بنی‌اسرائيل بپيوندی؟
‫نمی‌خوای بپیوندی؟
‫کلارک گیبل پتو رو مثل یه دیوار بینشون کشید،
‫و کلودت کولبرت به زودی به ‫اردوگاه اسرائیلی ها ملحق میشه.
‫بلافاصله، پتو تبدیل به دیواری میشه...،
‫که ما یه اتحاد مطلوب رو روی اون به تصویر میکشیم
‫پس کی یوشع شیپور رو می‌زنه،
‫که دیوارهای اریحا فرو بریزن؟
‫شما کی هستید؟
‫من کی هستم؟
‫من بلبلی هستم که تو شب زاری می‌کنه.
‫و اریحا تسلیم شد.
‫شما یه اسم دارید، درسته؟
‫آره، من یه اسم دارم.
‫پیتر وارن.
‫پیتر وارن!
‫صبح، جولیا رابرتز و هیو گرانت تو یه ‫تخت با ملحفه های سفید از خواب بیدار میشن.
‫[ ناتینگ هیل - راجر میشل ] ‫[ Notting Hill - 1999 ]
‫چرا مردا اینقدر به برهنگی و سینه‌ها خیره میشن؟
‫چرا اینقدر به این موضوع علاقه مندید؟
‫اونا فقط سینه‌ان.
‫به هر حال، نیمی از بشریت اون رو دارند.
‫به زودی ویلیام تاکر به آرامی برای ‫دیدن زیر ملحفه ای که
‫برهنگی آنا اسکات رو از ما پنهان میکنه، میره.
‫کی تا حالا لختِ جولیا رابرتز رو دیده؟
‫هیو گرانت با یه حرکت کوچیک، ملافه رو بلند می‌کنه.
‫به اندازه کافی بالا میبره. سرش رو رد میکنه و میبینه.
‫هیو گرانت ناگهان تبدیل به مردی ‫میشه که مقدسات جولیا رابرتز رو دیده.
‫ما که هیچی ندیدیم.
‫ولی ملافه‌ها پرده‌ای هستن که ما روش
‫سینه‌ای که ازمون دریغ شده رو به تصویر می‌کشیم.
‫چون صفحه نمایش آشکار میکنه و ‫ملحفه های سفید استعاره ای از اون هستن.
‫روی صفحه نمایش، یه معجزه ناب سینمایی.
‫شکوه لبخند هدیه داده شده از جولیا رابرتز.
‫یا یه اشک گوشه چشم کلودت کولبرت.
‫[ 8. "سانسیِه" سال 1980 ]
‫تو سانسیه، پاسکال کنه جلوی ما دانشجوهاش
‫داشت نمودار سه تا دستگاه ‫دموکراتیک نمایش رو می‌کشید.
‫اول تئاتر.
‫تئاتر یونانی.
‫رژیم شهر، سیصد یا چهارصد سال قبل از میلاد مسیح،
‫در دموکراسی آتنی، هر رای منحصر به یک فرد بود.
‫خب، تو تئاتر، هر صندلی منحصر به فرد خواهد بود.
‫اینجا، دیدگاه هر تماشاگر خاصه، غیرقابل جایگزینیه.
‫نگاه کنید.
‫یه تماشاگر پشت مرد ‫و اشکهای روی صورت زن رو میبینه.
‫یکی دیگه هر دوشون رو از نیم رخ میبینه.
‫یکی دیگه، یه نمای باز.
‫اگه یه تماشاگر، فقط یه نفر، صندلی ‫خودش رو تو یه شب خاص...
‫از یه اجرا اشغال نکرده باشه،
‫دیدگاهش، زاویه دیدش نسبت به نمایش ‫برای همیشه از دست میره.
‫و برای کل بشریت.
‫و بعد، خیلی بعدتر، انقلاب صنعتی از راه میرسه.
‫پس، دموکراسی نیابتی.
‫پس، سینما.
‫نمایش دیگه نمایش یه شهر نیست، نمایش یه ملته.
‫سینما، یه ملتی که داره خودشو می‌سازه.
‫به آمریکا فکر کنید، فورد، اتحاد جماهیر ‫شوروی، آیزنشتاین، ایتالیا، روسلینی.
‫تایوان، هنگ کنگ، که اندازه یه شهر رو ‫داره و رویای یه کشور رو در سر میپرورونه.
