« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
در آینده‌ای نه چندان دور،
درگیری و خشونت همه‌جا رو گرفته.
فساد و ریاکاری بارها رو شده
تو دولت‌ها و سیستم‌های مذهبی.
تروریست‌ها و گروه‌های آنارشیست
از فروپاشی اخلاقی جامعه سوءاستفاده کردن،
ترس‌های پرتنش رو شعله‌ور کردن،
و تو این شکاف قوی‌تر شدن
و ناامیدی و ناآرامی به نقطه جوش رسید
تو یه ملت هر روز بیشتر از هم جدا شده،
که یه زمانی بهش می‌گفتن ایالات متحده آمریکا.
اون چیزی که یه روز ملت از مردم و برای مردم بود
به هرج‌ومرج تبدیل شد،
خشونت،
و جنگ داخلی.
بی‌شمار زندگی غیرنظامی از دست رفت.
وقتی آمریکا داشت برای بازسازی تقلا می‌کرد،
شایعه‌ها شروع شد
درباره یه جامعه مخفی که فقط به اسم کالکتیو شناخته می‌شد.
تا امروز، نیت واقعی‌شون هنوز معلوم نیست
چون هیچ‌کس که کالکتیو انتخابش کرده،
دیگه هیچ‌وقت خبری ازش نشده.
بیا شروع کنیم.
حالت خوبه؟
می‌خوام اینو یه کم بیشتر نگه داری، باشه؟
چطور می‌تونم بهت کمک کنم، پسرم؟
منو یادت نمیاد، نه؟
خب، چطور می‌تونم بهت کمک کنم؟
من فقط یه اسباب‌بازی برات بودم، آدم مریض!
الک؟
هر چی برای چوپان خوب باشه برای گله هم عالیه.
مطمئنی این چیزیه که الان می‌خوای بهم بگی؟
هی، فکر کن، به این فکر کن.
فکر کن بهش.
من فکرامو کردم.
این دیگه چیه؟
آه!
الو؟ من، من اینجا گیر کردم.
این اولین آزمایشته.
چطور واکنش نشون می‌دی،
- آقای اوکانر؟ - این کیه؟
اینجایی؟ کجایی؟
در اخبار دیگه امشب،
مقامات پلیس لس‌آنجلس
گزارش دادن که قتل وحشیانه پدر اسپنسر آلبرایت،
یه کشیش محلی محبوب،
فکر کردی می‌تونی از این فرار کنی؟
صبر کن، پول می‌خوای؟
این چیزیه که می‌خوای؟
من هیچی ندارم، باشه؟
دیگه هیچی برام نمونده.
تو از من چی می‌تونی بخوای؟
- زندگیت. - تو دستای خودته.
گوش کن به من.
آه!
لعنتی.
داری خوب گوش می‌کنی؟
آره.
از من چی می‌خوای؟
اتفاق بعدی بستگی به خودت داره.
چی؟
بدو، و زجر می‌کشی.
صبر کن، صبر کن. این یعنی چی؟
تسلیم شو، آقای اوکانر.
این اولین آزمایشته.
لعنت بهت.
وای.
بیا دیگه!
بهت گفتم فرار نکن.
از من چی می‌خوای؟
حالا زندگیت تو دستای اونا خواهد بود.
آقای اوکانر، چرا لیاقت زندگی کردن داری؟
این دیگه چه کوفتیه؟
- نشونش بده. - الک اوکانر،
تو انتخاب شدی.
حاضری چی رو بدی تا آزاد شی؟
سه تا قانون وجود داره.
سعی نکن فرار کنی.
به قلاده دست نزن.
یکی دیگه از شرکت‌کننده‌ها رو نکش
تا وقتی آماده نیستی.
انگل بین شماست.
هر کاری لازم باشه برای زنده موندن می‌کنی؟
محاکمه بعدی‌ت الان شروع می‌شه.
انتخاب کن یا بمیر.
این دیگه چه کوفتیه؟
سعی نکن از آستانه رد شی.
بهت هشدار داده شده.
چی داره می‌شه؟
- صبر کن. - پاهاتو تکون بده.
شاید همه‌ش فقط یه بازی مریضه؟
آره، ولی اونا چی می‌خوان؟
چرا دارن ما رو بازی می‌دن؟
حافظه‌م هنوز خرابه.
این چیه؟
پس جواب لعنتی‌ش چیه؟
باید یه جواب پیدا کنیم.
انتخاب کن.
یا بمیر.
بیا دیگه. ما اطلاعات بیشتری لازم داریم!
از ما چی می‌خوای؟
انگل بین شماست.
چرا لیاقت زندگی کردن داری؟
- این جوابی که می‌خوای. - حالا شد.
لعنتی! فقط ۶۰ دقیقه وقت داریم.
گور بابای این، مرد.
من می‌رم اونجا. لعنتی خیلی واضحه، مرد.
اونا می‌خوان ما یکی رو بکشیم.
باشه، اولش، وقتی داشتیم بیدار می‌شدیم
وقتی اون یارو داشت ماسک رو از رو صورتمون می‌کشید.
چی؟ صدا چی می‌گفت؟
یه چیزی درباره چندتا قانون گفتن.
- تو کی هستی؟ - یه چیزی درباره این
- قلاده. - منم نمی‌دونم تو کی هستی
ولی یه چیزی درباره این قلاده‌ها گفتن.
یه چیزی درباره یه راه‌حل گفتن.
به قلاده‌ها دست نزن.
به همدیگه دست نزنید.
این بند لعنتی چیه؟
من عقب می‌رم.
مثل یه قفس برقی لعنتیه یا یه همچین چیزی.
صبر کن. چه انگلی؟
نمی‌دونم.
یه چیزی درباره‌ش گفت.
یه چیزی درباره یه انگل. چی بود؟
یه جور بیماری؟ یه جور ویروس؟
صبر کنید، همه یه کم آروم کنید.
چیه خنده‌ت گرفته، مرد؟ چیه؟
و یه جوابی هست.
درباره جواب چی می‌گی؟
چرا داره می‌خنده؟
یه چیزی می‌دونی که ما نمی‌دونیم؟
چرا داری می‌خندی؟
بهت می‌گم. من اینجا نشستم و بیشتر یاد گرفتم،
ساکت بودم و همه‌تون رو نگاه کردم.
باشه، پس راه‌حل چیه، مرد؟
آماده‌م بشنوم.
کسی می‌دونه این یعنی چی؟
ها؟ می‌خوای منو بازی بدی؟
دهنت رو ببند، لعنتی!
اگه منو بگیری، اگه منو بگیری دیگه تمومه.
دهنت رو ببند!
منو گرفتی! هیچی نمی‌شنوی!
- دهنت رو ببند! - تو هیچی نمی‌شنوی!
بیا دیگه، این وقت تلف کردنه.
نه، نه، نه، نه!
وای!
بلندش کن ولش کن، مرد.
چی می‌شه؟
فرقی نداره، مرد.
فقط یه چیزی بهم بده، لطفاً.
منم باهاش می‌رم.
بذارش به حساب من.
دریافتش کردی.
این چیه؟
حاضری چی رو بدی تا آزاد شی؟
باشه، فقط نفس بکش. باید نفس بکشی. نفس بکش.
تو سعی کردی فرار کنی و همه‌مون گندشو درآوردیم،
ولی من آدم بدم؟
اون یارو حرفش درست بود.
دیگه هیچ‌وقت این کارو نکن، وگرنه حسابی می‌زنمت.
شنیدی؟
هی، گوش کنید!
هیچ‌کدوممون چیزی مشترک داریم؟
من شماها رو نمی‌شناسم.
همه‌مون داریم توسط خدا قضاوت می‌شیم.
هی، نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن.
می‌تونیم یه کم آروم کنیم؟
بذارید فقط یه چیزی رو زود بگم، باشه؟
می‌تونیم آروم، آروم،
ولی آروم، می‌تونیم خودمونو معرفی کنیم؟
شاید بتونیم این‌جوری یه چیزی بفهمیم.
اسمت چیه؟
اسم من پدر پاتریک برایره.
حالا صبر کن، صبر کن.
فقط بهم بگو چی می‌خوای.
کوین لوزانو.
تو صنعت خودروسازی کار می‌کنم.
تو چی؟
می‌بینی، می‌تونیم یه چیزی پیدا کنیم که ما رو به هم وصل کنه.
شاید.
این، این نمی‌تونه همه‌ش تصادفی باشه.
هی، داریم یه جایی می‌ریم. فقط آروم باش.
اگه اشکالی نداره، داداش. اسمت چیه؟
اسمم الکه.
و چی کار می‌کنی؟
من هیچ‌کسم.
اونا گفتن، "انگل بین شماست".
شاید تو باشی.
من یه کار دفتری دارم. این حقیقت داره.
پس چرا به ما نمی‌گی تو چی کار کردی؟
صبر کن. صبر کن، مرد. فقط...
فقط، فقط دارم سعی می‌کنم اینا رو بفهمم، مرد.
اسمت چیه؟
دارن کارت‌رایت.
- و چی کار می‌کنی؟ - نگاه کن. نگاه کن.
باشه، نگاه کن، من استادیار تو دپارتمانم.
- استاد چی؟ - مطالعات انسانی.
مطالعات انسانی، مطالعات انسانی.
داستان تو چیه؟ چرا اینجایی؟
نمی‌دونم چرا اینجام.
تو چی، مرد؟
اسمت چیه؟
بچه‌ها، باید اینو تند کنیم.
نگاه کن، تنها چیزی که می‌دونم اینه که قراره بمیریم.
پس بذار ببینیم لیاقت زندگی کردن داری یا نه.
ما فقط پنج دقیقه تلف کردیم.
لعنتی! این دیگه چیه؟
باید انگل رو پیدا کنیم.
چی کار کنیم؟
انگل! انگل بین ما بود.
باید از اینجا در برم، مرد.
- چطور اینجایی؟ - یادم نمیاد.
وقتمون داره تموم می‌شه.
نگاه کن، من تو بیابون بیدار شدم.
نمی‌دونم چطور اونجا رسیدم.
- منم نمی‌دونم. - منم تو
بیابون بیدار شدم!
- منم همین‌طور. - چی؟
شماها چیزی رو ماشین نوشته شده داشتید؟
صبر کن، صبر کن، صبر کن.
الان داره یادم میاد. حالا داره یادم میاد.
یه چیزی رو ماشین نوشته شده بود.
یه کلمه رو ماشین بود.
منم یه کلمه رو ماشین داشتم!
نه، من کلمه رو یادمه، مرد.
- منم یادمه. - کلمه‌ت چی بود؟
- بود، آه. - چی؟
- من کلمه "قربانی" داشتم. - هیچ معنایی نداره.
تسلیم.
تاوان.
ترس.
گناهکار.
خودخواه.
مهم.
آره، ولی چی باعث شد اینجا باشی؟
توسط چندتا مرد تو ون مورد حمله قرار گرفتم.
اونا داشتن منو امتحان می‌کردن.
می‌دونستن که فرار می‌کنم.
وگرنه چرا منو تو بیابون ول کردن
فقط برای اینکه منو اینجا بندازن؟
چطور واکنش نشون می‌دی؟
منو تو یه ون انداختن و گفتن...
حالا زندگیت تو دستای اونا خواهد بود.
نه. نه. این همه‌ش نیست که گفتن.
اونا گفتن، آه،
"سرنوشت اونایی که می‌خوان رو هدایت می‌کنه
"ولی اونایی که نمی‌خوان رو می‌کشونه."
درسته. درست می‌گی.
- آره. - حالا یادم اومد.
سرنوشت اونایی که مایلن رو هدایت می‌کنه ولی اونایی که نمی‌خوان رو می‌کشونه.
این لعنتی یعنی چی؟
آره.
اگه سعی کنیم فرار کنیم، اونا برنده می‌شن.
باید یه چیز دیگه باشه.
باید باشه، باید.
تو اینجا بیدار نشدی، نه؟
من، یادم نمیاد.
نگاه کن، وقتی اول منو اینجا آوردن،
من، تو این اتاق بیدار شدم.
یه کلاه از رو سرم کشیدن.
دورم پر از سربازای بیشتر بود.
- آره، منم همین‌طور. - منم همین‌طور.
آره، این تنها چیزیه که یادم میاد.
تو، تو ون سوار شدی؟
چی دیدی؟ چی یادت میاد؟
من یه... من مکانیکم.
اونا حتماً دوربینای امنیتی کارگاهم رو هک کردن.
داشتن منو زیر نظر داشتن.
همه‌چیزو می‌دونستن.
مثل این بود که داشتن منو امتحان می‌کنن، انگار وسوسه‌م می‌کردن.
چرا من اینجام؟
داری از من جاسوسی می‌کنی؟
بگو، تو کی هستی؟
این یعنی چی؟
سعی کن کلید رو پیدا کنی.
از این طناب بالا برو.
بیا به این لعنتی‌ها حمله کنیم.
گوش کن، من می‌تونم یه...
فکر کردی می‌تونی از این فرار کنی.
بیا دیگه. دارن با ذهنمون بازی می‌کنن، مرد.
با ذهنت بازی می‌کنن.
قلبتو کنترل می‌کنن، ذهنتو، همه‌چیزو.
گوش کن مرد، ما هفت نفریم.
اگه به اندازه کافی تند بهشون هجوم ببریم.
می‌تونیم هر سه‌تاشونو بگیریم.
از اونجا نمی‌ریم.
نمی‌تونیم از اونجا رد شیم.
یه لحظه فکر کن که ما درست می‌گیم.
گفت انگل بین ماست.
انگل رو پیدا کن. مگه اینو نگفت؟
- یه جواب. - یه جواب وجود داره،
درسته؟ پس اون یه جواب برای ما چیه؟
- بیا دیگه. ها؟ - بیا دیگه؟
چرا اینجاییم؟ تو چرا اینجایی؟
- لعنتی! - بیا دیگه!
یکی از ماست؟
آه!
- سرتون بالا، سرتون بالا. - این دیگه چه کوفتیه؟
نه، بهتره، لعنتی.
نه، خدای من!
بهتره به پسرم لعنتی دست نزنی!
این چیه؟ این کیه؟
بهتره به پسرم دست نزنی. الان از اونجا بیا بیرون!
- این کیه؟ - شماها دارید چی کار می‌کنید؟
این چیه؟
اینا با نامزدم لعنتی چی کار دارن؟
نمی‌تونی از این قسر در بری!
به خدا قسم، اگه به پسرم دست بزنی، می‌کشمت!
اگه بهش دست بزنی،
هر کدومتونو تا آخر نابود می‌کنم!
اونا همه خانوادمونو گرفتن.
اونا همه خانوادمونو گرفتن!
داشتن دنبالمون می‌کردن.
داشتن ما رو زیر نظر داشتن.
اگه بچه‌مو گرفتن، باید بکشمشون.
تو هم همین کارو می‌کردی.
- هی، می‌خوای چی کار کنی؟ - آروم باش.
باید اینو بفهمیم. ما اینو می‌دونیم.
می‌دونیم که یه چیزی از ما دارن.
هی، آروم باش. باید اوضاعو برگردونیم.
باید، باید تا وقتی آماده‌ایم صبر کنیم.
از کجا بدونیم کی آماده‌ایم؟
این درست نیست.
از کجا بدونیم چی داریم قایم می‌کنیم؟
چاره‌ای نداریم.
باید تمرکز کنیم و این لعنتی رو بفهمیم.
چی؟ تو چی پیشنهاد می‌دی؟
- به چی فکر می‌کنی؟ - باشه.
باید یه چیز دیگه باشه.
یه دلیلی که همه‌مون اینجاییم.
۵۰ دقیقه باقی مونده.
یه کشیش دیگه تو ریورساید از وظایفش معاف شده
به خاطر اتهامات سوءاستفاده جنسی که رو شده.
گزارش‌ها می‌گن که پدر پاتریک برایر،
یه عضو محترم سابق اسقف‌نشین شیکاگو،
چندتا پسر رو تو موقعیتش سوءاستفاده کرده...
داری به بچه‌ها تجاوز می‌کنی؟
بزنش!
- حالمو به هم می‌زنی! - چی؟ چی؟
از ما چی می‌خوای؟
صبر کن. بهش دست نزن.
ما هنوز نمی‌دونیم با چی طرفیم.
هی، مردم بچه‌هاشونو به تو می‌سپردن
چون بهت اعتماد داشتن!
- نگاه کن. - تو یه ریاکاری!
- می‌دونم! - تو نمی‌دونی!
اینجوری می‌تونیم از اینجا در بریم.
اون باید بمیره.
من همیشه سعی می‌کنم ملایم باشم.
فکر می‌کنی این شوخیه؟
لعنتی!
وای، وای، وای.
عقب، عقب برو.
پسر؟ چرا حالا به من تجاوز نمی‌کنی، لعنتی؟
- قبلاً بهم هشدار دادن. - ما رو از اینجا ببر!
قانون دوم، نمی‌دونم چرا اینجاییم.
چی می‌خوای؟
انگل.
انگل رو بکش.
تا حالا حس کردی می‌تونی یکی رو بکشی؟
حتماً.
هر کاری لازم باشه انجام بده.
سؤال اصلی اینه که اگه راهی وجود داشت چی؟
تا وقتی واقعاً باهاش روبه‌رو نشی همچنان روحتو آزار می‌ده.
این چیه؟
فرصتت.
اون آدم مریض لعنتی باید یکی باشه که بمیره.
این لعنتی یعنی چی؟
باید رأی بدیم. بیا رأی بدیم و اینو تموم کنیم.
من چی می‌دونم؟
می‌دونم که به هیچ‌کدومتون اعتماد ندارم.
این چیزیه که می‌دونم.
همه‌مون گناهکاریم.
- همه‌مون نیاز به رستگاری داریم. - اوه لعنتی.
اگه اونا یه اعتراف بخوان چی؟
یه آدمی مثل اون زندگیمو ازم دزدید
و من بقیه عمرمو برای اون زجر کشیدم.
می‌دونی، فکر می‌کردم این چیزا واقعیه
تا وقتی این یاروها سعی کردن
از من یه اعتراف بگیرن، نه؟
اون می‌دونه من دارم درباره چی حرف می‌زنم.
چرا می‌دونه تو داری درباره چی حرف می‌زنی؟
تو می‌شناسیش؟
اون داره درباره چی حرف می‌زنه؟
تو می‌شناسیش؟ نگاشون کن، مرد.
همه‌شون همین‌جا نشستن.
واضحه که می‌خوان ما یکی رو بکشیم.
آره، خب اگه اونا پسرمو داشته باشن
- و من مجبور باشم یکی رو بکشم. - مرد خوکی.
یکی داره از این لعنتی پول درمیاره.
بهت می‌گم، مرد.
اونا، یه... یکی داره پول درمیاره
از اینکه زجر کشیدن ما رو نگاه کنه!
- جاش نیست که من... - فقط فکر کن،
فکر می‌کنی همه دارن گوش می‌کنن.
چرا صبر نکنیم تا...
- حالا ساکت باش. - آخ، این مزخرفات رو ول کن.
می‌رم تو دفترم.
بیا دیگه، مرد. هان؟
چرا باهام نمیای؟
این خنده برای چیه؟ خفه شو!