‫فیلم های کونگ فویی، ‫تا حالا فیلم های کونگ فویی دیدید؟
‫تو سینما، هر تماشاگر بلیط خودش رو میخره.
‫و اون مثل یه برگه رای میمونه.
‫اینجوری، هر تماشاگر ‫دیدگاه خودشو به فیلمساز تفویض می‌کنه
‫تو یه سالن سینما، همه ما یه ‫دیدگاه رو به اشتراک میذاریم.
‫همونی که توسط دوربین ثبت شده.
‫پس، تو تئاتر، ما تنهاییم، ولی تو سینما، ما چند نفریم.
‫در نهایت، ما با همیم، دیگه. همینه؟
‫نه، نه، فکر کنم شما بد متوجه شدید.
‫نه، نه، برعکس.
‫اگه ما به یه سالن میریم، برای اینه که چند نفری باشیم.
‫تو تئاتر هم همینطوره. ‫در غیر این صورت، جلوی تلویزیون میمونیم.
‫تا حالا یه فیلم رو تو یه سالن خالی دیدید؟
‫من، آره.
‫سانس های صبح.
‫آپاراتچی دستگاهش رو خاموش نمی‌کنه.
‫اگه شما با یه همراه زن یا ‫مرد به یه سالن تئاتر خالی بیاید
‫برای دیدن، مثلا، حکایت زمستانی شکسپیر.
‫خب، بیست بازیگر روی صحنه.
‫پرده باز میشه و شما فقط دو نفر تو سالنید.
‫خب، من شرط میبندم که بیست بازیگر ‫میان به شما بگن که ارزش نداره بازی کنن.
‫نمایش به حالت تعلیق درمیاد.
‫تو سینما، هیچ مانعی وجود نداره.
‫چه شما سه نفر تو سالن باشید یا ‫سیصد نفر، نمایش برگزار میشه.
‫تو سینما، در نهایت، ما میتونیم تنها باشیم.
‫چون خود دستگاه اجازه میده.
‫تو یه سالن سینما، هر کسی، ‫حق تنهایی و گمنامی خودش رو داره.
‫این دموکراسی مدرنه.
‫و بعد از دموکراسی مدرن چی از راه میرسه؟
‫خب، اون تلویزیونه.
‫حالا، ما هر کدوم جدا شده یا با ‫خانواده جلوی یه ترمینال هستیم.
‫چندین کانال به ما دسترسی میدن به ‫چیزی که جای دیگه داره اتفاق میفته.
‫دیگه هیچی تو خونه شما اتفاق نمیفته،
‫ولی حواست هست که یه جای دیگه چی داره میگذره.
‫تو یه کانال خاص، یه فیلم ‫کلاسیک، یه سریال، بازی، وجود داره
‫اونجا آهنگ ها، اینجا ورزش، اخبار، مهم نیست.
‫این یه جریانه.
‫من درست فکر می‌کنم که به گی دبور فکر کنم؟
‫آره، فوق العاده است، گی دبورد، آره.
‫جلوی تلویزیون، هر کدوممون، ‫داریم دنیا رو زیر نظر می‌گیریم.
‫ولی این یه توهم قدرته.
‫ما حالا به یه دموکراسی نظارتی تعلق داریم.
‫دوربین ویدئویی، فقط، اون نظارت میکنه.
‫- آقا؟ ‫- بله؟
‫ولی این هنوز یه نمایشه؟
‫خب نه واقعا.
‫اون یه رسانه است، یا یه ابزار.
‫امروز، ما تو کل سیاره زندگی میکنیم،
‫و با این حال خیلی بد تو اون زندگی میکنیم.
‫قدرتی که ما روی تصاویر به ‫دست آوردیم هزینه خودش رو داشت.
‫تصاویر دیگه متعلق به کسی نیستن.
‫[ 9. تلویزیون ]
‫- خوبه. ‫- دارم مهره‌تو می‌زنم.
‫باشه.
‫و من
‫خوبی عزیزم؟
‫بشین مامان، من یه لحظه دیگه بهش رسیدگی میکنم.
‫نه، نه، تکون نخور.
‫ممنون.
‫میدونم، تو میتونی این کارو اینطوری انجام بدی.
‫بزن بریم.
‫صبر کنید ماری، من بهتون کمک میکنم.
‫نه ممنون، استفانی.