- چی شده؟ - این یارو رو می‌شناسم.
- صبر کن. - دهنتو ببند!
تو می‌شناسیش؟
آره، آره.
بذارید براتون از کاستور رامیرز لعنتی بگم، هان؟
آره، خیلی زرنگه.
همتون رو می‌شناسه، هان؟
این روح نداره.
واقعاً منو گول زدی، هان؟
اون دخترمه!
گزارش خبری، حالا همه این یاروها با ماسک.
درسته، هان؟
این مزخرفات رو از کجا درآوردی، هان؟
همه‌مون دزدیده شدیم.
اگه هنوز نفهمیدی.
اون برای چیه؟
چرا حقیقت رو نمی‌گی، دکی؟
فقط تو می‌تونی به زن و بچه‌ام برسی، مرد.
چرا بازی رو قبول نمی‌کنی، مرد؟
و دیگه بازی نکن، هان؟
فکر نکن منو گول زدی، داداش.
این یه بازی لعنتیه، یه بازی لعنتی.
آنجلیکا وارن.
خون یه بچه رو دستته.
یکی از ما مرده‌ست و اون من نیستم.
همه‌مون توی این اتاق جنایتکاریم.
آه، می‌فهمم چه خبره، مرد.
چی، می‌خوای منو به همه لو بدی، هان؟
این چه ربطی به تو و اون داره؟
چون ما نمی‌دونیم تو داری در مورد چی حرف می‌زنی.
- این روح نداره. - اون چیه؟
- اون دخترمه. - اون ماشین رو دزدید
و یه دختر توی صندلی عقب ماشین بود!
من هیچی در موردش نمی‌دونم، مرد.
- این روح نداره! - و حالا اون مرده.
- اون دخترمه! - بچه سه ساله.
مرده، چون تو اون انتخاب رو کردی!
لعنتی! هان؟
اوه.
ببخشید. کاستور، یه لحظه.
باید یه لحظه صبر کنی.
وسط جلسه‌ام.
ببخشید که مزاحمت شدم.
این واقعاً نمی‌تونه صبر کنه.
باور نمی‌کنم.
اونا دارن تنها مردی که من بابام می‌دونم رو نگاه می‌کنن.
منو گرفتی. منو ببر، هان؟
منو ببر!
- کاستور، چیه؟ - تو دردسرم.
- این یعنی چی؟ - باشه، بشین.
خودمو تو یه موقعیت گرفتار کردم که نمی‌تونم ازش دربیام.
می‌دونی که می‌تونی به من اعتماد کنی، میهو.
من اینجام.
دارن منو به جرم قتل تحقیق می‌کنن.
خون رو دستته، می‌گه.
تو دردسر بزرگی افتادی، لوزانو.
یه نوزاد رو تو خیابون ول کرد و زیر آفتاب سوخت!
تو یه آشغالی!
بسه! بسه!
می‌گن دوباره بیدار شو.
می‌خوای بدونی چی شد؟
من بهت می‌گم چی شد.
روش چی نوشته؟
ونسا تورس.
اون... اون یه کارآگاهه.
ونسا تورس،
خون مأمور رو دستته.
ما اینجا یه قاتل پلیس داریم؟
- آره. - ما یه قاتل پلیس داریم. هان؟
اون داشت منو تحقیق می‌کرد، مرد.
من اون اسم رو می‌شناسم.
- پس تو کشتیش؟ - من قیافه‌ش رو می‌شناسم.
نه، نه، نه. من هیچ‌کس رو نکشتم.
گور باباش. حالا دیگه علنی شد!
من ماشین‌های دزدی وارد و صادر می‌کنم.
حالا به خاطر چیزی که با اون بچه شد،
اون اینو یه انتقام شخصی کرد تا مطمئن شه
که ما نابود می‌شیم چون ما
از دزد ماشین به قاتل تبدیل شدیم
و من باید چیزی پیدا می‌کردم که محکومش کنه...
پس تو رفتی تو خونه‌ش و کشتیش؟
من رفتم تو خونه‌ش و اونجا رفتم تا پیدا کنم...
پس همسایه رو کشتی؟
تا چیزی پیدا کنم که محکومش کنه.
اون اونجا بود.
اون اسلحه‌ش رو شلیک کرد.
منو تو پام زد.
من کوبیدمش. با اسلحه زدمش.
و اسلحه شلیک شد.
نمی‌خواستم بکشمش.
شاید می‌تونستم حدس بزنم.
- نه، این یه... - شاید می‌تونستم حدس بزنم؟
این یه تله‌ست، بچه‌ها.
هر وقت یه مزخرفاتی این‌جا میارن،
ما شروع می‌کنیم به دعوا با هم.
من این کارو کردم تا ازت محافظت کنم، لوزانو!
تو خانواده‌ای، باور کن یا نه!
نه، نه، نه، نه.
تو این کارو کردی تا بیزینست رو حفظ کنی!
تو پول می‌گیری و من هیچی.
آخرین چیزی که می‌دونستم، دولت خیابونا رو می‌گردونه.
تو فقط یه مهره تو این بازی هستی.
چرا؟ چون من دولتم؟
- این شطرنج نیست. - این شطرنجه!
نمی‌بینی توی چه بازی‌ای زندگی می‌کنیم؟
پس تو یه بی‌گناه رو کشتی تا از اونایی که
بهت نزدیک‌ترن محافظت کنی؟
همه‌مون گناه خودمون رو داریم!
فکر کنم جواب رو می‌دونم.
تو همین الان گفتی همه‌مون گناه داریم، درسته؟
خب، دنبال من بیا.
من ماشین رو دزدیدم.
یه بچه تو صندلی عقب بود.
اونو اونجا ول کردم چون نمی‌دونستم چی کار کنم.
- پلیسا دنبالم بودن. - وای.
دختری که توی این نامه‌ست، به خاطر من مرد.
پسر، من می‌تونم یه اعتراف دروغین رو از یه مایلی تشخیص بدم.
کلمات شاید باشن، ولی روحش نیست.
آره، خوب بود.
دروغات تو رو نابود می‌کنه.
توجه، کوین لوزانو،
پسرت هکتور مرده.
نه، نه، نه، نه.
خودتو جمع کن، داداش.
لوزانو، تو نمی‌دونی اون مرده.
این یه بازیه.
اونا دارن باهامون بازی می‌کنن.
شاید همین باشه.
اگه پسرم مرده، اونو رو صفحه نشون بدید.
بذارید مدرکش رو ببینم!
اون هنوز زنده‌ست!
اونو رو صفحه لعنتی نشون بدید!
اونا ما رو اینجا گیر انداختن.
ما رو زندانی کردن، مرد.
و فکر می‌کنن یهو می‌تونن
با ذهنمون، با قلبمون بازی کنن.
فکر می‌کنی می‌تونی با گوشت و پوستم بازی کنی؟
تو هیچی نیستی!
اونجا وایستادی، قیافه‌ت افتضاحه!
ماسکت رو صورتته!
قیافه‌تو نشون بده!
برای اینکه واقعاً آزادی‌تو به دست بیاری...
نشونش بده!
باید بیشتر پیش بری.
شماها هیچی نیستید!
به خدا قسم!
امتحانم کن!
- خیلی متأسفم. - دستتو بردار، رفیق.
می‌دونی تقصیر توئه، مرد.
تو یه پلیس رو کشتی.
- تقصیر اون نیست. - و اونا خانوادتو می‌گیرن.
مرد، من فقط می‌خوام بهت کمک کنم، بس کن با...
کاستور، پسرم.
خوشحالم که هنوز زنده‌ای.
اگه ازت خواستن منو قربانی کنی، لطفاً بهم اعتماد کن.
خودتو نجات بده.
می‌دونم باهات چی کار کردن
و می‌دونم قراره چی کار کنن.
این سازمان قدرتی خیلی بزرگ‌تر از چیزیه که فکرشو می‌کنی.
- نه. - اون آدم خوبیه.
ولش کن!
اونا همه‌تون رو به یه دلیلی انتخاب کردن.
من این کارو نکردم که بچه‌ها رو بکشم!
- واسه همین اینجام. - متأسفم!
اگه دارن امتحانتون می‌کنن،
قدرتتون از ایمانتون میاد.
تو از کجا می‌دونی؟
مرد، اگه قراره از اینجا دربیایم،
باید با هم کار کنیم.
- من هیچ‌وقت بهت دروغ نگفتم. - تو از کجا می‌دونی؟
فکر می‌کنی من فکر می‌کنم تو طرف مایی؟
تو می‌دونی چی کار کنی.
دعا می‌کنم هنوز ببینمت.
وقتی اول منو اینجا آوردن، گفتن،
«برای اینکه واقعاً آزادی‌تو به دست بیاری، باید بیشتر پیش بری.»
- پس چطور بیشتر پیش بریم؟ - شاید
یه راه دیگه باشه؟
می‌دونم منو با
سیم جاروبرقی و دسته تی زدن.
و هیچ‌وقت تو بچگی بغلم نکردن یا نبوسیدنم.
و من، صبر کن.
دیگه از این یارو بسمه.
- فکر کنم... - دیگه بسمه، مرد.
دلیلش، حداقل تا حدی
چرا شاید اراده داشتم جلوشو بگیرم، ولی نگرفتم.
من بچگی خودمو می‌خواستم.
می‌دونم این غیرممکنه.
می‌دونی، وقتی اول منو اینجا آوردن،
مدرک گناهامو بهم نشون دادن.
آدمای گذشته‌م که دارن انتقام می‌گیرن.
و این سادست.
این باید یه جور کفاره باشه،
یه راه برای آزاد کردن خودمون.
ولی من... نمی‌تونم این فکرا رو کنترل کنم.
فکر می‌کنی چی کار می‌کنه به یه بچه
برای چند لحظه لذت تو؟
فکر می‌کنی چه دردی بهشون وارد کردی؟
یه کم.
تو هیچ پشیمونی نداری.
- کلیسا... - لعنتی.
منو جابه‌جا می‌کرد.
پس همیشه از گناه اون کارا تبرئه می‌شدم.
با ادامه دادن به جابه‌جایی،
می‌تونست با انتخابش فرار کنه.
می‌فهمم.
واسه همین دارم می‌گم چی شد.
این جوابه؟
این... این چیزیه که دنبالشیم؟
تو روی الگو موندی.
می‌بینید، بچه‌ها اینو می‌بینید؟
آره.
این جواب بود.
تو الگو رو نشکستی.
تو چرخه رو نشکستی.
و فکر کنم همه‌مون همین کارو می‌کنیم.
راست می‌گه.
می‌دونم باور نمی‌کنی چی می‌گه،
ولی به من اعتماد کن، من اینو می‌دونم.
این چیزیه که می‌خوای؟
بیا دیگه!
- این چیزیه که خواستی؟ - این متجاوزه بچه‌ست.
این یه آدم مریضه.
فکر نکنم از ما باشه.
باید باهاش برخورد شه.
تو باید توی زند... باید مرده باشی.
بچه‌ها، زندگی‌مون این‌جا تو خطره.
باید اینو جمع کنیم.
- بکشش، و ما رو نجات بده. - بسه!
این چطور قراره درستش کنه؟
ما حتی نمی‌دونیم
این ساعت حکم مرگیه که ما فکر کردیم.
ما با یه کلمه دیگه بیدار شدیم.
این کلمه برای هر کدوممون یه معنی دیگه داره.
هر کدوممون یه الگو داریم،
یه الگو.
ما می‌تونیم این الگو رو بشکنیم.
همه‌مون گناهکاریم.
با جسم کشته شدیم، با روح کشته شدیم.
فرقش چیه؟
همه‌مون به رستگاری نیاز داریم.
من عمداً کارامو نکردم.
ساکت.
اونا دارن بهمون می‌خندن.
- من اینجا نیستم که قضاوتت کنم. - باشه؟
- من هیچ کاری نکردم. - من اینجا نیستم که قضاوتت کنم.
فقط دارم سعی می‌کنم اینو بفهمم.
متأسفم برای دردی که کشیدی.
جرئت نکن.
یه وقتی برای این هست.
- باشه؟ - برای اون متأسفم.
چهل دقیقه مونده.
اگه به اندازه تو پیر نبودم، مرد،
سر لعنتیتو از گردنت می‌کندم.
کسی...
دارم سعی می‌کنم باهاتون کار کنم تا بتونیم...
هر چیزی که می‌دونی باید به چالش کشیده شه.
از این شروع کنیم.
- پس بیا برعکسش کنیم. - همه‌چیز.
اوه، چی؟ چرا؟
چرا گناهکاری؟ چرا؟
اون چیه؟ چرا فکر می‌کنی روش نوشته گناهکار؟
بیا همه‌چیزو رو کنیم.
بیا، بیا زمین بازی رو برابر کنیم.
باشه، باشه. ببین، ببین.
- تو به چی گناهکاری؟ - وقتی اول
اینجا اومدیم،
من تو یه جور خلسه بودم.
یه زنی بود،
یه چیزی گفت که تو ذهنم موند.
یه جنگ داره میاد که اصلاً نمی‌تونی تصور کنی،
و توی یه میدان جنگ که قبلاً هیچ‌وقت نبوده.
ذهنت.
فکر نکنم یکی از ما باشه.
اگه جنگ تو ذهنمونه، باید یه معنی‌ای داشته باشه.
ببین این‌جا چی کار می‌کنیم.
ببین با هم چی کار می‌کنیم.
- این بازیه. - دربارش چه حسی داری
؟
- این یه بازی مریضه. - من دارم...
- نه، نه، نه. - اون چیه؟
- این به من ربطی نداره. - ولم کن.
نمی‌دونم اون چیه.
باید درباره یکی دیگه باشه.
صبر کن.
دو روز، یه مادر،
رندال توسط افسر تیر خورد و کشته شد...
- بس کن. - ساعت داره تیک‌تیک می‌کنه.
- چی؟ - تو از کجا می‌شناسیش؟
نمی‌دونم فکر می‌کنی کی رو می‌شناسی، ولی نمی‌شناسی!
هی، من هیچ کاری نکردم!
می‌دونی امروز چرا نگهت داشتم؟
نه، قربان.
پلاک عقب ماشینت اونجا نیست.
حتماً افتاده.
نمی‌تونی از این در بری!
قربان، اون هیچ کار خلافی نکرده.
- می‌دونی من کیم؟ - خانم، ساکت باش.
من دارم همه‌چیزو ضبط می‌کنم قربان!
- نمی‌تونی به من دست بزنی! - ساکت باش.
این‌جوری با اون حرف نمی‌زنی.
گواهینامه و کارت ماشین، قربان.
باید بهت هشدار بدم که یه اسلحه
مجاز و قانونی تو ماشین دارم.
باشه، اسلحه کجاست؟
بذار دستاتو ببینم.
بذار دستاتو ببینم!
من هیچ کاری نکردم!
- اون هیچ کاری نکرده. - ما هیچ...
اون هیچ کار خلافی نکرده!
الان انجام بده! الان!
من هیچ کاری نکردم!
نمی‌تونی از این در بری!
- تو همون پلیسه هستی. - خفه شو
دهن لعنتیتو!
- می‌خوای از اینجا دربیای؟ - بس کن!
باید بفهمیم اون انگل لعنتی چیه.
- تو تبرئه شدی! - خفه شو
لعنتی!
یه بچه لعنتی تو صندلی عقب بود!
اون رفت سراغ اسلحه‌ش!
اون رفت سراغ کارت ماشینش.
- تو خوک لعنتی! - ببین، ببین، ببین.
اونا روی همه‌مون یه چیزی دارن.
یه ثانیه خفه شو و گوش کن.
- من هیچ کاری نکردم. - صبر کن. فقط گوش کن.
می‌خوای بچه‌ت زنده بمونه؟
قبول کن. تو از سیاه‌پوستا می‌ترسی.
من از سیاه‌پوستا نمی‌ترسم.
من تو همون محله بزرگ شدم! باشه؟
من فقط انتخاب‌های متفاوتی از بعضیا کردم.
باشه. گوش کن، گوش کن، گوش کن.
من جواب رو می‌دونم.
می‌دونم!
اینجا شش تا جنایتکار و یه پلیس داریم!
اون همون انگل لعنتیه!
- برام مهم نیست. - رفیق، گوش کن، مرد!
اگه شماها دست از این چرت‌وپرتا برندارید، همه‌مون می‌میریم!
خفه شو!
آنجلیکا وارن رو
تو کوچه روی زمین ول کردی، دهم آگوست؟
شاید.
و اون انتخاب باعث مرگش شد؟
لعنتی، هان؟
این‌جوری این‌جا کار می‌کنید، هان؟
این چیه؟ هدیه؟
به سؤال جواب بده، آقای لوزانو.
من بهت می‌گم چی،
اول باهام کار کن، باشه؟
به بابایی یه بوس بده.
این دیگه چیه، هان؟
اینجا چه کوفتی داره می‌گذره؟
اون انتخاب باعث مرگش شد؟
این روح نداره.
اون دخترمه!
این روح نداره.
اون دخترمه!
آره، من بهش اون آشغالا رو فروختم، مرد.
این چه ربطی به این داره؟
این چیه؟
- الان انجام بده! - نه!
بهش گفتم دستاشو نشونم بده!
اوه.
عقب برو، باشه؟
خدای من. نه، نه، نه.
چی، چی به چیه؟
اوه! چی؟
اوه. نه، نه، نه.
نه. نه. نه!
آخ!
خدایا، لعنتی!
اوه! چی به... چی به چیه؟
تو کی هستی؟
چرا اینجایی؟
فکر کردم دستاشو بهم نشون می‌ده!
چرا اینجایی؟
- افسر! - من هیچ کاری نکردم.
ولم کن!
رندال.
من هیچ کاری نکردم!
توسط افسر تیر خورد و کشته شد...
- می‌دونی چیه؟ شوخی نیست. - فقط آروم باش.
بیایم سالم بریم خونه.
باید بهت هشدار بدم که یه اسلحه قانونی مجاز تو ماشین دارم.
عصر به خیر، افسر.
- دستاتو نشونم بده! - چه کوفتی؟
چرا داری اسلحه رو طرف ما می‌گیری؟
من هیچ کاری نکردم!
گوشی رو بذار کنار!
دستاتو بذار رو داشبورد!
خدا، منو ببخش.
چرا اینجایی؟
- انگل رو بکش. - باید به سؤال جواب بدی.
بالاخره حقیقت رو دیدی؟
مهارتت ارزش زیادی برای این هدف داره، محمد.
من هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌خوام.
هزاران نفر از برادرامون
کشته شدن، محمد.
اونا تو رو تحقیر کردن.
بهت خیانت کردن.
باید بیشتر پیش بری
تا آزادیت رو به دست بیاری، محمد.
من اون حرامزاده‌ها رو می‌خوام!
وقتشه که تو به سرنوشتت قدم بذاری
جایی که حتی مرگ یه گزینه‌ست.
همه‌مون باید نقش خودمون رو بازی کنیم.
گور بابات!
یه دوره جدید رو شروع کن که توش اسلام مورد احترامه
و بدون سوال.
تا حالا فکر کردی می‌تونی یکی رو بکشی؟
این سرنوشت توئه.