‫چه تارت خوشگلی!
‫دیگه خیلی اغراق نکن.
‫همه چی خوب پیش میره؟
‫بعدش میای پیشمون؟
‫آره، باشه.
‫ولی صبر کن، این چیه اینجا؟ داری چی نگاه میکنی؟
‫این فیلم یه آقاییه، ‫به محض اینکه سفید میبینه، دیوونه میشه.
‫و تو اینو دوست داری؟
‫آره.
‫[ طلسم شده - آلفرد هیچکاک ] ‫[ Spellbound - 1945 ]
‫صبر کن، یه تیغ تو دستشه.
‫آره.
‫آه نه، ولی ترسناکه.
‫ولی بهم بگو، داره گلوشو میبره؟
‫ما نمیدونیم.
‫دیدی؟
‫نمی‌خوای بری تکالیف مدرسه‌تو انجام بدی؟
‫بعدا انجامش میدم.
‫خب، گوش کن، آخرشو برام تعریف می‌کنی
‫اگه خیلی ترسیدی، من اینجا هستم.
‫من با خواهر و پدرت هستم.
‫پاشو پُل، بیا با من بازی کن!
‫ولم کن.
‫تو مردی!
‫منو تنها بذار.
‫پاول
‫با برادرت مهربون باش
‫اون یه قهرمانه.
‫صبر کن، صبر کن، من باید ازش محافظت کنم.
‫فیدل، تو میای؟
‫نه، دلم نمی‌خواد!
‫عزیزم، برادرت داره فیلمشو نگاه می‌کنه.
‫بعدش باهات بازی میکنه.
‫- تو با ما میای؟ ‫- آره.
‫بیا خواهرت رو ببین، داره باباتو می‌بره.. ‫داره پدرت رو میزنه.
‫تو بچگیم، حالا یادم اومد، برادرم رو کشتم.
‫نه، نه، نه، نه.
‫پاول!
‫نه، من اون رو نکشتم. یه تصادف بود.
‫یه تصادف بود.
‫آخه پُل!
‫خوابم نمیبره.
‫نه، پابرهنه اومدی
‫کار عاقلانه ای نکردی.
‫دوباره بگیر بخواب.
‫سرما می‌خوره.
‫یه کم رو پای بابا بشینه، بعدش برو تو تخت.
‫بیا اینجا.
‫این چیه؟
‫بزرگترین فیلمساز دنیا.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫نگاه کن.
‫[ روز خشم - کارل تئودور درایر ] ‫[ Day of Wrath - 1943 ]
‫[ 10. شاهد ]
‫اوایل بهار سال ۱۹۸۵،
‫برای اولین بار فیلم شوآ رو دیدم.
‫توی سینما "3 لوکزامبورگ" بود.
‫توی سالن خیلی کم بودیم.
‫داشتیم فیلم رو تو اولین اکران ‫فرانسویش کشف می‌کردیم.
‫نمایش فیلم دو روز طول کشید،
‫با یه آنتراکت بین دو قسمت هر دوره.
‫بیست و چهار سالم بود.
‫یه دوستی همراهم بود.
‫که اسمش رو اینجا بگم: پیر هانو.
‫بعد از ظهر، سالن پر نبود.
‫خیلی‌هاشون مسن بودن.
‫با خودم فکر کردم "یهودی‌ان؟" ، ‫منی که مسیحی به دنیا اومدم.
‫بعضی وقتا، موقع نمایش فیلم،
‫می‌شنیدیم یه مرد تو ردیف سوم داد میزنه:
‫"همینجوری بود! آشغال‌ها! کثافت‌ها!"
‫زندگیم به طور کلی عوض شد، ‫تو ۹ ساعت نمایش فیلم.
‫به مدت شش ماه،
‫نمی‌تونستم بدون گریه کردن درباره ‫چیزی که دیده بودم حرف بزنم.
‫از چیزی که بالاخره دیده بودم.
‫من مدیون مقاله‌ای از " شوشانا فلدمان " هستم
‫که فهمیدم چه اتفاقی برام افتاد،
‫اون روز، تو اون سالن.
‫شوشانا فلدمان تونست گریه‌هام رو آروم کنه.
‫اون زندگیم رو نجات داد، بی ‌اینکه خودش بدونه.
‫من تا تل‌آویو سفر کردم تا ازش تشکر کنم،
‫37 سال بعد.