تا حالا فکر کردی می‌تونی یکی رو بکشی؟
حس می‌کنم می‌تونم یکی رو بکشم.
بس کن!
تا حالا فکر کردی می‌تونی یکی رو بکشی؟
- آره. - همه‌شون رو بکش.
یه روز هم نبوده که از وقتی مرده
نگذشته باشه.
- گوش نکن. - تو چی؟
آره.
دارن بهت دروغ می‌گن.
دارن امتحانت می‌کنن.
هر کاری لازم باشه انجام بده.
تو هر کاری لازم باشه انجام می‌دی؟
فقط یه نفره که باید سرزنش بشه
که من اینجام، رفیق.
پس آره، من آمادم.
تو چی؟
به سوال جواب بده، آقای رامیرز.
آره.
عصبانیتت رو به خاطر بیار.
نفرتت رو به خاطر بیار، محمد.
- نه. - می‌دونی چیکار باید بکنی.
بگو تو کی هستی!
این دیگه چه کوفتیه؟
حرامزاده!
اه، لعنتی!
می‌دونی چیکار باید بکنی.
عصبانیتت رو به خاطر بیار.
نفرتت رو به خاطر بیار، محمد.
من فقط می‌خوام زندگیم یه معنی داشته باشه.
شاید بالاخره حقیقت رو دیدی.
می‌بینیم.
۳۵ دقیقه مونده.
بیدار شو، حرامزاده.
بیدار شو!
- بیدار شو. - اینجا چی به سرمون اومد؟
ما کجاییم، کوفت؟
اونا همه فکرامون رو می‌دونستن.
هزاران نفر از برادرامون
کشته شدن، محمد.
اونا تو رو تحقیر کردن.
بهت خیانت کردن.
چطور با اینا اوکی هستی؟
وقتشه که تو به سرنوشتت قدم بذاری.
این یارو رو می‌شناسی؟
ولی حتی مرگ هم یه گزینه‌ست.
اون صدا رو می‌شناسی؟
همه‌مون باید نقش خودمون رو بازی کنیم
تا یه دوره جدید برای بشر شروع کنیم.
چرا می‌ترسی، داداش؟
جایی که اسلام بدون سوال مورد احترامه...
- نزدیک‌تر نیا. - الله اکبر.
- اون صدا رو می‌شناسی؟ - الله اکبر؟
یعنی خدا بزرگه.
کشتن آدمای بی‌گناه.
تو چی درباره کشتن بی‌گناها می‌دونی؟
ولم کن!
به این کثافتای بیابونی که کشور منو پر کردن بگو،
می‌خوام ترس خدا رو تو دلشون بندازم
همون‌جوری که اونا ترس رو تو دل آدمای بی‌گناه می‌ندازن
هر روز لعنتی.
- همین‌جا. - نه!
این عوضی چقدر بزرگه؟
اونا دنبال من بودن.
دیگه اجازه نداری برگردی اینجا!
ما برای تو نیومدیم. برای اون اومدیم.
- گمشو بیرون! - و زنم!
برو!
- خاموشش کن! - ول کن!
خاموشش کن!
نه!
سمیه!
- ولم کن! - نه!
- گور بابات! - برو حالا!
لعنتی که منو مجبور کردی این کارو بکنم!
می‌تونستم جلوی اونا رو بگیرم.
اون صدا رو می‌شناسی؟
نه، زیادی نزدیک نشو!
بکن. بکن!
- بگو اون صدا رو می‌شناسی! - از من دور شو!
هی، هی، هی.
عقب برو. عقب برو. عقب برو.
- وای، وای، وای. - آروم باش.
منو جامعه غربی از روزی که به دنیا اومدم له کرد.
از همون روزی که به دنیا اومدم.
انگار یه جور هیولا بودم.
بعد از اینکه اونا اونو کشتن، هی مسخرم کردن.
می‌دونستم تمومی نداره
مگه اینکه اونا رو وادار به تاوان دادن کنم،
همه‌شون رو.
تنها راه خروجیم این بود...
بهت گفتم دارن منو امتحان می‌کنن.
باید بیشتر پیش بری
تا آزادیت رو به دست بیاری، محمد.
نه.
آه، فهمیدم.
می‌خوای پوستر بوی باشی.
می‌خوای مهم باشی.
- چی هستی؛ تروریست؟ - دست بهش نزن.
اون باید یکی باشه که بمیره.
- آره، دقیقاً. - تو تروریستی؟
- بچه‌ها. - من تروریست نیستم.
گور بابات!
کجا بود عدالتت
وقتی مردم منو تو سوریه قتل‌عام کردن؟
بعد تعجب می‌کنی چرا من جلیقه می‌پوشم؟
چرا دنبال انتقامم؟
اونو شهید کن.
تو خودت این گند رو می‌خواستی، رفیق.
می‌دونی اون صدا کیه؟
- می‌خوای من بجنگم؟ - بیدار شو.
هر وقت می‌جنگیم، بهمون می‌گن بیدار شو.
پس الگو چیه؟
الگو یه چیز دیگه‌ست.
باشه.
الگو انتخابه.
- نگاه کن. - همون‌طور که گفت.
- نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن. - الگو انتخابه.
باید انتخاب کنی یا بمیری.
اگه انگل یکی از ما نباشه چی؟
اگه هیچ‌کدوم از اینا، حتی این حرامزاده‌های نقاب‌دار،
اون چیزی که فکر می‌کنیم نباشه؟
گفت باید طرز فکرمون رو عوض کنیم.
درسته؟ این همون بازیه لعنتیه.
و این جوابی‌یه که دنبالشن.
این بلیط خروج ماست.
راست می‌گه. به این گند گوش کن، رفیق.
اگه انگل یکی از ما نباشه چی؟
- این یه شروعه. - باشه، رEsق.
نمی‌خوای به من گوش کنی،
پس هممون می‌میریم، باشه؟
شاید این یه شروعه. تو چی؟
باید یه چیز بزرگ‌تری در جریان باشه.
این یارو یه نیت پنهانی داره.
ببین، من هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌خوام.
بهتون می‌گم چی می‌دونم، رفقا.
حرف زدن ما رو از اینجا بیرون نمی‌بره.
رفیق، هیچ راهی نیست
که هممون زنده از اینجا بیرون بریم.
منظورم اینه، اگه به ما تو این اتاق نگاه کنی،
ما داریم چیکار می‌کنیم؟
یه جواب، یه نفر.
تو نه. به من یه نفر بگو.
ما هممون داریم چیکار می‌کنیم؟
- دعوا. - باشه، بقیه جهان چیکار می‌کنه؟
جهان همیشه چیکار می‌کنه؟
رفیق، به‌عنوان یه نژاد، ما چیکار می‌کنیم؟
نمی‌بینی چطور مرتبطه؟ ترس.
و چرا اون یارو رو کشتی؟
ترسیدی.
چرا ما؟
تصمیمی که گرفتی، از ترس بود.
الگو ریشه تو ترسه.
ولی فکر کردیم می‌دونیم کیه.
همه ترسشون رو نسبت به اون نشون دادن.
بعد همین‌جور با اون.
حالا شما دوتا با هم.
پس اگه انگل یکی از ما نباشه.
اون فقط خواست ما فکر کنیم که هست.
ما فقط فرض کردیم که هست.
باید انگل رو بکشی.
اگه هیچ‌کدوم از اینا اون چیزی که فکر می‌کنیم نباشه؟
اگه ما واقعاً اینجا گیر نیفتاده باشیم؟
ما اینجا گیر کردیم
همون‌جوری که تو ذهنمون گیر کردیم.
برای اینکه واقعاً آزادیت رو به دست بیاری.
باید بیشتر پیش بری.
کارترایت گفت یه زن بهش درباره جنگ پیش‌رو گفته.
جنگ ذهن. درسته؟
اگه انگل در واقع ذهن باشه چی؟
دقیقاً.
پس اون کلمات از بیابون،
برای هر روحی چی معنی دارن؟
- انگل یعنی ذهن. - این یعنی چی؟
الگوهای فکری.
باید چرخه‌ای باشه که باید بشکنیمش.
این همون بازیه لعنتیه. همینه.
هی به همون چیز برمی‌گرده، درسته؟
بهترین ایده. دیگه چیه؟
فقط با من بمون.
ما داریم تغییر می‌کنیم
چون واقعاً داریم به هم گوش می‌دیم.
کسی با منه؟
- من باهاتم. - من باهاتم. راست می‌گه.
- من باهاتم. - دارن مارو بازی می‌دن.
- باشه. - باشه.
ولی اونا کسایی رو دارن که برامون عزیزن، باشه؟
اونا، می‌تونن به پسرم دسترسی پیدا کنن.
خب، به این چی می‌گی؟
پس باید اینو حل کنیم. وقت نداریم.
باید جواب رو پیدا کنیم، باشه؟
هی، مرسی.
تو چیه؟ چی می‌خوای بکنی؟
باید انتخاب کنی یا بمیری.
داریم دور خودمون می‌چرخیم، رفیق. دایره!
نمی‌خوای به من گوش کنی.
پس هممون می‌میریم!
پسر، تو داری ما رو به گور می‌برید، رفیق.
فکر کنم یه چیزی دستگیرش شده.
- آره؟ - بیاین دیگه، بچه‌ها.
- این یارو عجیب غریبه، رفیق. - ما اینجا می‌میریم.
- خلاصش کنیم. - اگه همین‌جور ادامه بدیم.
این خیلی مسخره‌ست!
ساکت.
- آه! - اوه، باشه.
بچه‌ها باید این کارو متوقف کنید.
- می‌دونی؟ - اوه.
دیگه از دستت خسته شدم!
وقتی هیچ کاری نمی‌کنم منو شوک می‌دی.
این داره خیلی لعنتی باحال می‌شه، رفقا!
ما موشای تو قفسیم.
بچه‌ها، نمی‌بینید اینجا چی داره می‌شه؟
هیچ کوفتی.
شماها فقط می‌خواین به بد بپرین.
خوب چی؟
تو یه بچه داری که عاشقشی.
این خوب نیست؟
یه نامزد داری که براش نگرانیه
و می‌خوای برای اون از اینجا بری بیرون.
یه چیزی هست که بهش انقدر باور داری
که حاضری براش بمیری.
اون زندگیشو برای تو به خطر انداخت، رفیق.
شماها اینو نمی‌بینید؟
ما فقط داریم نفرت رو تغذیه می‌کنیم.
هیچ‌چیز رو تغییر نمی‌دیم.
گفتی این یه بازیه، درسته؟
اونا دارن نگاه می‌کنن ما چطور بازیش می‌کنیم.
شاید همین باشه.
چند تا مرد می‌اومدن اینجا و همدیگه رو تکه‌پاره می‌کردن؟
برعکسش کن!
اونا می‌خوان ببینن ما اون الگو رو می‌شکنیم.
فکر کنم یه چیزی دستگیرش شده.
ولی چرا؟
اونا دارن سعی می‌کنن اینجا بازی رو عوض کنن.
گفت این سازمان از ما بزرگ‌تره.
اگه اینو قبول کنیم،
شاید ما تو مسیر درست باشیم.
شاید این چیزیه که باید بکنیم.
چون یه میلیون از ما هست.
ما فقط نماینده اونایی هستیم که اون بالا هستن.
اگه ما بتونیم تغییر کنیم، اونا هم می‌تونن.
شاید همین باشه.
گفتن دارن امتحان می‌کنن ببینن لیاقت زنده موندن رو داریم یا نه.
نه اینکه کی لیاقت مردن داره بلکه چرا ما لیاقت زنده موندن داریم؟
و چیزی که اونا می‌خوان یه اعترافه.
دارن ما رو امتحان می‌کنن ببینن چیکار می‌کنیم!
اونا واقعاً به ما نگفتن همدیگه رو بکشیم.
ما خودمون اینو آوردیم وسط.
- اونا فقط ما رو آزاد کردن. - فکرشو بکن.
هر وقت سعی کردیم همدیگه رو بکشیم، شوکمون دادن.
دارن سعی می‌کنن جلومونو بگیرن.
دارن سعی می‌کنن بهمون نشون بدن.
اگه اشتباه کنی، ما به روش من پیش می‌ریم.
برمی‌گردیم به رای‌گیری.
- یکیمون می‌میره— - نمی‌تونی این‌جوری فکر کنی.
- برای نجات همه‌مون. - باید همه‌مون با هم باشیم.
- چرا ما؟ - بیدار شو.
یعنی ما داریم الان بازی رو عوض می‌کنیم، بچه‌ها.
داریم عوضش می‌کنیم.
شاید این نیست که یه جواب وجود داره.
شاید این خود جوابه.
اون از اول جواب رو بهمون داد.
از اول جواب رو بهمون داد.
ما فقط داریم با هم می‌جنگیم.
می‌دونی، برای یه بار، باید با این سفیدپوست موافق باشم.
- آره. - ما یه انتخاب داریم، درسته؟
دیگه از همدیگه متنفر نیستیم.
این جوابه.
عجب!
شماها اینو دیدید؟
- عجب! - ها؟ یه کم محبت بدید!
- خدای من، همینه. - چی شده؟
- حالا خوشحالم که اینجام. - آره!
خوشحال!
شماها اینو دیدید؟
ولی بی‌فایده.
ها؟
شما آزادیتون رو به دست نیاوردید.
این باید جواب درست بوده باشه.
شما امشب جان سالم به در نمی‌برید.
نشونم بدید برای آزاد شدن حاضرید چی رو فدا کنید؟
این چیه؟
بهتون هشدار داده شده.
پدر ما که در آسمانی،
نام تو مقدس باد.
- این یارو مرده. - پادشاهی تو بیاید.
این هیچ معنایی نداره.
روی زمین.
کدوم‌مون بدترین‌مونه؟
یه جواب بهم نشون بدید وگرنه ما امشب زنده نمی‌مونیم.
پس فکر می‌کنی هممون مردیم
اگه یکی‌مون رو برای مردن انتخاب نکنیم؟
دقیقاً، باید این کارو بکنیم.
خدای عزیز، من می‌خوام— بی‌خیال. خدا.
می‌دونی چی؟
- می‌دونی چی؟ من اونو می‌گیرم. - بذار مهم باشه...
نمی‌تونیم فقط...
من می‌رم بیرون...
بچه‌ها، نمی‌تونیم فقط حرف بزنیم.
باید زندگی کنیم.
باید نشون بدیم.
چطور قراره از اینجا نشون بدیم، ها؟
اگه این شانس دوم ما باشه چی؟
باید نشون بدیم.
نمی‌دونم درستم یا اشتباه،
ولی ترجیح می‌دم با نفرت تو قلبم نمیرم.
نمی‌بینی حالا بازی چطور داره عوض می‌شه؟
نمی‌بینی؟
دیگه هیچ کره‌ای نمیاد اینجا
که بهمون گند بندازه چون داریم اونو شکست می‌دیم.
دیگه گلوی همدیگه رو نمی‌گیرم.
داریم گوش می‌دیم. داریم فکرامونو عوض می‌کنیم.
مرسی.
سعی می‌کنم لایق این باشم.
برای آزاد شدن حاضریم چی رو فدا کنیم؟
پس بی‌خیال.
می‌خواستم تو رو بکشم.
و حق هم داشتی.
من گذشته‌م رو می‌دونم.
می‌دونم چی آزارم می‌ده.
گزارش قتل وحشیانه پدر اسپنسر.
از خودم می‌پرسم، چرا تو؟
شانس دوم برای خالی کردن این عصبانیت
روی زندگی‌ای که از دست دادم و حق به جانب باشم؟
نمی‌تونم فکر نکنم این چیزیه که اونا می‌خوان حس کنم.
این آخر داستان نیست.
احتمالاً برای همینه که اینجام.
تفنگ رو گرفتم و پیداش کردم.
مردی که منو اذیت کرد رو پیدا کردم.
اگه چیزی، به این فکر کن.
فکر نمی‌کنی من داشتم؟
دوستت داشتم.
پدر؟
لعنتی تو.
ولی نتونستم این کارو بکنم.
پس حالا می‌خواستم برم خونه و خودمو بکشم
چون اون همه‌چیز رو از من گرفت و من بهش اعتماد داشتم.
اون کل زندگیمو نابود کرد،
سلامتیمو و ایمانمو.
اگه این، هر چی که هست، نبود،
من الان مرده بودم.
من یه بچه شاد بودم و اون همه‌چیز رو از من گرفت.
ولی کشتن تو زندگیمو بهم برنمی‌گردونه
و من تو رو می‌بخشم.
نه برای تو، برای خودم.
بعضی وقتا از خدا می‌خوام همه اینا رو از من بگیره.
خیلی دلم می‌خواد صلح بیارم
و به‌جاش خرابی به جا می‌ذارم.
می‌دونی من— من چی کار می‌تونم بکنم؟
همه‌مون یه چیزی می‌تونیم بکنیم، باشه؟
تو فقط دست از آزار بچه‌ها بکش
منم دیگه به خودم آسیب نمی‌زنم!
بچه‌ها، نمی‌خوام با این حس بمیرم.
شما چی؟
دیگه از اینکه همیشه عصبانی باشم خسته شدم.
کل زندگیم لعنتی عصبانی بودم.
و اون گفت، «با این پسر بازی نکن.
«اون مثل ما نیست.»
۱۰ دقیقه مونده.
از اون روز،
از خودم متنفر بودم چون فرق داشتم.
وقتی بزرگ می‌شدم مسخرم می‌کردن چون قیافم فرق داشت
چون، چون اسمم فرق داشت.
پلیس منو نگه داشت، فریاد کشید، کتکم زد!
با اینکه هیچ کار خلافی نکرده بودم،
ولی تو جامعه یه هیولا بودم.
می‌خواستم انتقام بگیرم.
این آدما رو پیدا کردم که بهم گفتن نجات نزدیکه.
فکر کردم این حقیقته.
بهشون باور داشتم.
ایمانم رو به آدما از دست داده بودم،
به خوبی‌ای که یه روزی می‌شناختم.
- گور بابات! - یاد گرفتم چطور بجنگم
تا بتونم از کسایی که دوستشون دارم محافظت کنم.
نه برای این. نه برای اینکه منو مثل مهره شطرنج استفاده کنن.
من هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌خواستم،
این نفرت، هیچ‌کدوم از اینا!
می‌تونم یه چیزی بهت بگم؟
تعجب می‌کنی چه‌قدر آدم
با جایی که تو ازش میای همدردی می‌کنن
و بذار یه چیزی برات توضیح بدم.
روز یازده سپتامبر، من تو منهتن بودم، باشه؟
و من یکی از اون آدمایی‌ام که با داستان تو همدردی می‌کنه
با جایی که ازش میای تو قصه‌ت.
ولی وقتی سه هزار نفر بی‌گناه کشته شدن
به اسم هر چرت و پرت معنوی که بود،
اون موقع دیگه منو، اون آدم همدردو، از دست میدی.
وقتی این کارای مزخرفو می‌کنی، منو از دست میدی!
حرفمو می‌فهمی که چی دارم بهت می‌گم؟
این عشق نیست.