‫می‌خواستم بتونم توضیح بدم چی ‫اینقدر منو تحت تاثیر قرار داده بود.
‫- بله. ‫- کل دنیا زبونش بند اومده بود.
‫خیلی عجیبه، شگفت انگیزه.
‫فکر می‌کنم آدم زبونش بند میاد،
‫یکی از چیزایی که اتفاق می‌افته
‫اینه که نمی‌تونی باور کنی.
‫زبونت بند میاد چون یه جورایی ‫ضربه روحی هم می‌خوری.
‫یه نفر به " لانزمن " گفت:
‫که هیچ فیلمی درباره هولوکاست ‫از دید قربانی‌ها ساخته نشده.
‫این همون کاریه که اون سعی کرد انجام بده،
‫یه تصویر کلی ترسیم کنه.
‫از دید قربانی‌ها، از دید یهودی‌ها.
‫وقتی این ایده بهش پیشنهاد شد
‫توسط وزارت امور خارجه اسرائیل
‫بهش گفتن که
‫این یه فیلم درباره هولوکاست نیست.
‫این یه فیلمیه که خود هولوکاسته.
‫اون واقعاً یه اتفاق رو خلق کرد.
‫چون اون این کار رو تو زمان حال انجام داد.
‫- اون نمی‌خواست که این... ‫- آره.
‫یه چیز تو گذشته برای اونا باشه،
‫بلکه یه چیز تو زمان حال برای ما باشه.
‫- اونا جاها رو، کوره‌ها رو نابود کردن... ‫- درسته.
‫اونا همه چیز رو نابود کردن. ‫هیچ کاغذی، هیچی نمونده
‫- اونا قربانی‌ها رو نابود کردن. ‫- بله.
‫- جسدها رو. ‫- جسدها رو.
‫میدونی
‫- چی رو میشه فیلم گرفت؟ ‫- بله.
‫لانزمن یه راهی پیدا کرد با ‫استفاده از ابزارهای سینما
‫مناظر جاهای نابودی.
‫اون شاهدها رو دور هم ‫جمع کرد تو مکانهای نابودی.
‫شربنیک میگه:
‫"هیچ کس نمی تونه اینو بفهمه، ‫حتی خود منم اینجا نمی فهمم."
‫"باورنکردنیه که من اینجا هستم."
‫"ولی هیچ کس نمی تونه اینو بفهمه."
‫فکر می کنم لانزمن موافق بود،
‫غیر ممکنه واقعاً بفهمی.
‫وحشیگری های نازی ها قابل فهم نیست.
‫بعد از اینکه فیلم رو دیدم،
‫این رو یه موضوع تدریس قرار دادم،
‫"ادبیات به عنوان شهادت".
‫یا، می‌دونی
‫شهادت دادن به عنوان یکی از کارکردهای هنر.
‫با قدرت هنر.
‫اون با قدرت هنر موفق شد.
‫با یه ساختار تقریباً فلسفی از فیلم.
‫شهادت دادن ‫درباره چیزی که فراتر از تصورمونه خیلی سخته
‫از یه چیزی که فراتر از تصوراتمونه
‫بله، بله.
‫و این دام نازی ها بود.
‫- بله. ‫- این بودش
‫به خاطر همینه که نمی تونستن باور کنن.
‫تو فیلم لانزمن درباره کارسکی،
‫قاضی یهودیِ دادگاه عالی آمریکا گفتش:
‫"نمیگم داری دروغ میگی، ولی باورت نمی‌کنم."
‫در صورتی که خودش یهودی بود.
‫حتی خود یهودی ها هم باور نمی‌کردن.
‫یادمه تو یه مصاحبه یه جمله مرموز نوشته بود،
‫وقتی خوندمش، حیرت زده شدم
‫می‌گفت:
‫که نمی‌تونست قربانی ها رو نجات بده، ‫خیلی دیر رسیده بود.
‫آره.
‫ولی می‌تونست اونا رو تو مرگ همراهی کنه
‫تا نذاره تنها بمیرن.
‫درسته. خیلی قشنگه.
‫- باورنکردنیه. ‫- آره.
‫فکر می کنم کار هنر شهادت دادنه.
‫اثر لانزمن یه شهادته.
‫بله.