تو چی داری بگی، استاد؟
من،
چند هفته پیش، این مربی‌ام،
هی بهم زنگ می‌زد و من می‌دونستم یه چیزی شده،
ولی انقدر سرم شلوغ بود که من، من جدی نگرفتمش
و اون می‌تونست بفهمه که دارم پیچوندنش.
فکر کرد من برام مهم نیست.
یکی‌یکی، روحش ازش جدا شد.
جامعه بهش پشت کرد.
بعد من بهش پشت کردم.
و تا آخر هفته، خودشو دار زد.
یه زن و دو تا بچه رو ول کرد و این تقصیر منه.
عذاب وجدان دلیل اینجاست که من اینجام.
می‌تونستم بیشتر تلاش کنم که،
که نظرشو عوض کنم.
لازم نبود من...
پس وقتی از اینجا بریم بیرون،
ماجرا درمورد شکستن این چرخه‌ست، درسته؟
شاید این همونه.
باید اینو ببریم بیرون
تا این چرخه رو برای بقیه بشکنیم.
مرسی بابت این.
باشه، شاید من به اندازه‌ای که می‌تونستم پلیس خوبی نبودم
که باید می‌بودم،
ولی هیچ‌وقت قرار نبود آدم بده باشم، باشه؟
وقتی، وقتی تصمیم گرفتم پلیس بشم،
اون موقع بود که دیدم بابام مامانمو داره می‌زنه
و من هیچ کاری نمی‌تونستم بکنم.
بی‌قدرت بودم، درمانده.
و دیگه نمی‌خواستم اونجوری باشم.
می‌خواستم به آدما کمک کنم، باشه؟
می‌خواستم از آدما محافظت کنم.
پس قسم خوردم.
شاید بعد از اینکه شنیدم این پلیسای دیگه
درباره "این" آدما حرف می‌زنن،
همه این آدما هر روز و هر روز،
همدیگه رو می‌کشن، قتل می‌کنن.
من گذاشتم این تو مغزم فرو بره.
آره، وقتی به اون مرد شلیک کردم،
وقتی جونشو گرفتم، ترسیده بودم.
ترسیده بودم چون حتی یه آدمو ندیدم
تا وقتی که بعد از شلیک تو چشماش نگاه کردم.
قبلش، فقط چیزی که ازش می‌ترسیدم رو دیدم.
من تو قسمی که خوردم شکست خوردم
و وانمود کردم که نژادپرست نشدم.
و آخرش،
یه مرد با جونش تاوان اینو داد.
هیچ‌وقت قرار نبود آدم بده باشم.
ولی آره، دقیقاً همون چیزی شدم.
رامیرز، اون کی بود؟
تو اون صدا رو می‌شناسی.
پدر، می‌خواستم ازت بپرسم...
اون پدر پل بود.
اون تنها مردیه که واسه‌م پدری کرد
وقتی بهش نیاز داشتم.
اون تنها مردیه که بهش اعتماد دارم.
تنها مردی که بهم یاد داد چطور مرد باشم.
و وقتی درد تو صداشو شنیدم،
فهمیدم که تو دردسره.
و اون یه آدم خوبه.
مردیه که بهش احترام می‌ذارم.
اگه نصف اصولی که اون داشتو داشتم،
خوب بودم.
و اون مردیه که همیشه نگاه می‌کرد
هر کاری که می‌کردم رو از دور، ولی هیچ‌وقت قضاوت نکرد.
دقیقاً همون چیزیه که اینجا دارن سعی می‌کنن منو بهش تبدیل کنن.
اون همیشه اول بهم به چشم یه آدم نگاه می‌کرد.
از کشتن مامور ونسا تورس پشیمونی؟
و این که بدونم زندگیش ممکنه تو خطر باشه
به خاطر کاری که من کردم، به خاطر زندگی‌ای که انتخاب کردم.
آره.
تنها کاری که می‌کنم اینه که آدما رو نابود می‌کنم و اگه متوقف نشم،
هیچ‌وقت خودمو نابود کردنو متوقف نمی‌کنم.
و من تسلیم می‌شم.
اعترافتو می‌شنوم.
هی، لوزانو.
- داری با من حرف می‌زنی؟ - لوزانو.
- بیا دیگه، مرد. - هی.
اگه پسرت مرده باشه چی؟
- ها؟ - اگه باشه، مرد؟
فکر می‌کنی چیزی از این تقصیر تو باشه؟
هی، ببین مرد، من...
وقتمون داره تموم می‌شه، داداش!
می‌دونی چیه، بذ personally فکر کنیم همه‌مون اینجا بشینیم و بمیریم.
- آره. همه‌مون. - این جوابتونه؟
همه‌مون اینجا بشینیم و بمیریم
چون تو نمی‌خوای مرد باشی.
- شماها ضعیفین. - اینه یه مرد واقعی.
- وقتی موقعش می‌رسه. - دیدی؟
نمی‌خوام پسرم بمیره
و می‌دونم تو هم نمی‌خوای پسرت بمیره.
فقط باید اعتراف کنی.
تو یه دقیقه دیگه وقت داری.
باشه، من حالا چیه، چهارده ساله که زیر دست این یارو کار می‌کنم؟
اون تو خونه گنده نشسته،
ولی من هنوز تو یه آپارتمان یه خوابه‌ام، مرد.
یه جای داغون، یه زنی که ازم متنفره،
یه پسری که شاید مرده باشه.
شاید این نقطه عطف بود،
مرد، من حاضرم عوض شم.
هیچ‌وقت اونقدر خوب نبودم که یه کار گیر بیارم.
کت و شلوار پوشیدم، کراوات زدم. هیچی کار نکرد.
می‌خوام بهت بگم اعترافم چیه.
به خودم باور ندارم،
واسه همین باید برم سراغ زندگی خیابونی.
سی ثانیه دیگه وقت داری.
ولی حالا، دارم باور می‌کنم.
باور دارم که یه تغییری داره میاد.
پس اعترافم اینه که به خودم باور دارم،
به قلبم باور دارم.
خودت می‌بینی.
اونا گفتن ما اینجا انتخاب شدیم.
ما انتخاب شدیم که اینجا باشیم، پسرا، که یه جرقه باشیم.
پس می‌دونی چیه،
اگه آخرش مارو بکشن،
حداقل به عنوان آدمای عصبانی نمی‌میریم.
ده، نه،
هشت، هفت، شش،
پنج، چهار، سه،
دو، یک.
ما آماده‌ایم چرخه رو بشکنیم.
وقتشه.
اونا می‌دونن ما چی می‌دونیم.
آقایون.
شما از انتخاب کردن ترسیدید.
اونا رو بفرستید به فاز سوم.
تا حالا حس کردی که می‌تونی یکی رو بکشی؟
اگه راهی وجود داشت، هر کاری لازم بود می‌کردی؟
تو از انتخاب کردن ترسیدی.
فکر کن، الک. من عاشق تو بودم.
وقتشه که قدم بذاری تو سرنوشتت
جایی که حتی مرگ ممکنه یه گزینه باشه.
همه‌مون باید نقش خودمونو بازی کنیم
برای شروع یه عصر جدید
از جنگ.
ولم کن!
بیدار شو. بیدار شو!
الک اوکانر، تو انتخاب شدی.
یه بچه شدی
و حالا چیزای بچه‌گونه رو کنار گذاشتی.
من کجام، لعنتی؟
تو لعنتی...
من لعنتی... از روم برو کنار.
داری چیکار می‌کنی، مرد؟
تورم می‌کشم.
مرد، نه، نکن.
من فقط می‌خواستم بترسونمت!
فقط می‌خواستم بترسونمت!
داری چیکار می‌کنی، لعنتی؟
نکن.
نکن تو!
لعنتی، مرد.
- تقصیر منه، تقصیر منه. - خفه شو!
بزرگ‌ترین تقصیر منه!
- من تو دردسرم. - باشه، بشین.
خودمو انداختم تو چیزی که نمی‌تونم ازش در بیام.
نه!
- تو این کارو کردی؟ - تو ارزششو داری.
چطور جرئت کردی منو تو این موقعیت بندازی!
من بهت اعتماد داشتم.
بهت اعتماد داشتم!
و هنوزم می‌تونی.
اوه.
تو؟
شرط می‌بندم عاشق بازی کردنی.
باهام بازی می‌کنی؟
ها؟
نه، نمی‌خوام بهت صدمه بزنم.
اوه!
دوست دارم یکی رو پیدا کنم که باهاش بازی کنم.
لازم نیست این کارو بکنی.
نه، نه.
تو بچه‌مو کشتی.
کشتی... پسرمو کشتی!
تو بچه‌مو ازم گرفتی!
بچه‌مو گرفتی!
اوه.
کاش... کاش می‌تونستم برگردونمش.
نه، نه.
تو بچه‌مو گرفتی.
- متاسفم. خیلی متاسفم. - اوه، چطور تونستی؟
- خیلی متاسفم. - بچه‌م.
چطور تونستی؟
اوه، پسرم.
این تو نیستی.
تقصیر منه.
بزرگ‌ترین گناهم بود.
پسرم.
من اینجام، پسرم.
پسرم.
فقط تو می‌دونی باید چیکار کنی.
بله، بابا.
ماشینای حمل‌ونقل اینجان.
انگلو بکش.
نمی‌خوای این کارو بکنی.
چقدر خنده‌داره وقتی ورق برمی‌گرده.
من بهت بد کردم.
می‌دونی خوبی شکست چیه؟
ازش درس می‌گیری.
درباره اون حق داشتی.
و می‌دونی که نباید
همون اشتباه رو بارها و بارها تکرار کنی، درسته؟
نمی‌خوای این کارو بکنی، داداش.
می‌دونی باهام درباره بخشش حرف زدن،
ولی من باهاش مشکل دارم.
نکن. نکن.
نکن، داداش.
ما کلی چیزا با هم گذروندیم، مرد.
فقط فکر کن. نه، نه!
نمی‌خوای این کارو بکنی. نه! نه!
- حالا من رئیسم. - نه!
لوزانو!
اینجا چه خبره، لعنتی؟
برای آزاد بودن حاضری چی رو کنار بذاری؟
من حاضرم ول کنم.
حاضرم تسلیم شم.
بیدار شو، بیدار شو.
بیدار شو!
این دیگه چیه؟
یکی هست که باید ببینیش.
بیا با من.
تو هیچ‌وقت تو بیابون نبودی.
چیزای زیادی هست که باید یاد بگیری.
ما داریم کجا می‌ریم؟
برای دیدن چند تا دوست قدیمی.
قبلاً بهم جواب ندادی.
این چیه؟
تولد دوباره.
این اولین بار تو نبود.
نامزدت؟
جزئی از توهم بزرگ.
اونا منتظرتن.
همه‌ش تو بودی.
من فقط پیام‌رسان بودم، الک.
تو اینجایی که طراح اصلی جماعت رو ببینی.
بپیوند به ما.
خوش اومدی، آقای اوکانر.
چیزای زیادی هست که باید یاد بگیری
و بعد باید انتخاب کنی.
چی رو انتخاب کنم؟
سرنوشتتو.
یه پیرمرد خردمند چروکی به نوه‌ش گفت
یه جنگ تو وجود همه آدما در جریانه.
جنگ دو تا گرگ.
یکی از گرگا شروره.
عصبانیت، تنبلی، غرور.
گرگ دیگه خوبه.
شادی، آرامش، عشق.
نوه‌ش به پیام پیرمرد فکر کرد
و پرسید کدوم گرگ برنده می‌شه.
و پیرمرد جواب داد، "اونی که تو بهش غذا می‌دی."
ولی شما ما رو دزدیدید، شکنجه‌مون دادید.
ما این جهنم رو روی زمین ادامه می‌دیم.
ما به دروغ غذا می‌دیم.
هر چیزی که نیاز به شفا داره به زور میاد روی سطح،
گاهی با درد، تا آزاد بشه،
یادت باشه، سرنوشت اونایی که می‌خوان رو هدایت می‌کنه.
ولی اونایی که نمی‌خوان رو می‌کشونه.
این همه‌چیز رو توجیه می‌کنه؟
جوابا همه‌جا دور و برتن،
اگه بخوای گوش کنی.
تا وقتی واقعاً باهاش روبه‌رو نشی،
همش دنبالت می‌کنه.
اگه راهی وجود داشت
برای اینکه واقعاً ادامه بدی، آزاد باشی؟
هر کاری لازم باشه می‌کنی؟
آره.
حتی اگه به این معنی باشه که برات درد داشته باشه،
هر کاری می‌کنی که از این خلاص شی؟
آره.
فکر نمی‌کنی کاش یه راه دیگه بود؟
ما، مردم، چطور به جایی رسیدیم
که دولت‌مون، انسانیت‌مون جلوی چشم‌مون داره فرو می‌ریزه
و ما انقدر کوریم که نمی‌بینیمش؟
ما در مقابل اونا دنیا رو اداره می‌کنه
و ما تو یه لحظه انسانیتشونو می‌گیریم
بدون اینکه واقعاً به هزینه واقعیش فکر کنیم، الک.
سوال این نیست که کدوم گرگ برنده می‌شه.
سوال اینه که تو تو اونا کدوم گرگ رو می‌بینی؟
گفتن یه چیزه،
باور کردن یه چیز کاملاً دیگه‌ست.
ما نمی‌تونیم اولین باشیم.
پس چند نفر واقعاً
زندگیشونو از این همه تغییر دادن؟
الک، بذار بهت اطمینان بدم،
می‌دونم روش‌هام غیرمتعارفه.
منظورت غیرقانونیه؟
وقتی امروز صبح خارج اون اتاق بیدار شدی،
یه چیزی تو تو زنده بود.
یه چیزی که قبلاً نبود.
اشتباه می‌کنم؟
چه حسی داشت تو چشم یه مرد نگاه کنی
که نماینده همه‌چیزایی بود که ازش متنفری
و به جاش بخشش رو انتخاب کنی؟
تو تاریکی رو دیدی، حقیقت واقعی رو دیدی.
یه جواب هیچ‌وقت نمی‌تونست فقط درباره‌ش حرف زده بشه.
باید حسش می‌کردی، تجربه‌ش می‌کردی، زندگی‌ش می‌کردی.
هر تراژدی امید میاره
وقتی انسانیت بتونه از تاریکی بلند شه.
تو شاهد اون امید می‌شی.
کاری که تو اون اتاق شروع کردی فقط شروعش بود.
چقدرش واقعی بود؟
بهتره ندونی.
هر چی ذهنت باور کنه، واقعیت نشون می‌ده.
وقتی معصومیتتو پس می‌گیری،
ناخودآگاه مسیر رو برای بقیه روشن می‌کنی که همین کارو کنن.
من به یاد همسرم احترام می‌ذارم.
مرسی که نذاشتی خاطرشو خراب کنم.
ما داریم یه عصر جدید رو شروع می‌کنیم، محمد،
عصر صلح، ان‌شاءالله.
- ان‌شاءالله. - تو چی انتخاب می‌کنی؟
من زندگی رو انتخاب می‌کنم.
پس می‌تونی راه ما رو دنبال کنی
و آدمای بیشتری رو به صلح بیاری.
وقتی صداقتتو پس می‌گیری.
- سلام به همه. - تو خودتو بازسازی می‌کنی
ارزش خودتو از نو می‌سازی.
منم یه جورایی معتاد به عصبانیتم.
اوه، خوش اومدی داداش. بیا تو.
دیوارایی که می‌سازیم،
شخصیتایی که خلق می‌کنیم.
همه این چیزایی که فکر می‌کنیم ما رو امن‌تر نگه می‌دارن.
ما رو از هم می‌پاشونن.
- من تامیم. - سلام، تامی.
من یه عصبانی‌مزمنم.
کارای یه نفر رو همه‌مون تأثیر می‌ذاره.
اسمت چیه، داداش؟
ما یه یادآوری هستیم.
من مت پیرسم.
سلام، مت.
ام، خسته شدم از اینکه عصبانی و ترسیده باشم، به کمک نیاز دارم.
زندگیم و زندگی آدمای دیگه به این بستگی داره.
هر لحظه یه انتخابه
وقتی مردا بفهمن قدرت واقعیشون توی مهربونیه،
جهان شروع به ترمیم می‌کنه.
در یه چرخش خیره‌کننده،
مأمور سابق، متیو پیرس، همین چند لحظه پیش،
اعتراف به گناه کرد چون دادستانا تصمیم گرفتن
پرونده این مأمور سابق رو دوباره بررسی کنن
بعد از اینکه دادگاه اول به خاطر بن‌بست هیئت منصفه
به نتیجه نرسید.
تصمیم پیرس برای جامعه‌ای شوکه‌کننده بود
که مدت‌هاست از کسایی که یونیفرم تنشونه می‌ترسن
کسایی که قسم خوردن حفاظت کنن و خدمت،
ولی به نظر اونا فقط همدیگه رو
توی یه جور دیوار آبی سکوت حمایت کردن.
وقتی ماشه رو کشیدم دیگه راه برگشتی نبود،
اتفاقی که توی اون اتاق افتاد کاملاً مشخص بود.
تا وقتی از کاری که کردم فرار کنم،
همچنان زجر می‌کشم.
نیاز به یه دلیل داشتم که زنده بمونم.
قراره معامله رو قبول کنم.
هنوز کلی کار مونده.
این مبارزه هیچ ربطی به خشونت نداره.
این یه پادزهره.
یادت باشه الک، این جنگ یه جنگ ذهنیه.
من کجام اصلاً؟
- دخترم. - صدامو می‌شنوی؟
فقط داشت دروغ می‌گفت.
ما حسابی حرفه‌ای شدیم
توی پیدا کردن آدمای روان‌پریش بینمون.
قراره چی به سرش بیاد؟
توبه می‌کنه
یا نه.
هر چی انتخاب کنه به خودش ربط داره.
ما فقط فضاشو فراهم می‌کنیم.
وقتی با چیزی که ازش فرار کردی روبه‌رو می‌شی
آزادی رو انتخاب می‌کنی.
می‌تونم بهت کمک کنم؟
کوین لوزانو دیگه هیچ‌وقت به تو یا هکتور آسیب نمی‌رسونه.
چی؟
همه‌چیز درست می‌شه.
و کسایی که مدام شکست می‌خورن،
انتخاب دست خودشونه.
درخواستت توسط آرشیتکت تأیید شده.
قربان، بعد از تزریق، قلبتون از کار می‌افته.
حرف آخری دارین؟
بکنیدش.
از خودت بپرس،
آماده‌ای چیزی که شدی رو رها کنی
تا بتونی خودِ واقعی‌ت باشی؟
چرا منو نکشتی؟
این باعث نمی‌شه دردش کمتر واقعی باشه.
پس قراره ازش استفاده کنم تا از بقیه در برابر آدمای مثل تو محافظت کنم.
بهت قول می‌دم،
ما همیشه داریم نگاه می‌کنیم.
پس فقط یه سؤال واقعیه.
اون دنیاییه که حاضری براش بجنگی؟
بیدار شو.
این پیام‌رسانه که داره حرف می‌زنه.
به کالکتیو خوش اومدی.
تو انتخاب شدی.
بیا شروع کنیم.
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::. .:: @ninemovieOfficial ::.