‫اون مثل یه شهادت عمل می کنه،
‫ولی میگه: "هیچ نظریه ای وجود نداره،"
‫"هیچ نتیجه ای"
‫"و این تموم نشده."
‫من یه عکس دارم از این صحنه که
‫حتی عکسش هم ترسناکه.
‫- آره. ‫- میدونی
‫اون جلوی کلیسا احاطه شده،
‫توسط همه مردهای دهکده،
‫زن ها، مردهای دهکده،
‫و اون دهکده رو رد کرده بود.
‫همه لهستانی ها از قتل عام ها خبر داشتن.
‫- و شنیده بودن که اون داره آواز میخونه. ‫- اون حرف نمی‌زنه، اونا حرف می‌زنن.
‫‏- حرف می‌زنن.
‫‏- فقط یه لبخند می‌زنه.
‫‏- یه لبخند فوق‌العاده داره. ‏- آره.
‫‏- یه چهره‌ی غمگین داره.
‫‏- عجب آدم باشکوهیه.
‫‏- شربنیک لبخند می‌زنه. این همه مدت ساکت بوده.
‫‏- برداشت من این بود که
‫‏- شربنیک برای اولین بار داره یه شاهد میشه.
‫‏- میگه: "وقتی بچه بودم، روم اثر نمی‌ذاشت. ‫چون هر چی می‌دیدم، جنازه بود."
‫‏- "هیچی روم اثر نمی‌ذاشت."
‫‏- الان داره یه شاهد آگاه میشه، ‫از چیزی که تو بچگی سرش اومده.
‫‏- چون الان داره روش اثر میذاره.
‫‏- سی سال بعد از اینکه برای ‫اولین بار نوشته‌هاتون رو خوندم،
‫‏- فهمیدم که شاید دارم به لطف شما ‫کم‌کم کلماتی رو پیدا می‌کنم.
‫‏- ممنونم. به خاطر همین این سفر رو اومدم.
‫‏- یه کلمه خوب تو فرانسه هست، اسمش "قدردانی" ئه.
‫‏- ممنونم، شما خیلی
‫‏- با من مهربون و دست و دلبازید.
‫‏- تو ماه اکتبر، "شوآ" دوباره پخش شد.
‫‏- من تو صف طولانی جلوی ‫سن-ژرمن بودم. فیلم یه زلزله بود.
‫‏- یه مرد وارد کادر میشه، سیمون اسربنیک.
‫‏- کارگردان کنارش راه میره. ازش محافظت می‌کنه.
‫[ شوآ - کلود لانزمن ] [ Shoah - 1985 ]
‫‏- سیمون وایمیسته و به چراگاه نگاه می‌کنه.
‫"Ja, das ist das Platz."
‫‏- "آره، همون جاست."
‫‏- جمله تو زمان حاله، خیلی مهمه. ‫کل "شوآ" تو زمان حال صرف میشه.
‫‏ با این حال، رو پرده، با قدرت یه توهم، یه گذشته ‫وحشتناک برامون ظاهر میشه. یه چیزی بهمون پس داده میشه.
‫‏ به پیروی از پیر ویدال-ناکه، تکرار می‌کنیم:
‫‏ کلود درس پروست رو وارد تاریخ کرد.
‫‏- جستجوی زمان از دست رفته، هم به ‫عنوان زمان از دست رفته و هم زمان پیدا شده،
‫‏- پروست هست. پیکاسو هست، ‫در مورد کلود که من زیاد بهش فکر کردم،
‫‏- دوشیزگان آوینیون، که هنر مدرن رو ‫بنا کرد، و گرنیکا، البته. لانزمن هم هست.
‫‏- اسم‌های خیلی کمی بین این خالق‌ها هست ‫که تونستن این نقشه رو بکشن.
‫‏- انسان؟
‫‏- یه روز بهش نامه نوشتم و منو پذیرفت.
‫‏- به اندازه یه فیلمساز بزرگ بود.
‫‏- دوسش داشتم، دارم و براش گریه می‌کنم.
‫‏- دیوونه بود، عاقل بود.
‫‏- مثل یه خرس وحشی بود، در ‫عین حال بی‌نهایت مهربون بود.
‫‏- کلود عاشق گریه کردن بود.
‫‏- یادمه چه تصویر قشنگی بود، ‫یه شب تعریفش کرد و بعد خوندمش
‫‏- تو کتاب "خرگوش پاتاگونیا"،
‫‏- سارتر و لانزمن دوتایی ‫داشتن تو سینما گریه می‌کردن،
‫‏- موقع دیدن فیلم "فقط فرشته‌ها بال دارن".
‫‏- کلود از تک تک ما یه شاهد ساخت.
‫‏- این تو تاریخ هنر بی‌نظیره.
‫‏- امروز، جلوی قبرش، اینو می‌دونم.
‫‏- یه فرانسوی، اروپایی، متولد سال 1960،
‫‏- نابودی یهودی‌ها همیشه تو مرکز زندگی من بوده.
‫‏- زیادی و بد می‌خوندم، سعی می‌کردم یاد بگیرم.
‫‏- فقط از سینما انتظار یه جواب داشتم.
‫‏- این جواب اومد، منم پذیرفتمش، همین.
‫‏- باید "شوآ" رو می‌دیدم و اون ‫قدرت تجسم فوق‌العاده‌ش رو.
‫‏- تا بتونم ابعاد دنیایی که ازش ارث بردم رو درک کنم،
‫- ‏- و هنری که آرزوشو دارم. ‫- یه کم پیش متوجه شدم،
‫‏- که ساخت این فیلم،
‫‏- و این یه جنگ خیلی خیلی طولانی بود،
‫‏- تقریباً به اندازه دوره نازی‌ها طول کشید.
‫[ 11. دوست آمریکایی ]
‫‏- خیلی وقته!
‫‏- از دیدنت خوشحالم. چند وقته؟ سه سال؟
‫‏- نه، نه. ‏- نه؟
‫‏- دو سال.
‫‏- باشه، اوکی. ‏- دو سال.
‫‏- چند تا سوال دارم. ‏- باشه.
‫‏- تروفو یه روز گفت:
‫‏- تروفو داشت درباره راز گمشده حرف میزد
‫‏- فیلمسازایی که تو جوونی‌شون ‫سینمای صامت رو تجربه کردن.
‫‏- حتماً منظورش هیچکاک و لوبیچ بود.
‫‏- اونا یه چیزایی درباره سینما می‌دونستن ‫که شاید با خودشون از بین رفت.
‫‏- داشتم به لانزمن فکر می‌کردم که "چرا اسرائیل" ‫و "شوآ " رو با فیلم 16 میلیمتری فیلمبرداری کرد.
‫‏- آیا اون راز با استادای بزرگ از بین رفت؟
‫‏- داشتم تو نیویورک از کنت جونز دیدن می‌کردم
‫‏- تا دوباره یه داستان از" ‫بعل شم توو" برام تعریف کنه.
‫‏- اینجوریه که داستان پیش میره،
‫‏- و گدار فیلم "افسوس برای ‫من" رو اینجوری شروع کرد.
‫‏چون مردم یهود در خطر بودن.
‫پس اون رفت به جنگل،
‫‏یه جای مقدس تو جنگل.
‫‏ آتیش مقدس رو روشن کرد،
‫دعا کرد
‫و معجزه اتفاق افتاد.
‫‏مردم نجات پیدا کردن.
‫‏- یه نسل بعد،
‫‏- شاگردش،
‫‏- دیگه اسم شاگردا یادم نیست،
‫‏- دوباره صداش زدن تا مردم یهود رو نجات بده،
‫‏- که بازم تو خطر بودن،
‫‏- که خب این یه چیز همیشگیه واسه یهودیها.
‫‏- پس اونم رفت به جنگل.
‫‏- شعله رو روشن کرد. دیگه دعا یادش نبود.
‫‏- ولی چون اون مکان رو پیدا کرده بود
‫‏- و آتیش مقدس رو روشن کرده بود،
‫‏- معجزه اتفاق افتاد و یهودیا نجات پیدا کردن.
‫‏- وقتی شاگردش رسید، با همون شرایط روبرو شد
‫‏- شاگرد شاگردش؟ ‏- دقیقا.
‫‏ اونم رفت به جنگل.
‫‏- یادش نبود چطوری آتیش روشن کنه،
‫‏ و نه چطوری دعا کنه.
‫‏- ولی چون اون مکان تو جنگل رو می‌دونست،
‫‏- معجزه اتفاق افتاد.
‫‏- وقتی شاگرد این شاگرد
‫‏- دوباره با همون شرایط روبرو شد،
‫‏- اون دیگه نه اون مکان تو جنگل رو می‌دونست،
‫‏- نه دعا رو،
‫‏- نه چطوری آتیش مقدس رو روشن کنه،
‫‏- ولی می‌دونست چطوری داستان رو تعریف کنه.
‫‏- چون بلد بود داستان رو ‫تعریف کنه، معجزه اتفاق افتاد.
‫‏- پس می‌تونیم از خودمون بپرسیم، یه موقعی میرسه
‫‏- که دیگه کسی یادش نیاد ‫چطوری داستان رو تعریف کنه؟
‫‏- فکر نکنم.
‫‏- ما داستان رو می‌دونیم. ‏- آره.
‫‏- بعضی وقتا ممکنه به نظر برسه که داستان گم شده،
‫‏- ولی همیشه میشه دوباره ‫پیداش کرد و دوباره تعریفش کرد.
‫‏- میشه به مثالای زیادی فکر کرد که اینو نشون بده،
‫‏- واسه همین فکر می‌کنم این یه امیده.
‫‏- من همیشه این افسانه رو دوست داشتم.
‫‏- فیلمی بوده که دیدی
‫‏- که باعث شده به این فکر کنی ‫که تو هم می‌تونی فیلم بسازی؟
‫‏- تو، کنت جونز.
‫‏- من جوابی ندارم،
‫‏- ولی تنها راهی که می‌تونم جواب بدم اینه که،
‫‏- وقتی "این گروه خشن" رو دیدم
‫‏- "این گروه خشن" ؟ ‏- از سام پکین‌پا.
‫‏- اون لحظه‌ای که
‫‏- ویلیام هولدن، ارنست بورگناین، ‫وارن اوتس و کل اون دار و دسته
‫‏- میگن که می‌خوان رفیقشون رو پس بگیرن،
‫‏- همونی که راهزنا گرفته بودنش.
‫‏- و
‫‏- اسمش آنخل بود، جیمی ‫سانچز نقشش رو بازی می‌کرد.
‫‏- راهزن میگه: "آنخل رو می‌خوای؟ باشه، ‫می‌تونی آنخل رو داشته باشی."
‫بعد می‌گیرتش،
‫‏- یارو رو تا حد مرگ کتک زده بودن،
‫‏- سرش رو بلند می‌کنه،
‫‏- یه چاقو برمی‌داره و
‫‏- این باعث میشه
‫‏- یه سری کات بخوره
‫‏- که توش ارنست بورگناین ‫رو می‌بینی که دهنش باز مونده،
‫‏- ویلیام هولدن
‫‏- اونا دور و برشون رو نگاه ‫می‌کنن و بعدش دیگه آخرشه.
‫‏- جنگ شروع میشه، می‌دونن ‫که همه‌شون قراره بمیرن.
‫‏- وقتی این صحنه رو دیدم، با خودم گفتم:
‫‏- ای کاش من اینو کارگردانی کرده بودم!
‫[ و بعد، یه روز... ]
‫‏- اون موقع من دیگه 28 سالم بود. ‫و فکر می‌کردم تو سینما شکست خوردم.
‫‏- بالاخره! ‏- خب، آره.
‫‏ من وارد چیزی که اسمشو ‫میذارم " پرسش سینما " نشده بودم.
‫‏- این یه جواب نیست، یه سواله.
‫‏- یه راه برای سوال پرسیدن از هنر، از دنیا.
‫‏- من انقدر فیلم دیده بودم که گیج شده بودم.
‫‏- تصمیم گرفتم دوباره کلاسیک‌ها رو ببینم.
‫‏- تروفو مرده بود وقتی رفتم "مکس لیندر"
‫‏- تا دوباره "400 ضربه" رو ‫ببینم، که فکر می‌کردم می‌شناسمش.
‫‏ فیلم‌هاش رو درست ندیده بودم.
‫اوهووم. ‏- بلد نبودم با زوایاش درگیر شم.
‫‏- چی؟ ‏- باید با یه فیلم درگیر شد.
‫‏- باید با یه فیلم درگیر شد.
‫‏- تو هر پلانش شعله رو ندیدم.
‫‏ تو بیست سالگی، ما ‏سینمای آمریکا رو دوست داشتیم.
‫‏این باعث شده بود نسبت به تعریف ‫و تمجید فرانسویا از آمریکا کور بشیم.
‫‏ رفتم سراغ تروفو.
‫‏- سلام. ‏- سلام.
‫‏- یه قهوه و یه کروسان.
‫‏ بفرمایید!
‫‏ بفرمایید.
‫‏ ممنون.
‫‏ چقدر تقدیم کنم؟
‫‏ 2.90، لطفا.
‫‏- ممنون. ‏- روز خوبی داشته باشید.
‫‏خداحافظ.
‫‏- سلام. "400 ضربه".
‫‏- 8 یورو، لطفا.
‫‏- ممنون. ‏- سانس خوبی داشته باشید.
‫‏- سلام. دو تا بلیط. ‏- 16 یورو، لطفا.
‫‏- یه دوستی دارم که باید بهم ملحق بشه. ‫ولی یه لحظه صبر کنید.
‫‏- هنوز نیومده.
‫‏- اشکالی نداره. ‏- بلیطش رو براتون بذارم؟
‫‏- آره، مشکلی نیست.
‫‏- متیو.
‫‏- متیو!
‫‏- متاسفم. ‏- نه.
‫‏- ببخشید. ‏- خوبی؟
‫‏- آره، خوبم. تو چی؟ ‏- آره.
‫‏- ممنون.
‫‏- یه چیزی بگم، یه پسره تو کافه بود.
‫‏- اومده بود این فیلم رو ببینه. ‫یه کارگردانِ در حال یادگیریه.
‫‏- تو صندلیم فرو میرم.
‫‏- ردیف چهارم، سمت چپ.
‫‏- دارم اولین پلان فیلم رو تماشا می‌کنم، ‫تراولینگ به جلو روی برج ایفل.
‫‏- انگار دارم فیلم رو برای اولین بار می‌بینم.
‫‏- درختا قاب رو از سمت چپ باز می‌کنن، ‫یه ساختمون از سمت راست می‌بندتش.
‫‏- دوربین سوار ماشینه.
‫‏- تصویر از اضطراب میلرزه.
‫‏- اسم لئو قبل از تروفو میاد. ادب، غرور؟
‫‏- فروتنی؟ نمی‌دونم، برام مهم نیست.
‫‏- برامون مهم نیست.
‫‏- آنتن داره کم کم
‫‏ پشت ساختمون‌های جلویی ناپدید میشه.
‫‏- یه تراولینگ دیگه پشت سرش میاد.
‫‏- برج ایفل بین دو تا نما چشمک میزنه.
‫‏- یه جرثقیل میاد که ادای شوق و ذوق برج رو ‫دربیاره. همه چی داره یه چیزی رو نشون میده.
‫‏- باز هم یه تراولینگ بین دو تا سوله.
‫‏- داشتم پلان‌ها رو می‌شمردم. یک، دو، سه، چهار.
‫‏- تروکادرو، برج بین شاخه‌های لخت درختها.
‫‏- نمای پایین به بالا، داریم به پای برج می‌رسیم.
‫‏- خیلی نزدیک، دورش می‌چرخیم. ‫"کارگردان: فرانسوا تروفو".
‫‏- قشنگه.
‫‏- نزدیک شدیم، بعد برج دور میشه.
‫‏- بوم! ‏- سادگی روایت.
‫‏قشنگ مثل یه فیلم از برادران لومیر.
‫‏- اون صبح فهمیدم که شاید خودم یه فیلم بسازم.
‫‏- پل، تو آماده‌ای.
‫‏- نمی‌دونم، نمی‌دونم، ولی من... ‏- آره.
‫‏- به هر حال، دیدگاه یه تکنیسین رو کنار گذاشتم.
‫‏- از منتقد سینما شدن صرف نظر کردم.
‫‏- بالاخره سال‌های یادگیریم رو فهمیدم.
‫‏- آماده بودم که ببینم، که فیلم بگیرم.
‫‏ خب بعدش چی؟
‫‏- چی دیدی؟
‫‏- نمی‌دونم.
‫‏ به هر حال، اون برج ایفل که چشمک می‌زد،
‫‏- داشت به من علامت میداد.
‫‏- چه اتفاقی برای واقعیت میفته
‫‏ وقتی به نمایش درمیاد و پخش میشه.
‫‏- معمای ما.
‫"Ruby's Arms" (Tom Waits)